Author

Magda Zindrou

Browsing

Αυτές τις μέρες εμείς οι μαμαδο- bloggers έχουμε ξεκινήσει έναν αγώνα για μια αγαπημένη φίλη. Είναι αυτό που σας έλεγα τις προάλλες ότι το blogging μας ενώνει. Οι περισσότερες από εμάς δεν έχουμε βρεθεί δια ζώσης, (παρότι πρόσφατα είχαμε την πρώτη μας συνάντηση). Όπως και να έχει όμως, είμαστε ενωμένες, αγαπημένες και με σεβασμό η καθεμία στο πρόσωπο της άλλης. Αυτό άλλωστε είναι το πρώτο που διακρίνει κανείς με το που γίνετε μέλος στην ομάδα μας και οφείλω να ομοlογήσω πως είμαστε περήφανες για αυτό. Με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς λοιπόν, συνέβη κάτι συγκλονιστικό. Το σπίτι αγαπημένης μας φίλης blogger κάηκε ολοσχερώς, με αποτέλεσμα η φωτιά να μην αφήσει τίποτα όρθιο στο πέρασμά της. Ολόκληρο νοικοκυριό έγινε στάχτη. Ολόκληρη τους η ζωή. Το κορίτσι μας, όμως έχει δείξει απίστευτη δύναμη και μεγαλείο ψυχής. Περήφανη δεν ζητάει τίποτα. Με δυσκολία προσπαθήσαμε να τις εκμαιεύσουμε τι χρειάζεται. Και πάλι μετά από…

Άρης: Μαμά, σε λίγες μέρες γιορτάζουν αυτοί που αγαπάνε, αυτοί που νιώθουν έρωτα, το ξέρεις;
Μαμά: Το ξέρω αγάπη μου!
Άρης: Ήρθε η μέρα μου λοιπόν!!! Γιατί εγώ είμαι πολύ ερωτευμένος, το ξέρεις έτσι; Δεν την βγάζω την Π. από το μυαλό μου με τίποτα!!! Την σκέφτομαι και κάθε φορά που την βλέπω συγκινούμαι. Χτυπάει η καρδιά μου έτσι πολύ δυνατά, να, τικ-τικ-τικ-τικ… Και αν δεν μου μιλήσει πολύ στεναχωριέμαι. Και την σκέφτομαι, την σκέφτομαι…Κάπως έτσι περιγράφει ένα 6χρονο αγόρι πώς είναι να είσαι ερωτευμένος. Και αν μου έλεγε κάποιος πριν μερικά χρόνια ότι αυτό συμβαίνει, μπορεί και να γελούσα. Μα είναι δυνατόν να αισθάνονται έτσι τόσο μικρά παιδιά; Είναι δυνατόν να σκέφτονται το ίδιο κορίτσι χρόνια τώρα, να έχουν χωριστεί, να μην βλέπουν το ένα το άλλο καθημερινά και αυτός πάλι αυτήν να σκέφτεται; Και από ότι μου λέει, το ίδιο σκέφτεται και το κορίτσι για τον αυτόν (του το είπε λέει μυστικά την τελευταία φορά που συναντήθηκαν).

Το αφήνω στην κρίση, την εμπειρία και τα σχόλια σας…

Με αφορμή αυτή την συζήτηση λοιπόν, σκέφτηκα πως μπορεί και εσείς να έχετε στο σπίτι ένα ερωτευμένο παιδάκι. Ευκαιρία λοιπόν να συζητήσετε για την αγάπη και τον έρωτα, με αφορμή δύο από τα πιο αγαπημένα μας βιβλία!

Οι Απόκριες είναι εδώ! Οι βιτρίνες στολίστηκαν, τα party μασκέ δίνουν και παίρνουν, τα λεωφορεία γέμισαν μασκαρεμένα φατσόνια… Και φυσικά ξεκίνησαν και οι σχετικές δραστηριότητες, μέσα και έξω από το σπίτι! Με αφορμή λοιπόν τις Απόκριες βρεθήκαμε στο αγαπημένο μας Playgroup για να παρακολουθήσουμε τον άλλο μας αγαπημένο, τον Χρήστο Χριστόπουλο, ή όπως είπε και ο Άρης «τον Φον Κουραμπιέ που συνάντησε τις Απόκριες» (περισσότερα θα σας γράψω κάποια άλλη στιγμή). Μαζί του ήταν η Σοφία Νικολοπούλου. Ο Χρήστος Χριστόπουλος & η Σοφία Νικολοπούλου. Φωτογραφία: Playgroup Το Playgroup, είχε βάλει τα αποκριάτικά του! Μας περίμενε ένα πολύχρωμο σκηνικό, με μάσκες, ρούχα, γαϊτανάκι, πολύ μουσική και φυσικά πολλά πολλά παιδιά. Η παράσταση ξεκίνησε και μέσα από θεατρικό παιχνίδι, αυτοσχεδιασμούς, μεταμφιέσεις, μουσική και χορό, μάθαμε για την ιστορία της Αποκριάς ταξιδεύοντας από την Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο, μέχρι την παλιά Αθήνα. Φωτογραφία: PLaygroup Φωτογραφία: PLaygroup Τα παιδιά περάσανε πολύ όμορφα! Χόρεψαν, γέλασαν,…

Ο Ιανουάριος ήταν απολαυστικός! Οι ατάκες των αγοριών μου έχουν πια έχουν φτάσει σε άλλο επίπεδο και εμείς απλά δεν προλαβαίνουμε να τις σημειώνουμε. Έχω χάσει πολλές αυτόν τον μήνα, με κορυφαίες κάποιες που διατυπώθηκαν τις ημέρες των εκλογών. Τέλοσπάντων… Αφού επιστρέψαμε στην Αθήνα μετά από ένα σύντομο διάλειμμα στην Σελανοφίκη (Θεσσαλονίκη) όπως λέει και ο Άλκης, ξεκίνησαν οι απορίες για το σώμα του και τον εαυτό του γενικότερα. Την ημέρα των γενεθλίων του Άρη λοιπόν, κοιτάζαμε τις πρώτες του φωτογραφίες στο μαιευτήριο, σχολιάζαμε τι όμορφο μωρό που ήταν κτλ και ρωτάει ο Άλκης: Άλκης: Κι εγώ; Πού είμαι; Μπαμπάς: Εσύ δεν υπήρχες τότε ακόμη αγόρι μου. Άλκης: Ήμουν ακόμη σποράκι; Μπαμπάς: (χαμογελώντας) Ναι, ήσουν ακόμη σποράκι! Άλκης: Και εγώ, πότε έγινα άνθρωπος δηλαδή εγώ; Και φυσικά αναρωτιούνται σταθερά πού θα μείνουν όταν μεγαλώσουν (από πού προέκυψε τώρα αυτό, μη με ρωτήσετε, δεν έχω ιδέα!). Βρισκόμαστε λοιπόν στο κολυμβητήριο, μόλις…

Τον τελευταίο καιρό τα παιδιά μου ασχολούνται πολύ με την ζωγραφική. Είναι κάτι σαν εργοστάσιο παραγωγής παιδικής τέχνης! Ζωγραφίζουν αυτά που είδαν, αυτά που σκέφτονται, αυτά που ονειρεύτηκαν, αυτά που φαντάζονται, αυτά που τους απασχόλησαν στο σχολείο, αυτά που φοβούνται, αυτά που αγαπούν… Καθημερινά! Και φυσικά δεν ξέρω ποιες να διαλέξω, ποιες θα κρατήσω, ποιες θα κορνιζάρω… Τι μαμά εεε!!! Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην αφιερώσω μια εβδομάδα από το φωτογραφικό μου ημερολόγιο στους μικρούς μου καλλιτέχνες. Εβδομάδα #5 λοιπόν και το θέμα μου «Παιδική ζωγραφική». 29/365 «Έγκυος αρκούδα μέσα στο χιονισμένο τοπίο» 30/365 «Ένας κότσυφας στο Μουσείο» 31/365 «Η αγάπη στο σπίτι μας» 32/365 «Ένα φιλί για την μαμά» 33/365 «Το διαστημόπλοιο και τα τέρατα του σύμπαντος» 34/365 «Αγαπώ την δασκάλα μου»‪ 35/365 «Τα πόδια της Μέδουσας» Πριν σας αφήσω σκέφτηκα ότι θα σας ενδιέφερε και αυτός ο σύνδεσμος . Μια μαμά μετατρέπει τις ζωγραφιές του γιου της…

error: Content is protected !!