Author

Magda Zindrou

Browsing
Τα τελευταία χρόνια τα παιδιά πηγαίνουν κολυμβητήριο. Ξεκινήσανε από το πρόγραμμα baby swimming και σήμερα κολυμπούν και οι δύο στην μεγάλη πισίνα. Και ενώ αγαπούν το νερό, το κολύμπι, χαίρονται με κάθε νέο βήμα, κάθε καινούρια κατάκτηση, τους τελευταίους τρεις μήνες έχουμε περάσει δύσκολα!»Δεν θέλω να πάω, είμαι κουρασμένος, βαρέθηκα, δεν μου αρέσουν οι βουτιές, μου αρέσουν οι βουτιές αλλά σήμερα προτιμώ να παίξω…» και άλλα τέτοια. Τους επέτρεψα πολλές φορές να μην πάνε. Άνθρωποι είναι, μπορεί πράγματι να είναι κουρασμένοι, να βαριούνται, να είναι στις κακές τους…

Αγάπη! Πολλή αγάπη βρε παιδιά!!! Και δεν υπερβάλλω… Αγκαλίτσες, ναζάκια, παιχνίδια, βόλτα στο Μουσείο και μια βάφτιση. Ένας νέος μικρός άνθρωπος μπήκε με αυτό τον τρόπο στην οικογένειά μας και πρέπει να σας πω πως είναι μια υπέροχη μικρή μπουμπού! 134/365 – 14.5.2015 «Αγάπη λέμε!» 135/365 – 15.5.2015 «Κι εγώ selfie μαμά» 136/365 – 16.5.2015 «Βαφτίσαμε» 137/365 – 17.5.2015 «Γιορτάζουμε την Διεθνή Ημέρα των Μουσείων» 138/365 – 18.5.2015 «Να γλύφεις τα δάχτυλα σου» 139/365 – 19.5.2015 «Περιστέρια» 140/365 – 20.5.2015 «Καλημέρα σας είπα;» Μέχρι την επόμενη εβδομάδα… #‎φωτογραφισετο‬

Φαντάζομαι ότι όταν ακούτε πλέον Μικρές Ιστορίες, ειδικά από αυτό εδώ το blog, ξέρετε περί τίνος πρόκειται. Μιλάμε για την Κατερίνα, την Νάντια, την Ζωή και τις Μικρές τους Ιστορίες στο Κουκάκι (Δημητρακοπούλου 70), στο κέντρο της Αθήνας, σε ένα υπέροχο, χρωματιστό, φωτεινό, ζωντανό, ανακαινισμένο, διώροφο κτήριο 180 τ.μ.Στις Μικρές Ιστορίες λειτουργούν πρωινά τμήματα για παιδιά 2-5 ετών και απογευματινά εργαστήρια για βρέφη από 12 μηνών έως παιδιά 12 ετών. Ξέρετε όμως γιατί τις αγαπώ αυτές τις τύπισσες; Γιατί βρίσκονται μέσα στο μυαλό μου ως νοοτροπία, γιατί πιστεύουν ότι κάθε παιδί είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος που έχει την θέση του μέσα στην ομάδα, γιατί στον χώρο τους παιδαγωγοί και παιδιά γίνονται ένα, έχουν ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις και οργανώνουν τις δράσεις τους από κοινού μετά από συζήτηση με όλα τα μέλη της ομάδας. Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και η μάθηση είναι μια διαδικασία που προκύπτει τόσο μέσα από την ατομική όσο και από την ομαδική προσπάθεια των παιδιών.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά η παράσταση «…μήπως ονειρεύομαι;» από την Ομάδα Τελίτσα Μπλε. Εμείς την είδαμε πέρυσι και σας την προτείνουμε ανεπιφύλαχτα! Από την πρώτη στιγμή που διάβασα για την παράσταση «… μήπως ονειρεύομαι;» στο Θέατρο Σταθμός, είχα αποφασίσει πως ήθελα να την δω παρέα με τον Άλκη μου. Καταρχήν είναι μια δουλειά γεννημένη (σύλληψη – κείμενο – σκηνογραφία – σκηνοθεσία) από την αγαπημένη μου Μαρία Παυλοπούλου και την μουσική έχει γράψει ο λατρεμένος Χρήστος Θηβαίος. Μετά και από την χριστουγεννιάτικη γιορτή μας (δείτε εδώ όλες τις λεπτομέρειες), όπου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την Μιράντα Βατικιώτη, η οποία μαζί με την Κατερίνα Χολή παίζουν στην παράσταση, ήμουν πλέον σίγουρη ότι αυτή η δουλειά αν μη τι άλλο έχει γίνει με πολύ αγάπη από μια ομάδα εξαιρετικών ανθρώπων, με κύριο γνώμονα την αγάπη και τον σεβασμό για τα παιδιά. Η ομάδα Τελίτσα λοιπόν αναρωτιέται «… μήπως ονειρεύομαι;» και κρύβεται πίσω από μια…

Ήταν ένα μεσημέρι σαν όλα τα άλλα. Κρατιόμαστε χεράκι, τρέχουμε με τους φίλους μας, μιλάμε, γελάμε, ξαναπιάνουμε χεράκι… όλα αυτά επιστρέφοντας από τον σχολείο με τον Άρη.Στην στροφή του δρόμου κοντοστεκόμαστε για να χαιρετήσουμε τον φίλο μας Γ. και τον αδερφό του τον Π. Ο μικρούλης Π. όμως έχει στρίψει στον κάθετο δρόμο και δεν τον βλέπουμε.

Άρης: Γ. πού είναι ο αδερφός σου; Δεν τον βλέπω; Μαμά του Π. το βλέπεις το παιδάκι σου;
Μαμά (εγώ): Μην ανησυχείς Άρη μου, τον βλέπει η μαμά του, ξέρει πού πηγαίνει Εδώ παραπάνω είναι το σπίτι τους.

error: Content is protected !!