Author

Magda Zindrou

Browsing

Μια Κυριακή για γερά νεύρα…

6:15 Ξύπνησα από τους πόνους… Φρικτοί! Δεν μπορώ καν να αλλάξω πλευρό στο κρεβάτι. Σηκώνομαι. Πάω τουαλέτα. Κοιτάζω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη. Κομμάτια είμαι! 7:30 Τον άκουσα να κατεβαίνει στο σαλόνι. Το τελευταίο διάστημα δεν έρχεται να με ξυπνήσει. Μεγάλωσε! Δεν χρειάζεται πλέον να πω «άσε την μαμά να κοιμηθεί 10 λεπτά ακόμη…» 8:05 «Θα σηκωθούμε; Εγώ πάω κάτω. Θα έρθεις;» Δεν είχα καν καταλάβει ότι για ένα ακόμη βράδυ κοιμήθηκε ανάμεσά μας. Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να βρω πώς θα κοιμηθώ για 10 λεπτά δίχως να πονάω. «Έκανα κακάααααααα!». Όχι δεν θα κοιμηθώ. Θα σηκωθώ. Έκανε κακά…   8:10 Αυτή η καφετιέρα πάλι θέλει καθάρισμα. Μετράει μέρες μάλλον κι αυτή. Όπως το σίδερο, η σκούπα, το κινητό μου… Πφφφφ! Πρωί πρωί. «Να σας βάλω πρωινό;» «Όχι τώρα, παίζουμε!!!!» 8:25 Επιτέλους έτοιμος ο καφές. Θα πιω κι ας πονάω. Μάλλον έντερο είναι, αλλά χωρίς καφέ θα πέσω κάτω.…

Είμαι μαμά, τι να κάνουμε;

Ποιος θα μου το’ λεγε ότι από την ώρα που θα γινόμουν μαμά θα αποκτούσα ικανότητες, χαρακτηριστικά και συνήθειες που δύσκολα εκτιμά κανείς αν δεν έχει παιδιά!Μικρά και μεγάλα χαρίσματα, ο γονιός είναι μια κατηγορία από μόνος του. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να σταθεί απέναντι σε καταστάσεις που πολλές φορές είναι δύσκολες, αμήχανες, αγχωτικές και σίγουρα κουραστικές! Σε ότι αφορά το σπίτι έχω πλέον μάθει πως τα παιδιά μου, ο άντρας μου και η ψυχική μου υγεία είμαστε πιο σημαντικοί! Δεν με νοιάζει πλέον αν δεν είναι όλα στην εντέλεια. Μπορεί ποτέ να μην είχα ένα σπίτι βγαλμένο από τις σελίδες κάποιου περιοδικού, αλλά ποτέ δεν θα είχα καλεσμένους αν δεν είχα πρώτα σκουπίσει, ξεσκονίσει, βγάλει το καλό σερβίτσιο και στρώσει το λευκό, κολλαριστό μας τραπεζομάντηλο. Πλέον το τραπεζομάντηλο έχει 2-3 λεκέδες από τον χυμό που έχυσαν τα παιδιά στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Δεν είναι άψογα σιδερωμένο, γιατί απλά σιδερώθηκε…

Οι 12 Θεοί του Ολύμπου

Πριν δύο χρόνια περίπου ξεκίνησε μια σχέση που έχει εξελιχθεί σε μεγάλο έρωτα!Η γνωριμία με την μυθολογία και τους 12 θεούς του Ολύμπου ξεκίνησε για τον Άρη κάπου εκεί στο προ-νήπιο. Μερικά βιβλία και μια δυο παραστάσεις, έγιναν η αφορμή για να ζωντανέψουν ιστορίες και μύθοι που έχουν μαγέψει γενιές και γενιές μέχρι σήμερα. Πρωταγωνιστές αυτού του κόσμου, ποιοι άλλοι; Οι 12 θεοί του Ολύμπου! Και τώρα που το πρωτάκι μου διαβάζει, βρήκαμε ένα καταπληκτικό βιβλίο για να τον συντροφεύει σε αυτό το υπέροχο, φανταστικό ταξίδι.   Οι «Δώδεκα θεοί του Ολύμπου» είναι ένα βιβλίο της Άννας Χατζημανώλη από τις Εκδόσεις Κίρκη. Την εικονογράφηση έχει κάνει ο Μιχάλης Καζάζης. Το βιβλίο ξεκινά από την Τιτανομαχία για να μας γνωρίσει στην συνέχεια τους 12 θεούς του Ολύμπου. Με απλά λόγια και σύντομο κείμενο, ιδανικό για μικρούς αναγνώστες που έχουν μόλις μάθει να διαβάζουν, μαθαίνουμε ποιοι ήταν οι θεοί, τα χαρακτηριστικά του…

Το «Αυτό…» έρχεται στις Μικρές Ιστορίες

“Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω! Νόμιζα ότι είχες φύγει ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ” “Τι κάνεις εδώ; Πάμε να φύγουμε!” “Δεν μπορούμε” “Γιατί;” “Γιατί…περιμένουμε” “Περιμένουμε; Τι;” “Περιμένουμε….ΑΥΤΟ!” “Και τι μπορεί να είναι…ΑΥΤΟ;”Κάτι ετοιμάζεται στις Μικρές Ιστορίες! Ένα ταξίδι στον κόσμο της παιδικής σκέψης. Το «Αυτό…» έρχεται στις 28 Φεβρουαρίου! Με αφετηρία το έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό» οι Μικρές Ιστορίες ετοιμάζουν για τους μικρούς μας ανθρώπους (από 2 ετών) αλλά και για όλους εμάς τη θεατρική παράσταση «Αυτό…». Η Τίτα και η Λου είναι δυο κορίτσια που βρίσκονται κάτω από ένα δέντρο και περιμένουν. Τι περιμένουν όμως; Περιμένουν να έρθει “ΑΥΤΟ”… Πώς μπορεί να μοιάζει το «Αυτό…», τι είναι, πότε θα έρθει; Όσο περιμένουν τα αντικείμενα δίπλα τους μεταμορφώνονται και όλα όσα φαντάζονται γίνονται πραγματικότητα. Η παράσταση ασχολείται με χιούμορ και φαντασία με το θέμα του χρόνου και της αναμονής. Παράλληλα αγγίζει έννοιες που σχετίζονται με την απώλεια και την επανένωση…

Ήρθε η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου…

Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου…Εντάξει… την γιορτάσαμε, την κλάψαμε, δώσαμε δώρα γεμάτα νόημα, ουσία και όρκους αιώνιας αγάπης, πήραμε δώρα, κάποια τα κρατήσαμε και άλλα τα πετάξαμε μαζί με τις φωτογραφίες των πρώην, ακούσαμε λυπημένα τραγούδια, χορέψαμε ζεϊμπέκικα μέσα στον πόνο και στο δάκρυ, γελάσαμε, φάγαμε σε ρομαντικά εστιατόρια με χαμηλό φωτισμό… Για να μην τα πολυλογώ, τα κάναμε όλα! Και σήμερα είμαστε παντρεμένες με τον άντρα των ονείρων μας (το εύχομαι σε όλες ολόψυχα!). Έχουμε ένα, δύο, ίσως και τρία παιδιά, έχουμε δουλειά, μια καθημερινότητα γρήγορη, διαφορετική, για πολλούς ιδιαίτερα δύσκολη και έρχεται αυτή η μέρα για να μας θυμίσει πως μέσα σε όλα πρέπει να γιορτάσουμε τον έρωτα μας, να πάρουμε δώρα, να καταναλώσουμε, να δείξουμε πόσο αγαπιόμαστε, πόσο καλά περνάμε με την σχέση μας και να φωνάξουμε όλοι μαζί χέρι χέρι «Θα σ’ αγαπώ για πάντα». Κι όμως… Δεν είναι αυτό η αγάπη φίλοι μου. Η αγάπη…

error: Content is protected !!