Author

Magda Zindrou

Browsing

Τα πρώτα μας «Παιχνιδομαγειρέματα», οι σκέψεις μας και ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Ένας κύκλος έκλεισε το Σάββατο που πέρασε. Τρεις συναντήσεις για «Παιχνιδομαγειρέματα» ολοκληρώθηκαν, παρέα με τα παιδιά και την Χρυσούλα Παπαγεωργίου, τον άνθρωπο που εμπνεύστηκε και υλοποίησε την συγκεκριμένη δράση. Εμείς είμαστε γεμάτες χαρά, ικανοποίηση και συγκίνηση, γιατί πετύχαμε, ή μάλλον κερδίσαμε όλα όσα θέλαμε κι ακόμη περισσότερα! Βρεθήκαμε τόσο κοντά στους καλύτερους δασκάλους-ανθρώπους της ζωής μας και μάθαμε μέσα από το παιχνίδι μερικές από τις μεγαλύτερες αλήθειες. Δεν θα πω τίποτα περισσότερο, δεν είμαι εγώ η κατάλληλη… Θα σας αφήσω στις φωτογραφίες των έργων των παιδιών, που είναι είναι αρκετές, αλλά δεν μπορούσα να αφήσω καμία έξω! Θα σας αφήσω και στην Χρυσούλα! Μόνο εκείνη νομίζω μπορεί να προσπαθήσει να μας φέρει λίγο πιο κοντά στην παιδική σκέψη. Εγώ θέλω μόνο να την ευχαριστήσω. Όταν πέρυσι με πήρε τηλέφωνο σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, δεν είχα φανταστεί ότι ένα χρόνο μετά θα ήταν μια πολύτιμη φίλη, συνοδοιπόρος σε όσα σκέφτομαι…

Μια βόλτα στο Πάρκο Δεινοσαύρων

Στο Πολιτιστικό Πάρκο πήγαμε πρώτη φορά πριν 2,5 χρόνια. Είναι ένας καταπράσινος χώρος 25.000 τετραγωνικών μέτρων και βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα (προέκταση Αττικής Οδού προς Λαύριο). Βρεθήκαμε εκεί ξανά πριν μερικούς μήνες για να δούμε την υπαίθρια έκθεση δεινοσαύρων! Το Πάρκο Δεινοσαύρων απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους και παρουσιάζει εκθέματα σε φυσικό μέγεθος, πιστές αναπαραστάσεις δεινοσαύρων και άλλων ζώων, με κύριο στόχο την αφύπνιση της οικολογικής συνείδησης του επισκέπτη. Η ζωή στην Αθήνα μας σπρώχνει καθημερινά να ψάχνουμε για ανοικτούς, πράσινους χώρους, όπου τα παιδιά μπορούν να τρέξουν, να παίξουν και να σκαρφαλώσουν ανενόχλητα. Το Πολιτιστικό Πάρκο στο Λαύριο είναι σίγουρα ένας από αυτούς τους χώρους. Και φυσικά τα παιδιά ενθουσιάστηκαν όταν τα ρώτησα αν θέλουν να δουν μια έκθεση με δεινόσαυρους! Η αγάπη μας για τους δεινόσαυρους είναι άλλωστε γνωστή σε όσους διαβάζουν αυτό το blog. Η συγκεκριμένη έκθεση, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Πάρκου, απευθύνεται…

«Δύσκολη που γίνεται σιγά σιγά η ζωή βρε μαμά!»

Η ώρα είναι 16:30. Έχουμε όλοι γυρίσει στο σπίτι από δουλειές και σχολεία. Ο Άρης ετοιμάζεται να διαβάσει γιατί το απόγευμα έχουμε κανονίσει παιχνίδι με έναν φιλαράκο του από την γειτονιά. Παίρνει την ασήκωτη αυτή τσάντα, που έπρεπε να κουβαλάμε όλη την χρονιά από το σπίτι στο σχολείο και από το σχολείο πίσω στο σπίτι και ξεφυσάει:»Ουφ, δύσκολη που γίνεται σιγά σιγά η ζωή βρε μαμά!» Εγώ: «Γιατί αγάπη μου το λες αυτό; Τι έπαθες;» Άρης: «Δεν έπαθα κάτι. Να απλά, κάθε χρόνος που περνάει η ζωή των παιδιών γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ξεκινήσαμε από το μικρό σχολείο, που όλα ήταν τόσο ωραία. Παίζαμε, τραγουδούσαμε, τρέχαμε στην αυλή, ζωγραφίζαμε, ξαναπαίζαμε, είχαμε την κυρία Δήμητρα που είναι η καλύτερη δασκάλα όλου του κόσμου. Μετά πήγαμε στο μεσαίο σχολείο. Κι εκεί άρχισαν οι κυρίες να μη μας αφήνουν να τρέχουμε, διάβασμα δεν είχαμε, αλλά κάναμε εργασίες, παίζαμε λιγότερο. Και τώρα στο…

Γρήγορο και υγιεινό πρωινό (ή αλλιώς, το αγγλικό μου πρωινό)

Έζησα στην Αγγλία 8 χρόνια! Αγαπημένη συνήθεια ήταν 2-3 φορές την εβδομάδα, πριν την δουλειά να πηγαίνω με τον φίλο μου τον Garry στο μαγαζάκι της γειτονιάς μας για πρωινό. Όσοι έχετε πάει έστω και για λίγες μέρες στην Μεγάλη Βρετανία θα ξέρετε σίγουρα τι σημαίνει αγγλικό πρωινό. Σκέφτεστε λουκάνικα, μπέικον, ομελέτα ή scrambled eggs, γλυκά φασόλια και άλλα υπέροχα, πεντανόστιμα εδέσματα που εμείς συνήθως θα τρώγαμε για μεσημεριανό. Και πράγματι είναι τόσο yummy!!!!! Ο Garry όμως μου έδειξε και μια ακόμη συνταγή, πολύ απλή. Την ετοίμαζα τις υπόλοιπες μέρες τις εβδομάδας στο σπίτι, κάνοντας διάφορους συνδυασμούς φρούτων και ξηρών καρπών. Αυτό ήταν η γρήγορη και εύκολη λύση, που παρόλα αυτά με γέμιζε ενέργεια και φυσικά ήταν μια πιο υγιεινή λύση από το traditional english breakfast. Ο φίλος μου λοιπόν μου έμαθε να φτιάχνω porridge. Σε μια απλή εκδοχή, με βρώμη, γάλα, μπανάνα και μέλι. Σήμερα δεν φαντάζει ως κάτι…

Να είσαι ο εαυτός σου… για το καλό του παιδιού σου!

Πρόσφατα διάβασα αυτά τα πολύ απλά λόγια από την Magda Gerber: “What parents teach is themselves, as models of what is human – by their moods, their reactions, their facial expressions and actions. These are the real things parents need to be aware of, and of how they affect their children. Allow them to know you, and it might become easier for them to learn about themselves.”. Πόσο αληθινοί είμαστε με τα παιδιά μας; Φεβρουάριος αυτής της χρονιάς και με τον Άλκη είμαστε καλεσμένοι στο πάρτι ενός φίλου του. Και φτάνουμε στον χώρο καταχαρούμενοι που θα δει τους φίλους του και θα παίξουν. Με την πρώτη όμως ματιά χλωμιάζω. Όλα τα παιδάκια είναι ντυμένα με αποκριάτικες στολές. ΟΛΑ! Εκτός από τον Άλκη. Το ξέχασα! Ξέχασα πως το πάρτι ήταν μασκέ. Αυτό το κομμάτι της πληροφορίας με είχε τελείως προσπεράσει. Ο Άλκης δεν έδωσε από την αρχή σημασία, αλλά μετά από 10…

error: Content is protected !!