Author

Magda Zindrou

Browsing

Ξεχνάμε…

Πόσο εύκολα ξεχνάμε εμείς οι γονείς; Πολύ εύκολα…Με αφορμή τις πρώτες λεξούλες του Άλκη, προσπαθούσα χθες να θυμηθώ, πώς έλεγε τις αντίστοιχες λέξεις ο Άρης. Ξαφνικά ένιωσα ένα κενό… «Ντοτ» λέει σήμερα ο Άλκης θέλοντας να πει «Φως», «δουδουτι» θέλοντας να πει «λουλούδι», «γιο» αντί για «νερό»…Ο Άρης; Τα πρώτα του γενέθλια! Μια φίλη μου είπε πει να τα γράφω γιατί θα τα ξεχάσω και εγώ έλεγα μέσα μου «εγώ να ξεχάσω τις πρώτες του λεξούλες;»… Κι όμως… Το πρώτο του κούρεμα Η πρώτη θεατρική παράσταση Κάπως έτσι ξέχασα και τα βράδια που ξενυχτούσα κρατώντας τον Άρη αγκαλιά, ενώ αυτός  έκλαιγε απαραγόρητος (απορούσα τότε γιατί κλαίει, αφού εγώ είχα πρώτα κατεβάσει μια τεράστια μπάρα σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου!!!!!). Ξέχασα τα ξενύχτια κάθε φορά που έβγαινε ένα δόντι (θυμάμαι βέβαια την ενοχή μου που του έδινα Depon μπας και ησυχάσει). Ξέχασα τα βράδια που απλώς ήθελε την μαμά και…

Οι μέρες στο μαιευτήριο

Αργά το βράδυ του Σαββάτου γέννησε μια φίλη μου το πρώτο της παιδάκι, σε ένα από τα νοσοκομεία της Αθήνας. 12 ώρες μετά την γέννηση του παιδιού, που ήταν 12 ημερών πρόωρο (γέννησε στις 38 εβδομάδες δηλαδή) η μαμά δεν είχε ακόμη δει το μωρό της, δεν το είχε κρατήσει στην αγκαλιά της, δεν το είχε θηλάσει… Όταν μιλήσαμε δεν είχε να πει τίποτα άλλο παρά μόνο πόσο πόνεσε μέχρι να της κάνουν επισκληρίδιο, πως αισθάνθηκε ότι θα πεθάνει προτού προλάβει να γεννήσει… και για το μωρό κουβέντα, σαν να μην το είχε κάνει. Δεν είχε καταλάβει τι της είχε συμβεί, γιατί δεν της το φέρνανε, κανένας δεν της εξηγούσε τι συνέβαινε, της είπαν μόνο ότι ήταν Κυριακή και δεν υπήρχε αρκετό προσωπικό και για αυτόν τον λόγο θα έπρεπε να περιμένει.Όλο αυτό με έβαλε σε σκέψεις. Η στιγμή που γεννιέται το παιδί σου είναι από τις πιο δυνατές…

Πού πήγε η μέρα;

Αμάν!!! Πάνε 17 μέρες από την τελευταία μου ανάρτηση! Χμμ, κακή blogger… Είναι να αναρωτιέται κανείς πότε πέρασαν οι μέρες.Ο χρόνος λοιπόν έχει γίνει από τα πιο πολύτιμα αγαθά στην ζωή μου, ειδικά ο ελεύθερος χρόνος. Τι περιλαμβάνει η ζωή μιας μαμάς, ή η δική μου τέλοσπάντων και μιλάω συνεχώς για τον χρόνο (στον άντρα μου τουλάχιστον παραπονιέμαι συνέχεια για το πόσο γρήγορα περνάει η μέρα και εγώ δεν έχω κάνει τίποτα από όσα σκόπευα να κάνω); Ας πάρουμε μια οποιαδήποτε μέρα μέσα στην εβδομάδα, εργάσιμη μέρα: Ξύπνημα στις 6:30, ξεκινάω να ετοιμάζομαι, κατά τις 7 ξυπνάει ο Άρης, αφήνω τον εαυτό μου στη μέση και του ετοιμάζω πρωινό, κάπου εκεί ξυπνάει και ο μπαμπάς, τρώμε, συνεχίζω να ετοιμάζομαι, εκεί που λέω πως τώρα φεύγω αρχίζει «μαμά δεν θα με ντύσεις; εσένα θέλω…», τον ντύνω, αγκαλιάζω σφιχτά και τρέχω για το λεωφορείο, αν είμαι τυχερή το προλαβαίνω, διαφορετικά περιμένω 10 λεπτά…

Οι περιπέτειες των ιώσεων

Η εβδομάδα μας ξεκίνησε τόσο όμορφα! Είχαμε τα γενέθλια του Αρούλη (φέτος τον γιορτάσαμε με 2 πάρτι -είχε κέφια η μαμά!), ανοίξαμε τα δώρα μας, στείλαμε τούρτα στο σχολείο, παίξαμε με όλους τους φίλους μας, μετρούσαμε τις μέρες αντίστροφα κτλ κτλ, αλλά από την Κυριακή μας πήρε η κάτω βόλτα… Πρώτο θύμα, ο μικρός Άλκης. Διάρροια, 4 φορές σε μια ώρα, από την Κυριακή το πρωί! Αυτό το μωρό βέβαια δεν παραπονιέται ποτέ! Μα ποτέ! Κυκλοφορούσε μέσα στο σπίτι τρέχοντας, σαν να μην το πονούσε τίποτα. Άσε που δεν τον παίρνεις και είδηση, γιατί δεν κάθεται σε ένα σημείο! Τρέχει, όλο τρέχει… Την Δευτέρα πήγα στην δουλειά, γύρισα κανονικά στο σπίτι μου, και κάπου εκεί ξεκίνησαν οι εμετοί. Την Τρίτη είχε έρθει η σειρά του μπαμπά και την Τετάρτη το απόγευμα του Άρη… Δεν χρειάζεται να περιγράψω την κούραση, την αϋπνία, την αδυναμία. Από την άλλη λέω «Μην μιλάς Μάγδα!!!…

Ο ύπνος της μαμάς!

Σήμερα είμαι ξύπνια από τις 3.30 την νύχτα! Ναι, την νύχτα! Σηκώθηκα πια οριστικά από το κρεβάτι μου στις 5.40 και η μέρα είναι ακόμη μπροστά μου…Η αιτία της κούρασής μου είναι το μικρό μου. Το τι του συμβαίνει παραμένει ένα μυστήριο. Αρχικά πιστεύαμε ότι φταίνε τα δόντια του. Στη συνέχεια σκεφτήκαμε πως περνάει το λεγόμενο άγχος αποχωρισμού. Τώρα λέμε πως δεν του αρέσει η κούνια του και θέλει να μπει σε κανονικό κρεβάτι. Η ουσία είναι ΜΙΑ. Το παιδί καταλήγει κάθε βράδυ, εδώ και 3 και κάτι πλέον μήνες, στο κρεβάτι των γονιών, για να μην ξυπνήσει με τα ουρλιαχτά του τον μεγάλο του αδερφό. Με το που ξαπλώνει ανάμεσά μας, κοιμάται, αλλά είναι τόσο ανήσυχος, που δεν κοιμόμαστε εμείς!!!!! Σήμερα αισθάνομαι πως θα πέσω κάτω από την αϋπνία, αισθάνομαι απελπισία γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω τι του συμβαίνει, είμαι θυμωμένη μαζί του γιατί έχει παραβιάσει τον ιδιωτικό μου…

error: Content is protected !!