Author

Magda Zindrou

Browsing

Κυριακή 19 Μαΐου 2013, ώρα 10:15 «Άρη μου, τώρα θα κλείσουμε την τηλεόραση για να ετοιμαστούμε! Θα πάμε στο πάρτυ του φίλου σου, θυμάσαι;» «ΘΕΛΩ DVD, ΣΟΥ ΕΙΠΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΝΤΥΘΩ!!!!!!» «Καλό μου μην φωνάζεις, βλέπουμε μια ώρα τώρα DVD. Θα πάμε στο πάρτυ του φίλου σου να παίξετε!» «ΔΕΝ ΘΑ ΝΤΥΘΩ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΣ!!!!!!» «Άρη μου, σε ακούω και προσπαθώ να σου πω….» «ΟΧΙ, ΟΧΙ… ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ!!!!!!!!!» Κάπου εκεί έπαθα το σοκ…!Όπως όλα τα παιδάκια, έχει και το δικό μου τα ξεσπάσματά του, τα νεύρα του, τους θυμούς του, αλλά ποτέ έτσι. Αυτό ήταν καινούριο… Δεν μίλησα και προσπάθησα να συγκρατηθώ, να μην φωνάξω, να μην κλάψω, να μην ακυρώσω την έξοδό μας και κάτσω απλώς θυμωμένη μαζί του στο σπίτι. Δεν πέρασαν 5 λεπτά και ήρθε, με αγκάλιασε, με φίλησε και μου είπε: «Μαμά είμαι τρελαμένος!!!!!!». Και κάπου εκεί προσπάθησε να μου εξηγήσει…

Από την ώρα που έγινα μάνα… δεν παύω να σκέφτομαι την δική μου μάνα! Μια μέρα σαν την σημερινή θα είχε την τιμητική της! Από πολύ μικρά παιδιά, τα αδέρφια μου και εγώ ετοιμάζαμε μέρες πριν τα δώρα που θα της αγοράζαμε (συνήθως δεν είχαμε και αρκετά λεφτά), ως μαθήτρια λυκείου της αγόραζα ρούχα, για να είναι επιτέλους και αυτή όμορφη όπως της αξίζει, ως φοιτήτρια της έστελνα λουλούδια από το μακρινό Λονδίνο. Πάντοτε έλεγε πως δεν έπρεπε να χαλάμε τα λεφτά μας για αυτήν. Το κρυμμένο χαμόγελο όμως μαρτυρούσε πόσο ευτυχισμένη ένιωθε! Από την ώρα που έγινα μάνα… δεν παύω να σκέφτομαι την δική μου μάνα! Μια μέρα σαν την σημερινή θα είχε την τιμητική της! Όμως δεν είναι πια μαζί μας… Σήμερα όμως δεν θέλω να είμαι λυπημένη. Δεν θέλω να σκέφτομαι πόσα ζήσαμε, ή μάλλον πόσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε μαζί της! Θέλω να την σκέφτομαι και να χαμογελώ! Για αυτό…

Αυτές τις μέρες διαβάζω το βιβλίο της Κατερίνας Χρυσανθοπούλου «Τα μωρά είναι άνθρωποι της νύχτας». Είμαι ακόμη στην αρχή, αλλά μπορώ από τώρα να διακρίνω ότι πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο, εμπεριστατωμένο, φιλικό πάνω από όλα προς τα μωρά και τους γονείς που επιλέγουν το γνωστό πλέον attachment parenting. Το μόνο που με ενόχλησε όμως και αισθάνθηκα την ανάγκη να το σχολιάσω (αν αλλάξει κάτι στην πορεία θα επανέλθω και θα ζητήσω και συγνώμη για την βιαστική μου κρίση) είναι μια κριτική διάθεση απέναντι σε όσους, συμπεριλαμβανομένων και των άυπνων μαμάδων, θυμώνουν με τα συνεχή νυχτερινά ξυπνήματα των μωρών τους. Η συγγραφέας μάλιστα απορεί γιατί το θεωρούμε αφύσικο να ξυπνάει ένα παιδί την νύχτα! Και ενώ μπορεί να είναι, όπως και το δικαιολογεί άλλωστε, απολύτως λογικό ένα μωρό να μην κοιμάται για αρκετές ώρες συνεχόμενα, τι να σου κάνει και η καημένη η μαμά (κατά κύριο λόγο) που σέρνεται από…

Πριν από μερικές μέρες είχα την χαρά και την τύχη, να βρεθώ στο Γκάζι, όπου το Κέντρο Προσχολικής Αγωγής «Dorothy Snot» κάλεσε τον καλύτερο και πιο διάσημο δάσκαλο προσχολικής αγωγής στον κόσμο Τομ Χόμπσον, γνωστό ως Teacher Tom, να δώσει μια ομιλία.Για τον Teacher Tom τα πάντα ξεκινούν από το παιχνίδι! Δεν θέλω να πω πολλά για την παιδαγωγική του προσέγγιση. Άλλωστε έχουν γραφτεί τόσα τις τελευταίες μέρες που ήταν στην Αθήνα. Θέλω κυρίως να σας περιγράψω πώς ήταν για μένα να ακούω έναν άνθρωπο τόσο ήρεμο, φιλικό, ευγενικό, ταπεινό και τόσο σίγουρο για τα όσα είχε να μας πει. Καταρχήν, μπαίνοντας στο αμφιθέατρο ήταν εκεί, ανάμεσα στον κόσμο. Μιλούσε με όλους, χαμογελούσε και αγκάλιαζε όποιον τον πλησίαζε για να κλέψει λίγη από την εμπειρία του. Δεν συμπεριφέρθηκε στιγμή ως «ειδικός». Το είπε άλλωστε: «I am no parenting expert»! Σε μια εποχή όπου η γονεϊκότητα έχει γίνει μόδα, οι celebrity,…

Πόσο εύκολα ξεχνάμε εμείς οι γονείς; Πολύ εύκολα…Με αφορμή τις πρώτες λεξούλες του Άλκη, προσπαθούσα χθες να θυμηθώ, πώς έλεγε τις αντίστοιχες λέξεις ο Άρης. Ξαφνικά ένιωσα ένα κενό… «Ντοτ» λέει σήμερα ο Άλκης θέλοντας να πει «Φως», «δουδουτι» θέλοντας να πει «λουλούδι», «γιο» αντί για «νερό»…Ο Άρης; Τα πρώτα του γενέθλια! Μια φίλη μου είπε πει να τα γράφω γιατί θα τα ξεχάσω και εγώ έλεγα μέσα μου «εγώ να ξεχάσω τις πρώτες του λεξούλες;»… Κι όμως… Το πρώτο του κούρεμα Η πρώτη θεατρική παράσταση Κάπως έτσι ξέχασα και τα βράδια που ξενυχτούσα κρατώντας τον Άρη αγκαλιά, ενώ αυτός  έκλαιγε απαραγόρητος (απορούσα τότε γιατί κλαίει, αφού εγώ είχα πρώτα κατεβάσει μια τεράστια μπάρα σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου!!!!!). Ξέχασα τα ξενύχτια κάθε φορά που έβγαινε ένα δόντι (θυμάμαι βέβαια την ενοχή μου που του έδινα Depon μπας και ησυχάσει). Ξέχασα τα βράδια που απλώς ήθελε την μαμά και…

error: Content is protected !!