Author

Magda Zindrou

Browsing

Γράφει η Ελένη Τσάκωνα-Παπαδημητρίου Ψυχολόγος MSc Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω Αναρωτιέμαι (;) αν έχει φτάσει η στιγμή εκείνη που προσπαθείτε να τιθασεύσετε το μικρό σας αγγελούδι και συνειδητοποιείτε:  α) πως σας αγνοεί επιδεικτικά και β)πως βρίσκεστε στα πρόθυρα εγκεφαλικού και δεν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας. Είμαστε γονείς άλλης κοπής. (Θα μιλήσω με γενικεύσεις- που προσπαθώ και έχω και επιστημονικό χρέος να μη χρησιμοποιώ-αλλά αν δεν το έκανα το κείμενο αυτό θα τελείωνε μαζί με την ιστορία του ανθρώπου). Μεγαλωμένοι στα χρόνια της μεταπολίτευσης, εφοδιασμένοι με επαρκή υλικά αγαθά, εφοδιασμένοι με αγάπη και φροντίδα από γεννήτορες ξεαγχωμένους που είχαν επιτέλους υλικά αγαθά και είχαν εφοδιαστεί με συγγράμματα της Μοντεσοριανής σχολής για την ανατροφή μας. Στις καλοκαιρινές διακοπές γινόταν η προετοιμασία μεταξύ αλάνας και του βασανιστικού «Χαρούμενες Διακοπές» για παιδιά που έχουν τελειώσει τη Χ δημοτικού, ώστε να γίνουμε ώριμοι ενήλικες που θα έχουμε πάρει αγάπη, θα γίνουμε βέβαια και οι περισσότεροι επιστήμονες…

Τι να πω για το μωρό μου; Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω;Ο Άλκης… ένα πλασματάκι μοναδικό!  Ένα παιδάκι (μωράκι είναι στα μάτια μας) με προσωπικότητα και άποψη. Ένα καραγκιοζάκι όλο μουτσούνες, γκριμάτσες και τερτίπια. Διεκδικεί και δεν φοβάται να τα βάλει και με τους μεγαλύτερους για να πάρει αυτό που θέλει. Ευτυχώς δεν τσακώνεται, δεν σπρώχνει και δεν δαγκώνει (μια δύο φορές μόνο τον αδερφό του, κι αυτό μετά από καυγά, αν και του το άφησε το σημαδάκι για μέρες). Είναι τρυφερός, αγκαλίτσας, λατρεύει την σωματική επαφή και τα χαδάκια. Το καλύτερό του νανούρισμα είναι να πίνει το γάλα του και να μας κρατάει τα μαλλιά ή το μούσι του μπαμπά του. Όταν ξυπνάει την νύχτα κουτρουβαλάει στο πλευρό του αδερφού του για να πιάσει τα μαλλιά του και τον ξαναπαίρνει ο ύπνος. «Μαμά μου, μπαμπά μου, Λάη μου», φωνάζει κάθε που μας βλέπει και τρέχει…

Τον τελευταίο καιρό, κοιτάζω το μεγάλο μου παιδάκι και δεν μπορώ να πιστέψω πόσο έχει μεγαλώσει! Κάθε μέρα γίνεται όλο και περισσότερο ένα μεγάλο αγοράκι, γεμάτο ζωή, ενέργεια, εκπλήξεις. Αυτό όμως που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ο τρόπος που εκφράζεται. Το ξέρω, έχω ξαναγράψει για αυτό, με μια κάπως πιο αρνητική διάθεση. Σήμερα όμως θέλω να σας πω για το παιδί που έχει έναν συναισθηματικό κόσμο τόσο πλούσιο, τόσο γεμάτο, που ενώ με συγκινεί αφάνταστα, καμιά φορά με τρομάζει. Πριν μερικές εβδομάδες επιστρέφαμε κατά τις 8 και κάτι από ένα παιδικό πάρτυ. Μαμά, μπαμπάς στα μπροστινά καθίσματα, παιδάκια στα καρεκλάκια τους. Ο μικρούλης μας, ο Άλκης, δεν είχε κοιμηθεί το μεσημέρι και καθώς είχε κουραστεί από το τρέξιμο και το ξεσάλωμα του πάρτυ, άρχισε να γκρινιάζει από την ώρα που τον βάλαμε στην καρέκλα του. Ο Άρης, ως μεγάλος αδερφός, άρχισε να του μιλάει ήρεμα και να του εξηγεί πως…

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω Τι θα λέγατε αν σας ζητούσαν να κριθείτε μέσα σε 12 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα; Τι θα λέγατε αν σας ζητούσαν να κρίνετε την επιτυχία και την αποτυχία μέσα σε 12 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα;   Αυτός είναι ο χρόνος που έκανε την Βούλα Πατουλίδου Ολυμπιονίκη στην Βαρκελώνη το 1992. Τα τελευταία 100 μετρα σε μια σειρά αγώνων –προκριματικών – προπονήσεων –στερήσεων. Η προετοιμασία και οι κόποι χρόνων κρίθηκαν μέσα σε 12 δευτερόλεπτα και 64 δέκατα. Βέβαια χρειάστηκε η θεαματική τούμπα της προπορευόμενης Αμερικανίδας Γκέιλ Ντίβερς στο τελευταίο εμπόδιο και η κακή απόδοση της κατόχου του παγκοσμίου ρεκόρ (12.21) Γιορντάνκα Ντόνκοβα από τη Βουλγαρία. Τι κοινό υπάρχει μεταξύ ενός τελικού 100 μέτρων μετ’ εμποδίων και των πανελληνίων εξετάσεων; Όπως συμβαίνει και στον πρωταθλητισμό, έτσι ζητάμε από τα «παιδιά» να μπουν, να τρέξουν και να κριθούν σε ένα αγώνα που δεν κρίνει αν είναι ικανοί αθλητές, που…

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-ΘεραπεύωΌσοι με ξέρουν γνωρίζουν την αμφίθυμη σχέση που έχω με τον σκύλο μου. Τον αγαπάω, θέλω να περνάω χρόνο μαζί του, αλλά μου σπάει και τα νεύρα. Ειδικά τα βράδια που με ξυπνάει για να ανέβει στο κρεβάτι μου… θέλω να τον πνίξω. Το επόμενο πρωί λοιπόν καθόμαστε και μιλάμε. Του εξηγώ πού έκανε λάθος, γιατί δεν επιτρέπεται να ανεβαίνει στο κρεβάτι, τα όρια και τις υποχρεώσεις του και αυτός μου απαντά «ΓΑΒ». Η ίδια απάντηση πάντα, σε ότι κι αν του πω. «ΓΑΒ». Ο σκύλος μου είναι σοφός, ξέρει πώς να ζει την ζωή του και πώς να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες που έρχονται. Δεν του αρέσει η μοιρολατρία, παίρνει την ζωή του στα… πόδια του και συνεχίζει. Πώς τα καταφέρνει; «ΓΑΒ»… Και εξηγώ.Τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας και αφορούν είτε την προσωπική μας ζωή είτε γενικότερα την κοινωνία που ζούμε…

error: Content is protected !!