Author

Magda Zindrou

Browsing

Πίσω από τις λέξεις…

Καμιά φορά εμείς οι γονείς συζητάμε και πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν μας ακούν. Καμιά φορά εμείς οι γονείς παραπονιόμαστε και πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τι πραγματικά θα θέλαμε να πούμε. Καμιά φορά εμείς οι γονείς διαβάζουμε ένα παραμύθι στα παιδιά μας και δεν σκεφτόμαστε πώς το μικρό μας επεξεργάζεται τα όσα ακούει στο μυαλουδάκι του. Κακώς… Χθες βράδυ, λίγο πριν κοιμηθεί, διάβαζα στον μεγάλο μου για την Αλκυόνα (το ότι διαβάζουμε εγκυκλοπαίδειες για καληνύχτα θα σας το σχολιάσω κάποια άλλη στιγμή). Έλεγε λοιπόν πως οι γονείς Αλκυόνες για κάποιους μήνες εργάζονται πολύ σκληρά για να φροντίσουν τα παιδιά τους. Ασχολούνται αποκλειστικά με το φαγητό τους και την εκπαίδευση των νεογνών. Ώσπου μια μέρα είναι ικανά να τραφούν μόνα τους «και τότε η Αλκυόνα τα διώχνει από το σπίτι τους, για να ζήσουν μόνα τους». Κάπου εκεί ο Άρης χλώμιασε. Με έπιασε από το χέρι και μου είπε…

Αξέχαστες ατάκες – «Δε μου νοιάζει»

Κυριακή πρωί. Οι γονείς χαλαροί πίνουν τον καφέ τους στην βεράντα και συζητούν. Τα παιδάκια παίζουν με τα αυτοκινητάκια τους στο σαλόνι. Ακούμε τις φωνούλες τους, τις συζητήσεις τους… Μικρός και μεγάλος αλλάζουν τις φωνές τους, την μια γίνονται ο Μακουίν (ο Κουίν όπως λέει ο Άλκης), ο Μπάρμπας ή ο Φιν Μακσφαίρας. Το παιχνίδι τους έχει ένταση, αγωνία, πέφτει «λάβα φωτιάς», τα αυτοκίνητα «σταγκάρουν», έρχεται ο ιπτάμενος πράσινος Μακουίν να τα σώσει… Και ξαφνικά ακούγεται μόνο ο μεγάλος… Μαμά: «Πού είναι το μικρό; Δεν το ακούω. Το βλέπεις;» (ρωτάω τον μπαμπά που έχει καλύτερη οπτική προς το σαλόνι) Μπαμπάς: «Μπά! Πού είναι καλέ;» Σηκώνομαι και τον βλέπω μπροστά από μια γλάστρα, στην οποία είχα φυτέψει λίγες μέρες πριν ένα αναρριχώμενο φυτό. Μαμά: «Πήγαινε εσύ, δεν βλέπω τι κάνει, αλλά δεν αντέχω πάλι με τις γλάστρες» (εκείνες τις μέρες το αγαπημένο παιχνίδι του μικρού μας ήταν οι γλάστρες και το…

17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Είμαστε και εμείς εκεί! Στο 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Ποδηλατοδρόμιο ΟΑΚΑ στις 28, 29 και 30 Ιουνίου! Για μια ακόμη χρονιά πήραμε τα παιδάκια μας και την παρέα μας και κινήσαμε για το φεστιβάλ. Και όπως κάθε χρόνο η επιλογή μας ήταν η σωστή. Για όσους δεν το γνωρίζουν το συγκεκριμένο φεστιβάλ πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην Αθήνα. Πρόκειται για την μεγαλύτερη αντιρατσιστική γιορτή της πόλης, μια γιορτή γεμάτη μουσικές, ιστορίες, γεύσεις από όλες τις γωνιές της γης (Αίγυπτο, Αφγανιστάν, Zιμπάμπουε, Κένυα, Κουρδιστάν, Μαδαγασκάρη, Μαλαισία, Μαρόκο, Νιγηρία, Ν. Αφρικ, Σουδάν, Τανζανία, Τουρκία, Φιλιππίνες), κουβέντα, ανταλλαγή απόψεων και ιδεών. Αν και, λόγω της παρέας, δεν είχαμε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε κάποιες από τις συζητήσεις ή τις προβολές, τιμήσαμε τον παιδότοπο. Εκεί οι άνθρωποι με πολύ κέφι οργάνωσαν εργαστήρι πηλού. Κάποιοι το ρίξανε στο ύπνο νωρίς για να ξυπνήσουν όλο κέφι κατά τις 21:00 Στη συνέχεια παρακολουθήσαμε θεατρική παράσταση από…

Αξέχαστες ατάκες – Το υποβρύχιο

Δεν τον προλαβαίνω πια τον μεγάλο μου γιο! Κάθε μέρα και καινούρια ατάκα, κάθε μέρα και μια παρατήρηση που μας αφήνει άφωνους να αναρωτιόμαστε «Καλά αυτό πού το άκουσε τώρα;».Αποφάσισα λοιπόν να τα καταγράφω εδώ για να τα θυμάμαι. Για να μπορέσει και ο ίδιος ίσως κάποια στιγμή να τα διαβάσει και να γελάσει με τον τρόπο που ανακάλυπτε τον κόσμο, με την παιδική του αθωότητα, την καλή του την καρδούλα, την ειλικρίνεια… Σήμερα λοιπόν κατέβασα τον Άρη στο σχολικό του. Όπως κάθε Παρασκευή, συζητούσαμε για το τι θα κάνουμε το Σαββατοκύριακο, του υποσχέθηκα πως σήμερα θα φουσκώσουμε την πισίνα μας και θα την βάλουμε στο μπαλκόνι (τώρα που έπιασαν και οι ζέστες λαχαράει τόσο μα τόσο πολύ την θάλασσα, που η πισίνα είναι η καλύτερη λύση για τις καυτές μέρες στην Αθήνα), ώσπου ξαφνικά μου λέει: Άρης: Μαμά σε αγαπώ πολύ, το ξέρεις; Για αυτό θέλεις να πάμε στην…

Η κοινωνική κατασκευή της αναπηρίας και του φόβου

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος

Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης
Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω
Την 1η Ιουνίου 2013 μιλούσα σε μια ημερίδα για το άγχος που βιώνουν τα άτομα με διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές και τα άτομα με νοητική υστέρηση, καθώς και για την επιθετικότητα και τους τρόπους αντιμετώπισής της. Ξεκίνησα την παρουσίαση λέγοντας ότι δυστυχώς στην Ελλάδα η συζήτηση δεν πρέπει να ξεκινήσει από το αν η εκπαίδευση είναι αναγκαία και από τους τρόπους διαχείρισης της επιθετικής συμπεριφοράς, αλλά από βασικούς όρους όπως φροντίδα, υποστήριξη, νοσηλεία και θεραπεία. Δουλεύοντας καθημερινά σε δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης τα τελευταία 9
χρόνια συνεχίζω να εκπλήσσομαι με το πόσο διαφορετικά μπορεί εγώ, ένας γονιός, ένας ασθενής και το κράτος να βλέπουμε τέτοιες έννοιες.

Δυστυχώς 17 μέρες μετά ήρθε στην δημοσιότητα το περιστατικό του αυτιστικού παιδιού στην Πάτρα για να επιβεβαιώσει το πόσο πίσω είμαστε σαν κοινωνία στις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας. Μπορείτε εδώ να διαβάσετε το σχετικό άρθρο. Ποια είναι λοιπόν η απάντηση του κράτους απέναντι σε ένα άτομο με αυτισμό σε μια δύσκολη στιγμή; Για τους μεγαλύτερους που θυμούνται την αποκάλυψη του σκανδάλου της Λέρου (1989) το περιστατικό σίγουρα φέρνει μνήμες της εποχής εκείνης. Για λόγους δεοντολογικούς οφείλω να παραθέσω και την επίσημη απάντηση του εν λόγω νοσοκομειακού ιδρύματος.

Δεν θέλω να σταθώ στο συγκεκριμένο περιστατικό, γιατί πιστεύω ότι είναι ένα από τα πολλά που συμβαίνουν καθημερινά, τόσο σε δημόσια ή ιδιωτικά νοσοκομειακά ιδρύματα όσο και εκεί που δεν φτάνει κανένας φωτογραφικός φακός και κανένας δημοσιογράφος, στα δωμάτια δηλαδή των παιδιών αυτών. Δε μπορώ όμως να μη σχολιάσω ότι το ελληνικό κράτος συστηματικά απαντά σε αυτούς που έχουν ανάγκη από την υποστήριξή του, είτε λέγονται απολυμένοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, σε αυτούς που προφανώς ζούνε μια δυσκολία, με βία και καταστολή.
Ας θυμηθούμε και τα δημοσιεύματα του Μαΐου 2013: «Αυτιστικός μαχαιρώνει 20 φορές 12χρονο παιδί». Δεν θα ξεχάσω τα λόγια της μητέρας ενός 17χρονου εφήβου με αυτισμό που βλέπω στο κέντρο να λέει «φοβάμαι τι θα γίνει στο σχολείο αύριο».
Η αλήθεια είναι ότι και εγώ φοβάμαι τις σκέψεις που δημιουργούν τα 2 αυτά περιστατικά. Από την μια έχουμε την επικινδυνότητα που συνδυάζεται με τον αυτισμό και από την άλλη τον ενδεδειγμένο τρόπο προστασίας μας από αυτούς τους επικίνδυνους.
Και σας ρωτάω λοιπόν:
  • Η δυσκολία ένταξης στις σχολικές διαδικασίες ενός παιδιού με αυτισμό είναι αποτέλεσμα της «αναπηρίας» του ή αποτέλεσμα μιας φοβικής αντιμετώπισης από τους συμμαθητές και από τους δασκάλους του;
  • Αν την επόμενη φορά που θα πάει στο νοσοκομείο ο 17χρονος από την Πάτρα σπάσει την αίθουσα αναμονής, θα το κάνει επειδή είναι κοινωνικά «ανάπηρος» και επιθετικός, ή γιατί τον μάθαμε ότι το νοσοκομείο είναι ένα μέρος φροντίδας που σε δένουν χειροπόδαρα για μέρες ολόκληρες;
  • Εσείς θα αφήσετε το παιδί σας να πλησιάσει το «περίεργο» παιδί που παίζει μόνο του στο πάρκο της γειτονίας σας;
  • Σε ποιόν θα διαμαρτυρηθείτε για την παρουσία ενός αυτιστικού παιδιού στον παιδικό σταθμό του δικού σας παιδιού; Στο ίδιο το παιδί, στους γονείς του, στους παιδαγωγούς, στη διεύθυνση του παιδικού, στην πρωτοβάθμια διεύθυνση, στο δήμαρχο, στον περιφερειάρχη, στο βουλευτή της περιοχής, στο υπουργείο;;;; (έχουν συμβεί και συνεχίζουν να συμβαίνουν). Πρέπει να διαμαρτυρηθούμε;
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η κοινωνία μας έχει προχωρήσει και ότι είμαστε ανεκτικοί στην διαφορετικότητα, αλλά από την άλλη συνεχίζουμε να διατηρούμε και να δημιουργούμε στερεότυπα που κλείνουν εμάς στον εαυτό μας και τους «άλλους» σε ένα άλλο κόσμο.
Θα μπορούσα να γράφω σελίδες ολόκληρες για τις διαταραχές του αυτιστικού φάσματος αλλά νομίζω ότι η συζήτηση
πρέπει να αρχίσει από την αρχή. Να δούμε πως εμείς δημιουργούμε και καταδικάζουμε στην «αναπηρία» το διαφορετικό. Nα δούμε πώς οι δικοί μας φόβοι κλείνουν τις πόρτες και τις διόδους επικοινωνίας με το διαφορετικό.
Μετά μπορούμε να συζητήσουμε για ό,τι θέλετε…
error: Content is protected !!