Author

Magda Zindrou

Browsing

Άρης: «Άλκη σε αγαπώ, το ξέρεις;» Άλκης: «Ναι Λάη! Πάς πολύ! (Ναι Άρη! Με αγαπάς πολύ!) Ο Άρης σκύβει και τον φιλάει. Στην στιγμή ο Άλκης απλώνει το χεράκι του, του χαϊδεύει το μάγουλο και τραβάει το πρόσωπο του Άρη κοντά στο δικό του, δίνοντάς του το πιο τρυφερό φιλάκι. Άλκης: «Γιο πάω πολύ Λάη μου!! (Κι εγώ σε αγαπάω πολύ Άρη μου!!) Και η μαμά… τους κοιτάει και δακρύζει. Δεν πιστεύω πώς έχει εξελιχθεί αυτή η σχέση! Η υπομονή, η κατανόηση, η τρυφερότητα, η έγνοια… Ακόμη και στις διαφωνίες τους, ο Άρης θυμώνει με τον εαυτό του που δεν συγκράτησε τα νεύρα του και μάλωσε τον αδερφό του, ενώ ο Άλκης όταν βλέπει τον Άρη να κλαίει, ειδικά αν φταίει ο ίδιος και το ξέρει, του τραγουδάει το «Φεγγαράκι μου λαμπρό». Άρης: «Τι μου κάνεις βρε; Σου έλειψα; Για αυτό είσαι τόσο χαρούμενος;» ρωτάει τον αδερφό του, ο οποίος…

Αν θέλετε να δείτε πώς εξελίσσεται η ζωγραφική του παιδιού σας, σας έχω μια εξαιρετική ιδέα. Πρέπει να πω ότι την δανείζομαι από την καταπληκτική δασκάλα για την οποία σας έγραψα πριν λίγο καιρό, την κυρία Δήμητρα, την δασκάλα του Άρη. Το θέμα μας λοιπόν είναι «Το ανθρωπάκι του μήνα». Κάθε μήνα μπορείτε να ζητάτε από το παιδί σας να σας ζωγραφίσει ένα ανθρωπάκι. Θα μπορούσε να ζωγραφίσει κάποιο φιλίκό ή οικογενειακό πρόσωπο, ακόμη και τον εαυτό του. Έτσι θα βλέπετε τι αλλαγές σημειώνονται μήνα με τον μήνα. Δεν είναι άσκηση, ούτε εργασία, είναι διασκέδαση. Στόχος μας είναι το παιδί, ελεύθερα, να φτιάξει ένα ανθρωπάκι. Δεν μας νοιάζει να είναι τέλειο ή ακόμη και αρτιμελές. Το δικό του σχέδιο θέλουμε να δούμε ως τελικό αποτέλεσμα και όχι αυτό που η μαμά ή ο μπαμπάς λαχταράει να δει! Κάθε μήνα θα σημειώνετε την ημερομηνία που το παιδί έφτιαξε το ανθρωπάκι του. Στο…

Ξεκινήσαμε λοιπόν! Πρώτη μέρα στο σχολείο για όλους σήμερα! Μαμά και μπαμπάς δουλειά (μετά από έναν περίπου μήνα), Αρούλης προνήπιο (έχουμε τεράστια χαρά γιατί θα είμαστε οι μεγαλύτεροι του σχολείου!) και ο μικρούλης μου, το ζουζούνι αυτό, ξεκίνησε προσαρμογή στον παιδικό σταθμό! Απίστευτο μου φαίνεται! Για πότε μεγάλωσαν, πότε ήταν που έστειλα τον Άρη στο σχολείο πρώτη φορά, πότε ήταν που επέστρεφα εγώ πρώτη μέρα στην δουλειά και σήμερα ο Άλκης μου πέρασε την πρώτη του ώρα στον παιδικό σταθμό! Μέρες τώρα προσπαθούσαμε να προετοιμάσουμε τον μικρό για το σχολείο. «Ποιός μεγάλωσε και θα πάει στο σχολείο; Θα πας και εσύ σχολείο σαν τον Άρη; Πω πω τι ωραία που θα είναι στο σχολείο μας!». Φυσικά αυτός ιδέα δεν είχε τι είναι το σχολείο. Η απάντηση που πέρναμε ήταν συνήθως «όχι», κάτι πολύ συνηθισμένο όμως αυτές τις μέρες. Μας έδινε την εντύπωση λοιπόν πως δεν έχει πάρει είδηση ότι κάτι…

Κάπως έτσι ξύπνησα το πρωί της Τετάρτης 28 Αυγούστου, με τον Άρη δίπλα μου να κλαίει με λυγμούς, τα μάτια του πρησμένα από τα κλάματα, σε κατάσταση υστερίας περίπου, να φωνάζει «Μαμά μου, μαμά μου, πέθανε ο μπαμπάς μου;»! Αφού τον πήρα αγκαλιά και του ζήτησα να ανοίξει καλά καλά τα ματάκια, προσπάθησα να τον ηρεμήσω λέγοντάς του ότι είδε απλώς ένα πολύ κακό όνειρο. Μάλιστα, για καλή μας τύχη ο μπαμπάς μας στο διπλανό δωμάτιο ροχάλιζε του καλού καιρού και έτσι είχαμε αδιάσειστα στοιχεία ότι όλα ήταν μια χαρά! Ο θάνατος φαίνεται πως είναι ένα θέμα που τον απασχολεί τον τελευταίο καιρό. Όλο και πιο συχνά μας ρωτάει πότε πεθαίνουν οι άνθρωποι, ποιός θα πεθάνει πρώτος και φυσικά τι θα γίνει ο ίδιος αν πεθάνουμε, ποιός θα τον φροντίζει. Το περίεργο είναι ότι δεν έχει συμβεί κάτι άσχημο στην οικογένεια (ευτυχώς δηλαδή!) πρόσφατα, ώστε να το θυμάται, ούτε φυσικά…

Ο Άρης είναι ένα παιδί που μέχρι σήμερα τουλάχιστον δεν τον απασχολούν καθόλου τα ρούχα και τα παπούτσια που θα φορέσει, αλλά ούτε και το hair styling. Πριν λίγες μέρες όμως, ζήλεψε τα μαλλιά ενός φίλου του και λίγο πριν πάμε για ύπνο μου ζήτησε να του βάλω ζελέ και να τον κάνω Mohican. Του εξήγησα πως ήταν ώρα για ύπνο και δεν είχε νόημα να φτιάξουμε τα μαλλιά μας γιατί θα χαλάσουν. Του υποσχέθηκα όμως ότι το πρωί θα το φροντίσουμε! Ξημέρωσε Κυριακή πρωί και ο Άρης ξύπνησε πριν από όλους μας, πήγε στο μπάνιο για τα σχετικά, αλλά και για να φτιάξει μόνος του, για πρώτη φορά, τα μαλλιά του. Άδειασε ένα μπουκάλι ζελέ για να πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, παρόλα αυτά δεν του είπαμε τίποτα (σκεφτήκαμε πως το είχε απολαύσει τόσο πολύ που δεν είχε και πολύ νόημα να του το χαλάσουμε με παρατηρήσεις κτλ). Όλο το…

error: Content is protected !!