Author

Magda Zindrou

Browsing

Με αφορμή έναν πίνακα επιβράβευσης (θα σας γράψω για αυτό κάποια άλλη στιγμή) ξεκινήσαμε να μετράμε αντίστροφα για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά! Μεγάλος ενθουσιασμός!!!! Από το Σάββατο μετράμε μέρες. Ο πίνακάς μας είναι πολύ απλός. Θα χρειαστείτε: ένα φύλλο χαρτί Α3, χάρακα, στυλό και αυτοκόλλητα. Η ιδέα είναι να σημειώνουμε εμφανώς, με ένα αυτοκόλλητο, τις ημέρες που κάτι κάνουμε, να υπολογίζουμε τα Σαββατοκύριακα, πότε έχουμε σχολείο, δραστηριότητες, τις μέρες που θα βρεθούμε με φίλους, για να καταλήξουν όλα στις μέρες των γιορτών. Δική μας προσθήκη στον πίνακα, είναι ένα αυτοκόλητο για τις μέρες που κοιμηθήκαμε στο κρεβάτι μας μέχρι το πρωί (άλλη μεγάλη ιστορία). Ξεκινάμε λοιπόν: Σε ένα χαρτί Α3 σχεδιάζουμε κουτάκια και γράφουμε μέσα τους αριθμούς που αντιστοιχούν σε κάθε μέρα μέχρι τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Κολάμε ένα αυτοκόλλητο στις μέρες που έχουμε κάποια προγραμματισμένη δραστηριότητα (π.χ. ψαράκι για το κολυμβητήριο), τα Σαββατοκύριακα (λουλουδάκι) κτλ Φυσικά το…

Καλημέρα, καλημέρα! Καταρχήν καλό μήνα σε όλους μας. Για μένα ο μήνας αυτός ξεκινάει με λίγη κούραση, λίγη αυπνία, ένα τσακ αγωνίας και πολλή πολλή χαρά… Από χθες κοιτάζω τον μικρούλη μου, τον Άλκη μου και χαμογελάω! Γιατί μεγάλωσε, μεγάλωσε και πια μιλάει τόσο καθαρά, επικοινωνεί μαζί μας και εκφράζεται. Ας τα πάρω από την αρχή όμως… Η Πέμπτη είναι για εμάς μέρα κολύμβησης. Μαμά και Άλκης λοιπόν κατευθυνόμαστε προς την πισίνα. Περνάει δίπλα μας μια μαμά η οποία με πολύ ήρεμο τόνο λέει στο δίχρονο κοριτσάκι της που έχει μείνει πιο πίσω «Μαρίζα γειά σου, φεύγει η μαμά. Θα έρθεις;». Η Μαρίζα όχι μόνο δεν έτρεξε προς την μαμά, αλλά γύρισε την πλάτη, αφού της είπε δυνατά «Γειά σου μαμά», και κίνησε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η μαμά ατάραχη συνέχισε να περπατάει και να της φωνάζει «Φεύγω, μόνη σου θα μείνεις; Γειά σου Μαρίζα, πάει η μαμά, είσαι μόνη…

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν περιγράφονται με λόγια. Είναι απλά υπέροχες! Πρέπει να τις ζήσεις, να τις αισθανθείς, να τις αγγίξεις, να τις μυρίσεις… Ο άντρας μου και τα παιδιά μου μου έχουν προσφέρει αμέτρητες τέτοιες στιγμές! Τόσες που καμιά φορά φοβάμαι πως θα τις ξεχάσω…Κάπως έτσι ήταν όταν παντρευτήκαμε, ένα μεγάλο πάρτυ, το δικό μας. Κάναμε αυτό που θέλαμε, δεν συμβιβαστήκαμε, γελάσαμε, περάσαμε καλά…Όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος… και στα δύο μου παιδάκια… η χαρά δεν χωράει σε λέξεις…Όταν γεννήθηκες Αρούλη μου, σε κοίταζα και απορούσα: «Θα σε αγαπήσω τώρα εσένα;»…Όταν γεννήθηκες Άλκη μου, σε κοιτούσα και απορούσα: «Γίνεται ποτέ να μοιραστεί η αγάπη μου στα δύο;»…Μπήκες στο νοσοκομείο Άρη μου όταν ήσουν 8 μηνών. Νόμιζα πως θα πεθάνω από την αγωνία και τον φόβο μου. Τότε αισθάνθηκα για πρώτη φορά πως είμαι πια μαμά…Μπήκες στο νοσοκμείο Άλκη μου όταν ήσουν 5 μηνών. Σε κοιτούσα να αναπνέεις με δυσκολία και μου κοβόταν…

Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013, «Disney on Ice» Μέρες συζητούσαμε για αυτή την έξοδό μας. Δεν είναι και λίγο πράγμα να περιμένεις να δεις τους αγαπημένους σου ήρωες να ζωντανεύουν μπροστά σου. «Μα πώς θα κάνει πατινάζ ο MacQueen; Θα είναι και ο Buzz εκεί; Και οι νεράιδες θα πετάνε; Η κακιά μάγισσα της Ariel δεν θα μας πειράξει, έτσι μαμά;» ήταν οι ερωτήσεις της εβδομάδας. Όλα απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν του ανακοίνωσα πως μαζί μας θα έρθει και ο φίλος του ο Βαγγέλης! Φτάσαμε νωρίς, από φόβο μήπως χαθούμε, μήπως υπάρχουν ουρές (5000 άτομα χωράει το Γήπεδο Tae Kwon Do στο Φάληρο!). Όλα όμως ήταν άψογα οργανωμένα! Υπήρχε πάρκινγκ για όλους και οι πόρτες άνοιξαν νωρίς για να μην υπάρχει αναμονή και εκνευρισμός κατά την είσοδό μας. Παντού, μα παντού, βέβαια υπήρχαν πειρασμοί για τα μικρά και τα μεγαλύτερα παιδιά: από ποπ κορν σε γιγάντιους κουβάδες, δροσιστικά ποτά σε…

Έφτασε… Η ώρα που τόσο φοβόμουν έφτασε. Και δεν δόθηκε καμία απολύτως αφορμή… Μόλις είχαμε πάρει τον Άλκη από το σχολικό. Καθώς μπαίναμε στην είσοδο της πολυκατοικίας μας ο Άρης με ρώτησε «Μαμά, εσένα ποια είναι η δική σου μαμά;». Μέχρι σήμερα ο Άρης δεν είχε αναρωτηθεί πού είναι η μαμά μου, γιατί έχει μια γιαγιά ενώ έχει δύο παππούδες. Ίσως να με βόλευε κιόλας αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος από την πλευρά του, γιατί νόμιζα πως εγώ δεν θα ήμουν έτοιμη να απαντήσω. Το αστείο είναι ότι το σχολίαζα πρόσφατα σε μια φίλη… Μέχρι που η ερώτηση έσκασε σαν βόμβα! Η γη κάτω από τα πόδια μου εξαφανίστηκε. Αν και η αρχική μου αντίδραση ήταν να αλλάξω την κουβέντα (ήταν τόσο εύκολο να κάνω ακόμη και πως δεν άκουσα), συγκράτησα την τρεμάμενη φωνή και τα μάτια που ήταν έτοιμα να δακρύσουν και του απάντησα «Αγάπη μου, εμένα η μαμά μου δυστυχώς έχει…

error: Content is protected !!