Ένα παραμύθι διαβάζεται, ζωγραφίζεται, τραγουδιέται, αλλά και χορεύεται…. Η ομάδα χορού X-Art σε συνεργασία με το θέατρο OLVIO παρουσιάζει σε μικρούς και μεγάλους ένα από τα πιο ποιητικά παραμύθια, Τα μάγια της πεταλούδας του F. G. Lorca κι αν κρίνω από την μαζικότητα του θεάτρου, το νεαρό κοινό, ανταποκρίνεται σε μια διαφορετική από τις συνηθισμένες παιδικές παραστάσεις.

Ένα τριζόνι αναλαμβάνει να μας συστήσει με τους ήρωες του παραμυθιού, δίνοντάς μας τους βασικούς άξονες της υπόθεσης, αφήνοντας την χορογραφία να μιλήσει στους θεατές. Τα έντομα ζουν σε έναν αγρό με τα σκηνικά, αν και λιτά, να αποτυπώνουν πλήρως τον κόσμο τους και το πραγματικό τους μέγεθος. Η Δόνια Σκαθαρίνα είναι μια στοργική και προστατευτική μητέρα που νοιάζεται και φροντίζει το έντομα του αγρού. Ο γιος της, Σκαθαράκος, θέλει να γίνει ποιητής και αρνείται να ακολουθήσει τον παραδοσιακό του ρόλο, είτε αυτός αφορά την «δουλειά» του είτε τον «έγγαμο» βίο του με την Σύλβια, έντομο του περιβάλλοντός του. Κι όταν στον αγρό προσγειώνεται μια λευκή, πληγωμένη πεταλούδα, η Δόνια Σκαθαρίνα θα την φροντίσει σαν να ήταν δικό της παιδί, θα την προστατέψει από τον «κακό» Σκορπιό, θα αφήσει τον γιο της να νιώσει και να ζήσει τον πραγματικό έρωτα και ας μην είναι «συμβατός». Με μια μοναδική χορογραφία η λευκή πεταλούδα δέχεται την φροντίδα, προσπαθεί να ξεπεράσει τον θάνατο και τελικά, τα καταφέρνει. Αφήνεται στα χέρια του Σκαθαράκου, που με όλο του το σώμα, της δείχνει το πάθος και την αγάπη του και τελικά, πετάει ξανά ψηλά στον ουρανό, αφήνοντάς τον να σέρνεται στην γη απαρηγόρητος. Σημαντική παράμετρος για την επιτυχία της παράστασης η μουσική. Ο ήχος του πιάνου κυριαρχεί στα υπόλοιπα κλασικά μουσικά όργανα που το συνοδεύουν, ακολουθώντας αρμονικά τις εντάσεις και υφέσεις της χορογραφίας.

Λίγο το σκοτάδι, λίγο η μουσική, η έλλειψη λόγου, ίσως και το κυριακάτικο πρωινό ενός ήδη κουρασμένου 5χρονου νέου που ήταν συνεπής στην ώρα άφιξης σε αντίθεση με άλλους θεατές (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί σε ένα παιδικό θέατρο οι γονείς θεωρούμε ότι μπορούμε να καθυστερούμε, δοκιμάζοντας την υπομονή των υπολοίπων) τον έκαναν να πει «νυστάζω». Γνωρίζοντας, όμως, το παιδί μου που μπορεί και κοιμάται ακόμα και σε πεζοδρόμιο, έχω να πω ξεκάθαρα ότι τον κέρδισε. Χωρίς να τον πιέσω, έκανε προσπάθεια και τελικά, έμεινε ξύπνιος γιατί ήθελε να δει τι θα γίνει… Αν και μικρός ένιωσε πραγματικά την χορογραφία του «κακού» Σκορπιού που θα μπορούσε να πει κανείς ότι είχε δευτερεύοντα ρόλο, αλλά όπως φρόντισε και το τριζόνι εξαρχής να δηλώσει, είναι στοιχείο του πραγματικού κόσμου. Εγώ πάλι ταυτίστηκα με την Δόνια Σκαθαρίνα…

Η παράσταση Τα μάγια της Πεταλούδας θα παίζεται για μια ακόμη Κυριακή στο θέατρο OLVIO. Αν είστε από αυτούς που ξυπνάνε νωρίς μπορείτε να πιείτε καφέ στον υπέροχο εσωτερικό χώρο αναμονής, χαζεύοντας φωτογραφίες και ακούγοντας ωραίες μουσικές την ίδια στιγμή που το παιδί σας ζωγραφίζει ή παρατηρεί ένα συρμάτινο δέντρο και ένα ξύλινο καράβι. Η δε μικρή, σκιερή αυλή προσφέρεται για λίγη χαλάρωση μετά το τέλος της παράστασης….

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να μιλήσει κανείς. Ίσως τελικά η δύναμη του σώματος και της μουσικής να μπορούν να πουν περισσότερα από όσα μπορούν οι λέξεις.

Write A Comment

error: Content is protected !!