Όλα ξεκίνησαν από το πρωί…

Αυτός ήθελε να παίξει super ήρωες με την θεία του, η θεία έπρεπε να πάει για ψώνια, ο αδερφός του βαριόταν, εγώ είχα δουλειές, η γιαγιά ζεσταινόταν…

Άρης: Βαριέμαι μαμά! Δεν έχω τι να κάνω… Θα μείνω μέσα στο σπίτι… Βαριέμαι…

Σερνόταν, γκρίνιαζε όταν δεν έβρισκε τα παιχνίδια του, μουρμούριζε… Και εγώ άρχισα το ψαλτήρι! «Βρε είμαστε στο χωριό! Βγείτε έξω να παίξετε. Μέσα στο σπίτι καθόμαστε και στην Αθήνα. Βγείτε έξω να απολαύσετε τον ήλιο, την αυλή. Εγώ δεν θα μείνω μέσα πάντως. Θα πάω κάτω στον κήπο να κάτσω να πιω τον καφέ μου.«

Κατεβήκαμε τελικά όλοι μαζί, αλλά όπως θα έπρεπε να το περιμένω η ένταση δεν έφυγε έτσι εύκολα. Με την πρώτη ευκαιρία ο Άρης ξεκίνησε καυγά με τον αδερφό του, άρχισε να κλαίει, φώναζε… Η γιαγιά του προσπάθησε να μπει στην μέση και να βάλει μια τάξη λέγοντάς τους τι θα έπρεπε να κάνουν. Ούτε αυτό, φυσικά, έπιασε. Όπως ήταν αναμενόμενο με το που ρώτησα τι συμβαίνει, ο επόμενος στόχος ήμουν εγώ αλλά και οι μητρικές μου ικανότητες.

Άρης: Θα βρω άλλη μαμά, να ξέρεις! Καλύτερη από εσένα!!! Χίλιες φορές καλύτερη!!!

Πήρα μια βαθιά ανάσα και έκατσα στην θέση μου λέγοντάς του πως όταν θα ηρεμήσει και θα είναι έτοιμος να μου μιλήσει εγώ θα είμαι εκεί, με όλη μου την προσοχή στραμμένη σε αυτόν. Δεν θα τελείωνε όμως έτσι απλά! Με ακολούθησε και συνέχισε να μου λέει πως τα έχω κάνει χάλια…

Άρης: Μαμά θέλω σεβασμό και κατανόηση! Τι δεν καταλαβαίνεις; Η μόνη που μου δείχνει σεβασμό και κατανόηση είναι η Λολίτα (την γάτα μας εννοεί). Κανείς άλλος! Και εσύ δεν είσαι πλέον η καλύτερη, είσαι η χειρότερη και εγώ θα φύγω μακριά σου!!!!!

Εκεί κάπου άρχισα να κουράζομαι.

Μαμά: Άρη, τι θέλεις να κάνω; Πραγματικά τώρα; Δεν σε καταλαβαίνω (αυτό ήταν και το πρόβλημα όμως, δεν μπορούσα να καταλάβω το παιδί μου). Γιατί το κάνεις τώρα όλο αυτό; Δεν χόρτασες καυγά; Φτάνει τώρα. Εγώ είμαι η μαμά σου, τι να κάνουμε; Για πες μου; Τι θέλεις να κάνω;
Άρης: Θέλω να με αφήσεις ήσυχο, να βρω μόνος μου την ησυχία μου. Να μην ανακατεύεστε όταν είμαι έτσι. Να με αφήσετε να βρω την ησυχία μου και να μην με μαλώνεις. Να μην με κάνεις να κλαίω με τα λόγια σου ενώ εγώ είμαι έτσι και θέλω να μείνω μόνος μου.

Ας μην πω πολλά… Νομίζω πως το παιδί τα είπε όλα μόνο του. Εγώ δεν μπορούσα να το ακούσω…

Αφού πραγματικά τον άφησα για ελάχιστα λεπτά μόνο του, ήρθε και μου ζήτησε συγνώμη που μου είπε πως δεν θα βρει άλλη μαμά. «Είσαι η καλύτερη και δεν θα ήθελα να έχω άλλη μαμά». Άρχισε να χαμογελάει, να παίζει με τον αδερφό του, να μου στέλνει φιλάκια, να κάνει όλα όσα κάνει κάθε μέρα και με κακομαθαίνει τόσο που καμιά φορά, όταν η μέρα ξεκινά στραβά, όπως θα μπορούσε να συμβεί στον κάθε ένα από εμάς, δεν μπορώ να καταλάβω τι έχει πάθει αυτό το παιδί που είναι τόσο ήρεμο, τόσο συζητήσιμο, τόσο ώριμο, γεμάτο συναισθήματα, σεβασμό και κατανόηση για όλους.

Μήπως τελικά αυτό είναι και το πρόβλημά μου; Έχω κολλήσει την ταμπέλα του καλού παιδιού στον γιο μου και όταν έρχεται η ώρα να γίνει ένας από εμάς, ξαφνιάζομαι, απορώ και θυμώνω μαζί του γιατί είναι άνθρωπος… Μήπως εγώ και οι προσδοκίες μου είμαστε το πρόβλημα τελικά;

Όλα τελείωσαν με ένα συγνώμη και δύο μπολάκια παγωτό…

Άρης: Άλκη, συγνώμη που σου πέταξα τα παιχνίδια, που σου έκλεινα το λάστιχο, που σε στεναχώρησα. Συγνώμη αδερφούλη…
Άλκης: Δεν πειράζει Άρη. Φάε παγωτό και θα πάμε να το ξαναπαίξουμε το παιχνίδι μας από την αρχή!

Author

14 Σχόλια

    • Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Ελπίδα μου! Καμιά φορά το ξεχνάμε, αν και έχουν έναν μοναδικό τρόπο να μας το θυμίζουν.

  1. Το σκέφτομαι κι εγω συχνά. Η κόρη μου είναι το πιο βολικό και συνεργάσιμο παιδί του κόσμου. Όταν όμως είναι στραβωμένη και δεν καταλαβαίνω γιατί χάνω την ψυχραιμία μου. Λες και δεν εχει δικαίωμα στη γκρίνια

    • Σαν να ξεχνάμε το πολύ απλό: τα παιδιά είναι εξίσου άνθρωποι όπως οι ενήλικες. Αν μετρήσουμε τις μέρες που εμείς είμαστε στραβωμένοι ίσως και να τα κερδίζουμε!

  2. Το παιδί κατάλαβε και είπε αυτό που εμείς αδυνατουμε να καταλάβουμε : Όταν έχουμε τις στραβές μας θέλουμε να μας αφήνουν στην ησυχία μας!

    • Ακριβώς! Μόνο που δεν μου είπε, πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβεις αυτό μαμά;

  3. Αχ τι γλυκά παιδάκια.Να τα χαίρεσαι!!!Ώρες ώρες αδυνατούμε να ακούσουμε τα παιδιά μας και να τα καταλάβουμε,αυτές οι προσδοκίες μας και οι ταμπέλες δε μας αφήνουν να δούμε με τα μάτια της ψυχής.Ας κάνουμε όμως όλοι μια προσπάθεια προς το μέρος των παιδιών να τα καταλάβουμε για να νιώσουν και αυτά την αποδοχή μας και έτσι να έρθουμε πιο κοντά.

    • Είναι πολύ σημαντικό αλλά και δύσκολο να βγάλεις από μέσα σου κάθε προσδοκία και απλά να δεχθείς αυτό που είναι το παιδί. Δεχόμαστε τόσες πιέσεις από την κοινωνίας γύρω μας που έχουμε χάσει την ουσία. Σε ευχαριστώ για το σχόλιο Κωνσταντίνα!

  4. Πόσες φορές μου έχουν περάσει αυτές οι σκέψεις από το μυαλό! Μόνο που το βάρος των προσδοκιών μας το καταλαβαίνουμε ακριβώς εκείνη τη στιγμή…που είναι πια αργά. Αχ!

    • Θέλει δουλειά Χριστίνα και μεγάλη προσπάθεια να μην αισθανόμαστε ενοχή και απλά να μένουμε σε αυτό. Έτσι μας μεγάλωσαν, τι πιο φυσιολογικό να κάνουμε το ίδιο; Όσο αναγνωρίζουμε το λάθος, τόσο θα βελτιωνόμαστε! Φιλάκια καλή μου!!!!

    • Σε ευχαριστώ Γιάννα μου! Ας γίνουν τα λάθη μας τροφή για σκέψη.

  5. Εγώ καταλαβαίνω ότι έχεις δύο υπέροχα και φυσιολογικά παιδιά… και όλα είναι στο πρόγραμμα για να μαθαίνουμε και να καταλαβαίνουμε..καλημέρα…

    • Καλημέρα! Φυσικά και είναι όλα στο πρόγραμμα. Και όπως έγραψα και στην Γιάννα παραπάνω αυτά είναι η τροφή του μυαλού μας. Απαραίτητη!

Write A Comment

error: Content is protected !!