Tag

Blogging

Browsing

DIfY Challenge – Τι έκανες τον Φεβρουάριο;

Λίγες μέρες πριν μπει ο Φλεβάρης και ενώ έκανα μια βόλτα από τα αγαπημένα μου blogs, είδα μια ανάρτηση από την Μάχη του Momma’s daily life. Με ταρακούνησε, με έβαλε σε σκέψεις, κάποιες ερωτήσεις άρχισαν να στριφογυρίζουν στο μυαλό μου: «Πριν κλείσεις τα μάτια. Σταμάτα και σκέψου. Εσύ που είσαι; Τι έκανες σήμερα για εσένα; Τι; Τίποτα; Ήμουν σίγουρη…» Χμμμ… Καθημερινά κάνω πολλά πράγματα! Καμιά φορά πολύ περισσότερα από όσα χωρούν κανονικά σε ένα 24ωρο. Κάνω τόσα που λέω πως η μέρα έχει πολύ λίγες ώρες. Ειδικά αν πρέπει να κοιμηθείς και κανένα 5ωρο… έτσι για να μην καταρρεύσεις βρε αδερφέ! Κάποιες μέρες ετοιμάζω τα παιδιά για το σχολείο (τα ξυπνάω, τους φτιάχνω πρωινό, τα ντύνω και τα πηγαίνω στο σχολείο), πηγαίνω στην δουλειά για ένα 8ωρο, μαζεύω τα παιδιά από το σχολείο, επιστρέφω σπίτι και στοιχειωδώς τακτοποιώ τα ασυμμάζευτα, ξέρετε, ρούχα, πιάτα, πλυντήρια, καμιά δουλειά που σέρνεται για καιρό… Αν δεν έχουμε κάποια δραστηριότητα…

Επειδή το blogging μας ενώνει!

Αυτές τις μέρες εμείς οι μαμαδο- bloggers έχουμε ξεκινήσει έναν αγώνα για μια αγαπημένη φίλη. Είναι αυτό που σας έλεγα τις προάλλες ότι το blogging μας ενώνει. Οι περισσότερες από εμάς δεν έχουμε βρεθεί δια ζώσης, (παρότι πρόσφατα είχαμε την πρώτη μας συνάντηση). Όπως και να έχει όμως, είμαστε ενωμένες, αγαπημένες και με σεβασμό η καθεμία στο πρόσωπο της άλλης. Αυτό άλλωστε είναι το πρώτο που διακρίνει κανείς με το που γίνετε μέλος στην ομάδα μας και οφείλω να ομοlογήσω πως είμαστε περήφανες για αυτό. Με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς λοιπόν, συνέβη κάτι συγκλονιστικό. Το σπίτι αγαπημένης μας φίλης blogger κάηκε ολοσχερώς, με αποτέλεσμα η φωτιά να μην αφήσει τίποτα όρθιο στο πέρασμά της. Ολόκληρο νοικοκυριό έγινε στάχτη. Ολόκληρη τους η ζωή. Το κορίτσι μας, όμως έχει δείξει απίστευτη δύναμη και μεγαλείο ψυχής. Περήφανη δεν ζητάει τίποτα. Με δυσκολία προσπαθήσαμε να τις εκμαιεύσουμε τι χρειάζεται. Και πάλι μετά από…

Μα πήρα κι άλλο βραβείο; Ευχαριστώ!!!

Με μεγάλη μου χαρά, αλλά και έκπληξη πρέπει να σας πω, είδα πως τρεις αγαπημένες blogger μου χάρισαν ένα ακόμη βραβείο! Το Νηπιαγωγείο… mou!, το Beauty harmony και το Cheap smart toys μου έκαναν την τιμή να μου χαρίσουν το βραβείο Liebster! Και σε ποιόν δεν αρέσουν τα βραβεία, έτσι δεν είναι; Το συγκεκριμένο βραβείο όμως είναι σημαντικό και για έναν ακόμη λόγο. Το «Liebster Award» είναι ένα εικονικό βραβείο που χρησιμεύει για να εξαπλωθούν αλυσιδωτά και να γίνουν γνωστά blogs με λιγότερους από 200-300 followers. Είναι ένα σημαντικό εργαλείο για να γίνουν ακόμα περισσότερα blogs ευρύτερα γνωστά στο διαδίκτυο! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ κορίτσια που με επιλέξατε και σας στέλνω όλη μου την αγάπη και την θετική ενέργεια! Οι κανόνες του βραβείου είναι οι εξής: 1) Ευχαριστείτε τον blogger που σας έχει προτείνει και θα αναρτάτε τη διεύθυνση του blog του. Συμπεριλάβετε στην ανάρτησή σας το εικονίδιο του Liebster award είτε με αντιγραφή και…

Ο απόηχος μιας συνάντησης μαμαδοbloggers

Όταν ξεκίνησα να γράφω δεν φανταζόμουν ποτέ πού θα με πάει… Δεν ήμουν σίγουρη ποιός με διαβάζει, αν έχω κάτι να πω, τι τέλοσπάντων θέλω να βγει μέσα από όλο αυτό. Διάβαζα άλλους blogger με θαυμασμό για τα υπέροχα κείμενά τους και τις πανέμορφες φωτογραφίες τους. Πρέπει να σας πω ότι είχα ξεχωρίσει καταρχήν το My lovable baby και το Kapa. Me without you… tea without a biscuit! «Τι ωράια που γράφουν!», σκεφτόμουν… «Ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι άραγε; Πώς θα ήταν αν τους γνώριζα; Θα ήταν αυτό που έχω μέσα στο μυαλό μου;». Και ξαφνικά μαθαίνω για τις Ψηφιακές Γειτονιές. «Εκεί θα πάω!», σκέφτηκα. «Να γνωρίσω ανθρώπους, να μιλήσουμε, να μάθω πράγματα, να λύσω απορίες, να μυηθώ σε αυτόν τον υπέροχο κόσμο…». Και δείλιασα… Δεν πήγα. Είχα εγώ κάτι να πω; Ποιός θα ήθελε να μιλήσει με μια πρωτάρα blogger; Και δεν πήγα ούτε την δεύτερη χρονιά! Ξανά το ίδιο…

Guest post – Μια υπερήφανη μαμά!

Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να την πείσω να μου δώσει ένα κείμενο για την κατάσταση στους παιδικούς σταθμούς. Μήνες προσπαθώ να την σπρώξω να γράψει για την μέχρι τώρα εμπειρία της, λιγοστή αλλά σημαντική πιστεύω, δίπλα στα παιδιά με αναπηρία. Και χθες, εκεί που δεν το περίμενα, μου είπε πως μου έχει στείλει ένα κείμενο για το blog. Αναφέρομαι στην αδερφή μου, την Φωτεινή, τον άνθρωπο στον οποίο εμπιστεύτηκα το 9 μηνών παιδί μου όταν επέστρεψα στην δουλειά, μαμά εδώ και 11 μήνες, αρχαιολόγος, σήμερα φοιτήτρια στο Τμήμα Προσχολικής Αγωγής. Ίσως διανύει την πιο δύσκολη φάση της ζωής της ως μαμά μέχρι σήμερα. Και ΤΩΡΑ αποφάσισε να γράψει! Δεν λέω περισσότερα, θα βγάλετε μόνες/μόνοι τα συμπεράσματά σας. Την ευχαριστώ, μόνο αυτό! Στο τέλος του κειμένου η Φωτεινή έχει συγκεντρώσει και μερικούς πολύ χρήσιμους τίτλους βιβλίων, οι οποίοι φυσικά θα προστεθούν και στην δική μας βιβλιοθήκη. «Ένα μήνα προτού η…

error: Content is protected !!