Tag

Σκέψεις

Browsing

Θέλω…

Πόσα «θέλω» γεννιούνται κάθε μέρα; Πολλά… Δυστυχώς πολλά από αυτά μένουν απλά στα «θέλω» μας, σε μια λίστα που ευχόμαστε πως μια μέρα στο μέλλον, σύντομα, θα καταφέρουμε να υλοποιήσουμε. Τι θέλω λοιπόν; Για μένα, για την οικογένειά μου… https://www.flickr.com/photos/jimenagamio/5380448528/ Θέλω να ταξιδέψω… Θέλω να μην φοβάμαι την καθημερινότητα… Θέλω να αισθανθώ το σώμα μου δυνατό, υγιές… Θέλω να επισκεφτώ ξαφνικά μια φίλη και να πάμε για καφέ… Θέλω να κάνω κάθε μέρα ένα μικρούλι κατιτίς για μένα… Θέλω να κάτσω στον καναπέ και να δω τις αγαπημένες μου σειρές, δίχως να σκέφτομαι τίποτε άλλο… Θέλω να φορέσω τα παλιά μου ρούχα δίχως να κρύβομαι… Θέλω να σκέφτομαι την ζωή χωρίς φόβους και ανασφάλειες… Θέλω να ξεφορτωθώ τις ενοχές μου… Θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος… Θέλω να αφιερώνω χρόνο στην οικογένειά μου δίχως να κοιτάζω το ρολόι… Θέλω να ακούω περισσότερο και να μιλάω λιγότερο… Θέλω να απολαμβάνω τις παύσεις…

Aνθρωποι και αναμνήσεις

Ήταν μια ακόμη διαδρομή στο μετρό, μια διαδρομή σαν όλες τις άλλες… Μέχρι που βρέθηκα στις κυλιόμενες σκάλες… Μπροστά μου ήταν μια μαμά με τα δύο παιδιά της, προφανώς φοιτητές τους οποίους είχε επισκεφθεί. Και όπως ακριβώς και η δική μου μαμά όταν με επισκέφθηκε στην Αγγλία και μπήκαμε στο μετρό για πρώτη φορά, έκανε το τραγικό λάθος να κάτσει στην αριστερή πλευρά της σκάλας και όχι στην δεξιά. Μέγα σφάλμα! Κόρη: Μαμά, δεξιά κάτσε! Δεξιά μαμά!!! Μαμά: Εντάξει παιδί μου. (ήρεμη δύναμη η μαμά) Κόρη: Στα δεξιά καθόμαστε στο μετρό μαμά, την αριστερή πλευρά την χρησιμοποιούν όσοι βιάζονται. Η μαμά, αλλά και ο γιος, αμίλητοι… Και ξαφνικά ο γιος, που βρισκόταν ακριβώς μπροστά της, της σκάει ένα τρυφερό φιλί στο μάγουλο και της χαμογελάει… Χωρίς να πει τίποτα… Και η μαμά ήρεμη δύναμη… Δύο σκαλοπάτια πίσω εγώ… και ένα δάκρυ που κύλησε χωρίς καλά καλά να το καταλάβω… Πόσες φορές δεν μάλωσα την…

Simplicity parenting ή Απλοποιήστε την καθημερινότητά σας με τα παιδιά

Τελευταία στροβιλίζονται τόσες σκέψεις σε αυτό το μυαλό που ειλικρινά πάει να σπάσει. Φταίει που ο χειμώνας ήταν δύσκολος; Φταίει που μετράω αντίστροφα μέχρι τον Αύγουστο; Που κουράστηκα; Που αισθάνομαι ανικανοποίητη; Σκέφτομαι την ζωή μου με τα παιδιά, τον χρόνο που τους αφιερώνω, πόση ποιότητα και πόση ποσότητα κρύβεται πίσω από την καθημερινότητά μας, τις ασχολίες μας, τα παιχνίδια τους, τις βόλτες μας, τα ρούχα μας, το σπίτι μας… Η αφορμή δόθηκε με αυτό εδώ το άρθρο της Joanna Goddard, ενώ την ίδια ώρα διάβαζα το βιβλίο Simplicity Parenting του Kim John Payne. Απλό, αλλά τόσο ευρηματικό! Απλοποιήστε την ζωή σας. Αφιερώστε περισσότερο χρόνο, απλά να ακούσετε, να παρατηρήσετε, να μην βιαστείτε, να σταθείτε δίπλα στα παιδιά σας την ώρα που κάνουν μπάνιο και απλά να τα κοιτάξετε πώς παίζουν, πώς πλατσουρίζουν, πώς μιλάνε και γελάνε… Ξέρω οι ρυθμοί είναι καμιά φορά τρελοί. Θέλει προσπάθεια και χρόνο, θέλει μάλλον να καθιερώσουμε μικρές, καθημερινές…

Πότε βλέπουμε καλύτερα την δυστυχία;

Η δυστυχία φαίνεται καλύτερα όταν είσαι μαζί με τα παιδιά σου! Κι όμως… Είναι τόσο θλιβερό, τόσο τρομακτικό…. Είναι εκείνη η στιγμή που θα περάσεις δίπλα από τον άστεγο που κοιμάται πάνω στα χαρτόκουτα. Θα τον κοιτάξεις, μπορεί να αλλάξεις και πεζοδρόμιο για να μην τον δει το παιδί. Αλλά ξέρεις ότι τον είδε, ότι ακόμη κι αν δεν σε ρώτησε τίποτα, μέσα του αναρωτιέται «Γιατί, τι, πώς;». Είναι εκείνη η στιγμή που είσαι στο τρένο και μπαίνει ο χρήστης. Κρατάει πατερίτσες και με δυνατή, αλλά πονεμένη φωνή ζητάει να τον βοηθήσεις, να μην γυρίσεις κι εσύ το βλέμμα, να μην τον εγκαταλείψεις τώρα που προσπαθεί να σταματήσει τα ναρκωτικά. Μην τον εγκαταλείψεις κι εσύ, γιατί θα του κόψουν το πόδι. Αρκεί να τον κοιτάξεις όπως σου ζητάει. Θα τον κοιτάξεις, αλλά θα γυρίσεις το βλέμμα, θα χαϊδέψεις το κεφαλάκι του παιδιού σου και θα ευχηθείς να μην σε ρωτήσει…

«Μαμά είσαι σαν την ζωή…»

Ένα βράδυ, λίγο πριν κοιμηθούμε… Άρης: Μαμά είσαι σαν την ζωή… Χωρίς εσένα δεν θα μπορούσα ούτε να φάω, ούτε να παίξω, ούτε να κοιμηθώ! Άλκης: Ναι μαμά, ολόιδια είσαι. Και να ξέρεις πως ότι και να γίνει εγώ θα σε αγαπώ με πολύ δύναμη! Πόσο πιο απλά μπορεί ένας άνθρωπος να εκδηλώσει την απόλυτη αγάπη; Νομίζω πως τα παιδιά το κάνουν χωρίς καμία προσπάθεια, χωρίς να το ζητήσεις, χωρίς να το επιδιώξεις, χωρίς να προσπαθήσεις να τους το εκμαιεύσεις. Απλά εκεί που παίζουν, λίγο πριν κοιμηθούν, την ώρα που βλέπουν την αγαπημένη τους ταινία, όταν βάζουν τα παπούτσια τους, κουρασμένα μετά το σχολείο σου εκδηλώνουν την απόλυτη και άνευ όρων αγάπη τους. Έτσι απλά… Και εσύ; Είσαι χαρούμενος, τρισευτυχισμένος, πετάς στα σύννεφα, αισθάνεσαι πως έχεις όλα όσα ήθελες, όλα όσα ονειρευόσουν κι ακόμη περισσότερα. Και μέσα σε όλη αυτή την χαρά σε κυριεύει και μια αγωνία… Για το καλό…

error: Content is protected !!