Tag

Σκέψεις

Browsing

Μια χρονιά έφυγε, μια καινούρια έρχεται! (Μέρος Β’)

Τα παιδιά μεγαλώνουν! Στο λένε, στο ξαναλένε και εσύ συνεχίζεις και βλέπεις το μωρό σου απλά να περνάει από την μια φάση στην επόμενη, αλλά είναι πάντα το μωρό σου. Και ενώ ο Άλκης μου είναι πλέον ένα προνηπιάκι, ναι, ναι αυτό το μωρό που γεννήθηκε μόλις 50 πόντους και 3170 κιλά, είναι σήμερα ένα προνήπιο, με άποψη, προσωπικότητα, προτιμήσεις, χιούμορ, όλο χαμόγελο και νάζι, το μεγάλο μου αγόρι έφτασε στην πόρτα του Δημοτικού! Απίστευτο!!!! Ένας μήνας έχει περάσει πλέον από την πρώτη φορά που διασχίσαμε την αυλή του σχολείου γεμάτοι αγωνία και ανασφάλεια. Το πρώτο άγχος για το ποιος θα είναι ο δάσκαλος μας αντικαταστάθηκε από το αν ο δάσκαλος θα είναι καλός, πώς θα διαβάζουμε, πού, πρέπει να πάρουμε από φέτος γραφείο κτλ κτλ. Πότε ήταν που έγραφα για την πιο αγαπημένη δασκάλα του Άρη, την Δήμητρα; Πότε ήταν που πήγε Νηπιαγωγείο; Και τώρα δημοτικό! Ο Αρούλης μου μεγάλωσε. Και…

Και ξαφνικά είσαι μαμά!

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση ήταν μια αγαπημένη φίλη που πολύ σύντομα θα γίνει μαμά. Μιλούσαμε πριν μερικές μέρες και ξαφνικά επέστρεψαν όλες εκείνες οι σκέψεις και οι αγωνίες που είχα όταν πλησίαζε η ώρα να γεννήσω τον Άρη. Δεν είναι εύκολο! Βουτάς σε πολύ βαθιά νερά, κανένας δεν σου λέει ότι θα ξενυχτήσεις, θα κλάψεις, θα αισθανθείς απελπισία, φόβο, ανασφάλεια. Κανένας δεν σου δείχνει από πριν πώς θα αλλάξεις αυτήν την πάνα ώστε να μην γεμίζει με τσισάκια (ή ακόμη χειρότερα με κακά) το κρεβατάκι του μωρού. Κανείς δεν σου λέει ότι θα πάρεις το μωρό στο σπίτι και θα τρέμεις να το πλύνεις επειδή «ο αφαλός του δεν έχει πέσει», ‘όπως δεν σου λένε ποια είναι η σωστή θερμοκρασία να το πλύνεις. Κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει ακριβώς «γιατί κλαίει τώρα, αφού τα έχω κάνει όλα;». Και άλλα πολλά, που μάλλον όταν είμαστε ένα βήμα πριν το μαιευτήριο…

Καληνύχτα νηπιάκι μου…

Χθες βράδυ κοίμισα για τελευταία φορά τον Άρη ως νηπιάκι… Αύριο το πρωί θα ξυπνήσει και για λίγες ακόμη ώρες θα είναι νήπιο, μέχρι να δώσει την σκυτάλη στο πρωτάκι! «Έχω αγωνία μαμά… Πώς θα είναι τα παιδιά; Θα χτυπάνε; Εσύ ξέρεις ποια δασκάλα θα έχω;» Όχι αγαπημένο μου, τίποτα δεν ξέρω και φοβάμαι όσο φοβάσαι κι εσύ! Αυτό ήθελα να πω, αλλά δεν μπόρεσα. Είμαι μαμά πλέον και αισθάνομαι πως πρέπει πάντα να βρίσκω την δύναμη να λέω αυτό που έχεις ανάγκη κι ας μείνει πίσω η δική μου ανάγκη, οι δικοί μου φόβοι… «Αύριο θα είμαστε δίπλα σου αγάπη μου. Μαζί με τον μπαμπά θα είμαστε εκεί. Και ότι θέλεις μπορείς να το ζητήσεις. Αρκεί να γυρίσεις να μας κοιτάξεις και θα δεις πως θα είμαστε εκεί! Και να θυμάσαι πως αν θέλεις κάτι να μας πεις, αν κάτι σε απασχολεί, αν κάτι σε τρομάζει, είμαστε εδώ να…

Ελάτε να μοιραστούμε τις δουλειές του σπιτιού!

Κι όμως! Δεν θα το πιστέψετε πόσο θα αρέσει στο παιδί σας να γίνει ένα με εσάς, να κάνετε ομάδα, να συνεργαστείτε και να τελειώσετε μαζί τις δουλειές του σπιτιού. Δεν είναι παιδική εργασία! Ούτε σας προτείνω να τους τα επιβάλλετε ως υποχρέωση. Για αυτά είναι χαρά!!! Θα τα κάνετε τόσο ευτυχισμένα, αρκεί να βρείτε την υπομονή όχι να τα ανεχτείτε, αλλά να κατανοήσετε τον χρόνο τους, τον ρυθμό και τον τρόπο τους. Γιατί καμιά φορά ως ενήλικες έχουμε τον τρόπο μας, ο χρόνος μας πιέζει, θέλουμε τα πράγματα να γίνονται γρήγορα και όπως μας αρέσουν, αλλά είμαι σίγουρη πως λίγο χώρο μπορείτε να βρείτε και για τα παιδιά. Άλλωστε θα σας ανταμείψουν με το χαμόγελό τους! Και είμαι σίγουρη πως όταν τελειώσουν θα σας ρωτήσουν «Τώρα, πες μου, τι άλλο να κάνω για να βοηθήσω;» Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν παρέα με τα παιδιά; Στην κουζίνα… Μπορούν να μας…

Ο γονιός της παραλίας…

Υπάρχει ο γονιός σύμβουλος… ο αυταρχικός γονιός… ο παρεμβατικός γονιός… υπάρχει ο γονιός ξερόλας… υπάρχει ο γονιός ελικόπτερο… υπάρχουν κι άλλοι οργανωμένοι, αποδιοργανωμένοι, αγχωμένοι, χαλαροί, εκδηλωτικοί και άλλοι τόσοι… Και μετά υπάρχει και ο γονιός της παραλίας… Αυτός που μου προκαλεί αρκετές φορές σοκ και δέος! Αυτός που μπορεί να σου χαλάσει όλη την μέρα στην θάλασσα, γιατί απλά είναι ένα είδος που θα έπρεπε να εξαφανιστεί!!! Ήθελα να γράψω κάτι χιουμοριστικό, αρκετά σαρκαστικό, κάτι για να γελάσουμε μέσα από γλαφυρές περιγραφές και παραδείγματα (σήμερα ήταν μια μέρα στην παραλία που με τροφοδότησε αρκετά θα έλεγα), αλλά δεν ξέρω αν μπορώ, αν θα τα καταφέρω… Θα προσπαθήσω… Ανάμεσα στα κουβαδάκια, τα φτυαράκια, τα στρώματα, τα σωσίβια, τα μπρατσάκια, τις jumboσακούλες, τα 3-4 είδη αντηλιακών, τα ταπεράκια, τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες κρύβεται κάτι χειρότερο. Ένας άνθρωπος που έκανε παιδιά και τώρα βρίσκεται σε έναν δημόσιο, ανοικτό, ανεξέλεγκτο χώρο, ανάμεσα σε…

error: Content is protected !!