Tag

Σκέψεις

Browsing

10+1 σκέψεις… για να είμαστε καλά με τον εαυτό μας

Το τελευταίο διάστημα μια σειρά γεγονότων με έχουν φέρει αντιμέτωπη με σημαντικές σκέψεις και αποφάσεις. Και όσο πιο πολύ και πιο βαθιά πιστεύω σε αυτές, τόσο καλύτερα αισθάνομαι με την καθημερινότητα, με τους ανθρώπους γύρω μου, με τα όνειρά μου, με τον εαυτό μου…Δεν είναι εύκολο, έχει πισωγυρίσματα, έχει στιγμές αδυναμίας, έχει απογοητεύσεις, αλλά ακόμη και αυτά τελικά μας κάνουν καλύτερους, αρκεί να τα δούμε όλα λίγο διαφορετικά. Η ζωή μας υπάρχει στο τώρα και είναι στο χέρι μας να την κάνουμε καλύτερη. Καλύτερη παρά τις δυσκολίες της! #1 – Είμαστε μοναδικοί Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις. Αλλά γίνεται! Αν αναγνωρίσουμε πως ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, μοναδικός, έχει ταλέντα και χαρίσματα που τον κάνουν ξεχωριστό, τότε έχουμε κάνει το πρώτο σημαντικό βήμα προς την αυτοβελτίωση. Δεν μπορούμε να είμαστε κάποιος άλλος, είμαστε αυτό που είμαστε, σε αυτό το σώμα που μας χάρισε η φύση, με…

«Όχι δεν είμαι έγκυος, είμαι απλώς χοντρούλα!»

Αν μου έδιναν 5 ευρώ για κάθε φορά που κάποιος/κάποια μου έχει πει τα τελευταία χρόνια «Αααα είσαι πάλι έγκυος;» ή «Τι έχουμε εδώ πάλι;» ((απλώνοντας το χέρι και πιάνοντας την κοιλιά μου), θα είχα βγάλει σίγουρα μια μικρή περιουσία! Και αυτό σας το λέω χωρίς καμία απολύτως δόση υπερβολής. Δεν έχει περάσει ούτε μήνας, για να μη πω δεκαήμερο, τα τελευταία 5 χρόνια που να μην με έχει ρωτήσει τουλάχιστον ένα άτομο αν είμαι ξανά έγκυος. Και όσοι δεν ρωτούν, κοιτάζουν, υποθέτουν και με σιγουριά σηκώνονται για να σου δώσουν την θέση τους στο λεωφορείο. Αλήθεια, πού χάθηκε η διακριτικότητα; Γιατί όπου κι αν έχει πάει, έχει πάρει μαζί της και την χαμένη μου αυτοπεποίθηση… Με την ίδια ευκολία που κάποιος μπορεί να σε ρωτήσει τι κάνεις, ή τι ώρα είναι, ή πότε περνάει το επόμενο λεωφορείο, μπορεί να σε ρωτήσει και αν είσαι πάλι έγκυος, πιάνοντας φυσικά…

Οι τετράποδοι επισκέπτες μου

Το φετινό καλοκαίρι ήταν για μας σκέτη απόλαυση! Γεμάτο ξένοιαστες, ξεκούραστες και χαλαρές στιγμές. Μας επιφύλασσε όμως και μια τεράστια έκπληξη. Μια έκπληξη που μας αναστάτωσε, μας άγχωσε, έκρυβε αγωνία και φόβο, αλλά μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε δύο υπέροχα πλάσματα, γεμάτα αγάπη και τρυφερότητα. Να σας γνωρίσω την Ήρα και τον Κοκόνη! Από γάτες ξέρω! Η Λολίτα, η αγγλίδα γάτα μου, είναι μαζί μου περισσότερο από 17 χρόνια τώρα και ήταν για μένα η πρώτη μου καθημερινή, κανονική επαφή με ένα κατοικίδιο. Λέω κανονική, γιατί κατά την διάρκεια της ζωής μου έκανα πολλές απόπειρες να υιοθετήσω ένα ζωάκι, οι περισσότερες όμως βρήκαν δυστυχώς σθεναρή αντίσταση από την μαμά μου. Φέτος το καλοκαίρι όμως βρεθήκαμε στο χωριό παρέα με δύο σκυλιά, τα οποία φαίνεται πως κάποιος άφησε έξω από την πόρτα μας. Συνηθισμένη πρακτική όπως έμαθα στην πορεία, καθώς τα καλοκαίρια, με το που φθάνουν οι Αθηναίοι στα…

Κάτι έχω κάνει λάθος… Ή μήπως όχι;

«Είναι δύσκολο να έχεις παιδί τελικά μαμά;»Είναι η δεύτερη φορά που μου το είπε αυτό ο Άρης. Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς αντέδρασα την πρώτη φορά. (ευτυχώς που τότε, όπως και σήμερα, είχα γράψει για το περιστατικό στο blog) Θυμάμαι να του λέω πως είναι δύσκολο αλλά είναι υπέροχο, πως τα παιδιά μου είναι ότι ωραιότερο έχω αποκτήσει στην ζωή μου… Και μου το ξαναείπε πριν μερικές μέρες… Μια μέρα που με ζόρισε πολύ: δουλειά, παραλαβή παιδιών, φαγητό, σπίτι χάλια, kung fu, τρελαμένη επιστροφή, προετοιμασία για την επόμενη μέρα, παιδιά που παίζοντας έχουν μπει στο πετσί του ρόλου και δεν συνεργάζονται στο φαγητό, δόντια, πλύσιμο, παραμύθι και κάπου εκεί… «Είναι δύσκολο να έχεις παιδί τελικά μαμά;» Η απάντηση ήταν η ίδια. Τον κράτησα σφιχτά στην αγκαλιά μου και του εξήγησα πως πολλά πράγματα είναι δύσκολα στην ζωή μας, ίσως το να είσαι γονιός είναι ένα από τα πιο δύσκολα, αλλά είναι…

Πρώτη μέρα στο σχολείο! Αγαπημένα μου, σήμερα θέλω να σας πω…

Ξαφνικά αισθάνομαι μεγάλη και έμπειρη μαμά! Οι περσινές αγωνίες έχουν εξαφανιστεί (κάτι νέες είναι εκεί και παλεύυν από το πρωί να βγουν, αλλά μέχρι ώρας κερδίζω). Το νηπιάκι έγινε πρωτάκι και ο παιδικός σταθμός έγινε νηπιαγωγείο. Παρελθόν…Και η μαμά μένει πιο έμπειρη και με αυτοκριτική διάθεση. Γιατί τελικά πέρασε… Πάντα θα φοβάμαι για το αύριο, αλλά μάλλον το αύριο δεν πρέπει να με γονατίζει, δεν πρέπει να με γεμίζει με ανησυχίες και εμμονές. Δεν μπορώ να ακουμπήσω τον φόβο μου στα παιδιά μου. Πρέπει να κοιτάω μπροστά και όταν κοιτάω πίσω να μην αναπολώ απλώς και λησμονώ αυτά που έχουμε ζήσει. Γιατί κάποτε, στην αντίστοιχη χρονική στιγμή, με τρόμαζαν κι αυτά. Τώρα όμως τα γνωρίζω. Σήμερα τα μωρά μας, μικρότερα και μεγαλύτερα, μπήκαν ξανά στο σχολείο μετά από 3 μήνες ανεμελιάς. Μετά από 3 μήνες που δεν κάναμε καμία επανάληψη και δεν συζητήσαμε καθόλου για το σχολείο. Αγαπημένα μου, σήμερα…

error: Content is protected !!