Tag

Σκέψεις

Browsing

Η δασκάλα μας

Θα ήθελα να σας πω δύο λόγια για την δασκάλα μας, την κυρία Δ. Η Δ. είναι μια νέα γυναίκα, μητέρα η ίδια, εργαζόμενη αρκετά χρόνια στον παιδικό σταθμό που πηγαίνει ο Άρης. Για δεύτερη συνεχή χρονιά, φροντίζει το παιδί μου 5 ημέρες την εβδομάδα, 6 ώρες την ημέρα. Είναι εκεί κάθε πρωί, πανέτοιμη καθώς φαίνεται να αντιμετωπίσει 20 νήπια, γεμάτα ενέργεια, όρεξη για παιχνίδι, σκανταλιά, λαχτάρα για μάθηση και λαχτάρα για αγκαλιές και φιλιά. Αυτό τουλάχιστον είναι το δικό μου παιδί. Και πρέπει να πω, πως η Δ. έχει απλόχερα προσφέρει όλα αυτά στο παιδί μου κι ακόμη περισσότερα. Το αρχικό γράμμα του ονόματός μας Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Και τι δεν έχουν κάνει μαζί της φέτος: πήγανε στο θέατρο, παρακολουθήσανε παραστάσεις στο σχολείο, είδανε μουσεία, συμμετείχαν σε διάφορες εξωσχολικές δραστηριότητες, καλέσανε τις μαμάδες στο σχολείο με αφορμή την γιορτή της μητέρας, κάνανε pyjama party,…

Τρόποι να επανασυνδεθούμε με τα παιδιά μας

Αυτές τις μέρες αισθάνομαι ανικανοποίητη.Ένα «δεν» έρχεται σταθερά στο μυαλό μου κάθε φορά που σκέφτομαι τι θα ήθελα να κάνω και τι πραγματικά κάνω. Όχι, δεν είμαι δυστυχισμένη. Ίσα ίσα, αισθάνομαι ότι έχω όλα όσα ονειρευόμουν ότι θα είχα σε αυτή την ηλικία κι ακόμη παραπάνω. Θες η οικονομική κρίση, η κούραση της καθημερινότητας, η ζωή στην μεγάλη πόλη…Ιδιαίτερα τώρα σε σχέση με τα παιδιά μου, αισθάνομαι ότι δεν τους αφιερώνω αρκετό χρόνο, δεν κάνω αρκετά πράγματα μαζί τους, αλλά και με τον καθένα ξεχωριστά, δεν είμαι αρκετά δημιουργική… Από την ώρα κιόλας που γίνανε δύο, είναι ακόμη πιο δύσκολο. Άλλα τα ενδιαφέροντά τους (μέχρι τώρα τουλάχιστον), οι αντοχές τους, η αντίληψή τους, η διάθεσή τους και οι ικανότητές τους. Τώρα τελευταία βέβαια έχουν κατορθώσει και τα βρίσκουν περισσότερο, αλλά έχουν ακόμη λίγο δρόμο μπροστά τους. Με κουράζει η ευκολία με την οποία χάνω την υπομονή μου, η αίσθηση ότι…

Αγόρια μου έγινα blogger

Δεν ξέρω τι με έσπρωξε να ξεκινήσω την ομάδα «Κάθε μέρα Γονείς» και στη συνέχεια το blog. Ίσως ήταν η φοβία και η μοναξιά που αισθάνεται ένας γονιός… Ίσως η ανάγκη να μιλήσω για τα καινούρια θέματα που με απασχολούν από την ώρα που απέκτησα τα παιδιά μου… Ίσως η ανάγκη να συζητήσω, να συνυπάρξω με όσους αισθάνονται όπως και εγώ τα τελευταία χρόνια…Να κάνουμε πράγματα για τα παιδιά μας που έχουν ουσία, νόημα, να πάμε να δούμε παραστάσεις και να ακούσουμε όμορφες μουσικές (αρκετά με τα Ζουζούνια, τους παπαγάλους και τις καμήλες!). Πριν λίγες μέρες όμως διατύπωσα για πρώτη φορά σε μια φίλη, έναν ακόμη λόγο που με οδήγησε να γράφω για την οικογένειά μου… το ότι εγώ έχω χάσει την δικιά μου, τους γονείς μου δηλαδή… Ο μπαμπάς μου δεν είναι μαζί μας πάνω από 20 χρόνια τώρα. Έφυγε πολύ νέος, στα 46 του, από καρκίνο. Η μαμά…

Πίσω από τις λέξεις…

Καμιά φορά εμείς οι γονείς συζητάμε και πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν μας ακούν. Καμιά φορά εμείς οι γονείς παραπονιόμαστε και πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τι πραγματικά θα θέλαμε να πούμε. Καμιά φορά εμείς οι γονείς διαβάζουμε ένα παραμύθι στα παιδιά μας και δεν σκεφτόμαστε πώς το μικρό μας επεξεργάζεται τα όσα ακούει στο μυαλουδάκι του. Κακώς… Χθες βράδυ, λίγο πριν κοιμηθεί, διάβαζα στον μεγάλο μου για την Αλκυόνα (το ότι διαβάζουμε εγκυκλοπαίδειες για καληνύχτα θα σας το σχολιάσω κάποια άλλη στιγμή). Έλεγε λοιπόν πως οι γονείς Αλκυόνες για κάποιους μήνες εργάζονται πολύ σκληρά για να φροντίσουν τα παιδιά τους. Ασχολούνται αποκλειστικά με το φαγητό τους και την εκπαίδευση των νεογνών. Ώσπου μια μέρα είναι ικανά να τραφούν μόνα τους «και τότε η Αλκυόνα τα διώχνει από το σπίτι τους, για να ζήσουν μόνα τους». Κάπου εκεί ο Άρης χλώμιασε. Με έπιασε από το χέρι και μου είπε…

Η κοινωνική κατασκευή της αναπηρίας και του φόβου

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος

Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης
Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω
Την 1η Ιουνίου 2013 μιλούσα σε μια ημερίδα για το άγχος που βιώνουν τα άτομα με διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές και τα άτομα με νοητική υστέρηση, καθώς και για την επιθετικότητα και τους τρόπους αντιμετώπισής της. Ξεκίνησα την παρουσίαση λέγοντας ότι δυστυχώς στην Ελλάδα η συζήτηση δεν πρέπει να ξεκινήσει από το αν η εκπαίδευση είναι αναγκαία και από τους τρόπους διαχείρισης της επιθετικής συμπεριφοράς, αλλά από βασικούς όρους όπως φροντίδα, υποστήριξη, νοσηλεία και θεραπεία. Δουλεύοντας καθημερινά σε δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης τα τελευταία 9
χρόνια συνεχίζω να εκπλήσσομαι με το πόσο διαφορετικά μπορεί εγώ, ένας γονιός, ένας ασθενής και το κράτος να βλέπουμε τέτοιες έννοιες.

Δυστυχώς 17 μέρες μετά ήρθε στην δημοσιότητα το περιστατικό του αυτιστικού παιδιού στην Πάτρα για να επιβεβαιώσει το πόσο πίσω είμαστε σαν κοινωνία στις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας. Μπορείτε εδώ να διαβάσετε το σχετικό άρθρο. Ποια είναι λοιπόν η απάντηση του κράτους απέναντι σε ένα άτομο με αυτισμό σε μια δύσκολη στιγμή; Για τους μεγαλύτερους που θυμούνται την αποκάλυψη του σκανδάλου της Λέρου (1989) το περιστατικό σίγουρα φέρνει μνήμες της εποχής εκείνης. Για λόγους δεοντολογικούς οφείλω να παραθέσω και την επίσημη απάντηση του εν λόγω νοσοκομειακού ιδρύματος.

Δεν θέλω να σταθώ στο συγκεκριμένο περιστατικό, γιατί πιστεύω ότι είναι ένα από τα πολλά που συμβαίνουν καθημερινά, τόσο σε δημόσια ή ιδιωτικά νοσοκομειακά ιδρύματα όσο και εκεί που δεν φτάνει κανένας φωτογραφικός φακός και κανένας δημοσιογράφος, στα δωμάτια δηλαδή των παιδιών αυτών. Δε μπορώ όμως να μη σχολιάσω ότι το ελληνικό κράτος συστηματικά απαντά σε αυτούς που έχουν ανάγκη από την υποστήριξή του, είτε λέγονται απολυμένοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, σε αυτούς που προφανώς ζούνε μια δυσκολία, με βία και καταστολή.
Ας θυμηθούμε και τα δημοσιεύματα του Μαΐου 2013: «Αυτιστικός μαχαιρώνει 20 φορές 12χρονο παιδί». Δεν θα ξεχάσω τα λόγια της μητέρας ενός 17χρονου εφήβου με αυτισμό που βλέπω στο κέντρο να λέει «φοβάμαι τι θα γίνει στο σχολείο αύριο».
Η αλήθεια είναι ότι και εγώ φοβάμαι τις σκέψεις που δημιουργούν τα 2 αυτά περιστατικά. Από την μια έχουμε την επικινδυνότητα που συνδυάζεται με τον αυτισμό και από την άλλη τον ενδεδειγμένο τρόπο προστασίας μας από αυτούς τους επικίνδυνους.
Και σας ρωτάω λοιπόν:
  • Η δυσκολία ένταξης στις σχολικές διαδικασίες ενός παιδιού με αυτισμό είναι αποτέλεσμα της «αναπηρίας» του ή αποτέλεσμα μιας φοβικής αντιμετώπισης από τους συμμαθητές και από τους δασκάλους του;
  • Αν την επόμενη φορά που θα πάει στο νοσοκομείο ο 17χρονος από την Πάτρα σπάσει την αίθουσα αναμονής, θα το κάνει επειδή είναι κοινωνικά «ανάπηρος» και επιθετικός, ή γιατί τον μάθαμε ότι το νοσοκομείο είναι ένα μέρος φροντίδας που σε δένουν χειροπόδαρα για μέρες ολόκληρες;
  • Εσείς θα αφήσετε το παιδί σας να πλησιάσει το «περίεργο» παιδί που παίζει μόνο του στο πάρκο της γειτονίας σας;
  • Σε ποιόν θα διαμαρτυρηθείτε για την παρουσία ενός αυτιστικού παιδιού στον παιδικό σταθμό του δικού σας παιδιού; Στο ίδιο το παιδί, στους γονείς του, στους παιδαγωγούς, στη διεύθυνση του παιδικού, στην πρωτοβάθμια διεύθυνση, στο δήμαρχο, στον περιφερειάρχη, στο βουλευτή της περιοχής, στο υπουργείο;;;; (έχουν συμβεί και συνεχίζουν να συμβαίνουν). Πρέπει να διαμαρτυρηθούμε;
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η κοινωνία μας έχει προχωρήσει και ότι είμαστε ανεκτικοί στην διαφορετικότητα, αλλά από την άλλη συνεχίζουμε να διατηρούμε και να δημιουργούμε στερεότυπα που κλείνουν εμάς στον εαυτό μας και τους «άλλους» σε ένα άλλο κόσμο.
Θα μπορούσα να γράφω σελίδες ολόκληρες για τις διαταραχές του αυτιστικού φάσματος αλλά νομίζω ότι η συζήτηση
πρέπει να αρχίσει από την αρχή. Να δούμε πως εμείς δημιουργούμε και καταδικάζουμε στην «αναπηρία» το διαφορετικό. Nα δούμε πώς οι δικοί μας φόβοι κλείνουν τις πόρτες και τις διόδους επικοινωνίας με το διαφορετικό.
Μετά μπορούμε να συζητήσουμε για ό,τι θέλετε…
error: Content is protected !!