Tag

Σκέψεις

Browsing

Ας μιλήσουμε για συναισθήματα

Πάντα λέω στα παιδιά μου πως έχουν δικαίωμα να θυμώνουν, να νευριάζουν, να αισθάνονται θλίψη, ζήλεια, να έχουν απλώς κακή διάθεση. Αφού το παθαίνουν οι μεγάλοι, τότε μπορούν και οι μικροί! Σαν γονιός προσπαθώ να μην καταπιέσω αυτά τα συναισθήματα, ιδιάιτερα τα πιο έντονα, δύσκολα και αρνητικά. Προσπαθώ σκληρά να μην τα παίρνω προσωπικά. Αυτό έχει να κάνει με το πώς εγώ διαχειρίζομαι τις εντάσεις, όχι με το αν τα μικρά μου δικαιούνται να αισθάνονται όπως αισθάνονται. Επιπλέον για τα μικρά μας ανθρωπάκια υπάρχει και η απειρία, το άγνωστο, οι στιγμές που θυμώνουν γιατί απλώς δεν ξέρουν τι τους φταίει, τι είναι αυτό που τα έχει τόσο εξοργίσει! Προσπαθώ λοιπόν όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση να τα βάλω να μου εξηγήσουν τι αισθάνονται, όχι υποχρεωτικά τι έγινε και ποιός φταίει (τις περισσότερες φορές άλλωστε είμαι παρούσα και ξέρω πως οι καυγάδες τους είναι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς και των…

Γέμισε η πόλη σχολικά!

Από χθες το πρωί η εικόνα της πόλης έχει αλλάξει. Εδώ και μια εβδομάδα βλέπω μια πόλη ζαλισμένη. Ζαλισμένη από την φασαρία που ξαφνικά επέστρεψε, από τους ανθρώπους της που αρχίσαν να τρέχουν πίσω από λεωφορεία και ταξί για να μην αργήσουν, από τα μαγαζιά που είναι πάλι ανοικτά… Από χθες όμως εμφανίστηκαν στους δρόμους της τα σχολικά λεωφορεία. Πρόβα generale για τους οδηγούς. Βγήκαν από το πρωί στις γειτονιές. Σταματούν σε πλατείες και δρομάκια, κοιτάζουν το ρολόι τους και υπολογίζουν πόση ώρα θα τους πάρει να κάνουν την διαδρομή τους. Και σήμερα η πόλη ξαφνικά ζωντάνεψε. Γέμισε σχολικά λεωφορεία! Γέμισε πρόσωπα γεμάτα αγωνία, χαρά, ανυπομονησία. φόβο, ικανοποίηση, περηφάνεια… Σκορπισμένοι σε διάφορες γωνιές της πόλης οι γονείς περιμένανε σήμερα με τα παιδιά τους να περάσει το σχολικό. Κάποιοι προσπαθούσαν να κρύψουν την αγωνία τους, προσπαθούσαν να κρύψουν το βλέμμα του γονιού που δεν μπορεί να πιστέψει πόσο μεγάλωσε το παιδάκι…

Τι κάνω λάθος;

Έρχονται κάποιες μέρες που αισθάνομαι ότι το να μεγαλώνεις παιδιά είναι η πιο δύσκολη δουλειά. Ποτέ δεν την κάνεις τέλεια! Κάθε μέρα μαθαίνεις και κάτι, για σένα, για τους ανθρώπους που μεγαλώνεις. Είναι σαν να είσαι πάντα «ο καινούριος». Και ενώ ενημερώνεσαι από χίλιες δυό μεριές για το πώς μπορείς να κάνεις την «δουλειά» σου καλύτερα, εκέι που αισθάνεσαι ότι τώρα το έχεις… κάτι γίνεται και δεν ξέρεις πού έγινε το λάθος. Όλη η εβδομάδα μου ήταν δύσκολη. Μετά το απόλυτο τίποτα, την απόλυτη χαλάρωση των διακοπών, επιστρέψαμε σε ένα πρόγραμμα, μια καθημερινότητα πολύ διαφορετική από αυτήν που είχαμε αφήσει. Επιστροφή στην δουλειά μας, όπου τα πράγματα όπως και για πολύ κόσμο άλλωστε είναι δύσκολα, δύο παιδιά στον παιδικό σταθμό, το ένα σε περίοδο προσαρμογής, ωράρια που πρέπει πάλι να τα αλλάξουμε για να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά, ξύπνημα από τα άγρια χαράματα για να προλάβουμε τα πάντα,…

Η πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό!

Ξεκινήσαμε λοιπόν! Πρώτη μέρα στο σχολείο για όλους σήμερα! Μαμά και μπαμπάς δουλειά (μετά από έναν περίπου μήνα), Αρούλης προνήπιο (έχουμε τεράστια χαρά γιατί θα είμαστε οι μεγαλύτεροι του σχολείου!) και ο μικρούλης μου, το ζουζούνι αυτό, ξεκίνησε προσαρμογή στον παιδικό σταθμό! Απίστευτο μου φαίνεται! Για πότε μεγάλωσαν, πότε ήταν που έστειλα τον Άρη στο σχολείο πρώτη φορά, πότε ήταν που επέστρεφα εγώ πρώτη μέρα στην δουλειά και σήμερα ο Άλκης μου πέρασε την πρώτη του ώρα στον παιδικό σταθμό! Μέρες τώρα προσπαθούσαμε να προετοιμάσουμε τον μικρό για το σχολείο. «Ποιός μεγάλωσε και θα πάει στο σχολείο; Θα πας και εσύ σχολείο σαν τον Άρη; Πω πω τι ωραία που θα είναι στο σχολείο μας!». Φυσικά αυτός ιδέα δεν είχε τι είναι το σχολείο. Η απάντηση που πέρναμε ήταν συνήθως «όχι», κάτι πολύ συνηθισμένο όμως αυτές τις μέρες. Μας έδινε την εντύπωση λοιπόν πως δεν έχει πάρει είδηση ότι κάτι…

Τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου;

Πλησιάζουν τα δεύτερα γενέθλια του μικρού μου. Έφτασε αυτή η εποχή του χρόνου και για μια ακόμη φορά εγώ κάνω την αυτοκριτική μου… τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου; Θέλω να είμαι μια μαμά γεμάτη κατανόηση, υπομονή, επιμονή, κουράγιο και δύναμη. Θέλω να είμαι μια μαμά που δεν θα κουράζεται να εξηγεί και να συζητάει με τα παιδιά της όποτε αυτά το χρειάζονται. Θέλω να κάνω υπομονή μαζί τους, όλη την ώρα, όχι μόνο όταν οι άλλοι με κοιτούν. Θέλω να αντέχω τις παραξενιές τους, τις δύσκολες στιγμές τους, το πείσμα τους και την επιμονή τους. Θέλω να κατανοώ τα προβλήματά τους, να μην απορώ γιατί αισθάνονται έτσι, να προχωρώ μαζί τους, δίπλα τους, ακόμη κι αν οι εποχές αλλάζουν και εγώ δεν καταλαβαίνω πια γιατί τα πράγματα γίνονται με άλλον τρόπο από αυτόν που εγώ ήξερα. Θέλω να μαθαίνω από τις κακές μας στιγμές. Θέλω να…

error: Content is protected !!