Tag

Σκέψεις

Browsing

Μιλώντας στα παιδιά για τον θάνατο

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω Τρίτη 20 Μαΐου, 10:00 το βράδυ. Σε μικρό πάρκο της γειτονιάς μου βγάζω βόλτα τον επί 7 χρόνια φίλο/σκύλο μου τον Βέλιο. Σε απόσταση 10 μέτρων κάνουν βόλτα 2 κυρίες γύρω στα 60, που μετά τα γνωστά σχόλια «εδώ παίζουν τα παιδιά μας», «να τα μαζέψεις μετά»… κτλ κτλ συνεχίζουν την συζήτηση τους. – Εγώ της είπα ότι την αγάπησε ο Κύριος και την πήρε κοντά του. (Λέει η κυρία που πριν ένα δευτερόλεπτο με έκραζε) – Ναι μωρέ, κρίμα το κοριτσάκι και είναι τόσο μικρό… (Απαντά η συνομήλικη κυρία) Η συζήτηση συνεχίστηκε για ώρα. Περπατώντας αργά και κρυφακούγοντας λιγάκι, κατάλαβα ότι μιλούσαν για την εγγονή της πρώτης κυρίας, της οποίας η κόρη πέθανε, αφήνοντας πίσω ένα κορίτσι 6 χρονών. Άδικος και δύσκολος ο κόσμος που ζούμε, σκέφτηκα. Άδικο και δύσκολο να πρέπει να εξηγήσει η γιαγιά στην εγγονή τι…

Χαλάρωσε μαμά…

Το είδα σήμερα το πρωί στην σελίδα http://www.drmomma.org Σας το χαρίζω σε μια πιο ελεύθερη μετάφραση: Χαλάρωσε μαμά, ηρέμησε, δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε. Χαλάρωσε, γιατί τόση φασαρία; Χαλάρωσε κι απόλαυσε ένα φλυτζάνι τσάι. Χαλάρωσε κι έλα να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί. Έλα να βάλουμε τις μπότες μας και να πάμε μια βόλτα, ας κλωτσήσουμε τα φύλλα, έλα να γελάσουμε, να μιλήσουμε. Μαμά χαλάρωσε, δείχνεις πάντα κουρασμένη, έλα να κάνουμε αγκαλίτσες, να κουλουριαστούμε κάτω από το πάπλωμα, να χαλαρώσουμε παρεούλα. Χαλάρωσε μαμά, τα πιάτα μπορούν να περιμένουν, έλα να περάσουμε καλά – να φτιάξουμε ένα κέικ! Χαλάρωσε μαμά, ξέρω πως δουλεύεις πολλές ώρες, αλλά μερικές φορές είναι καλό απλά να σταματάς. Κάτσε μαζί μας ένα λεπτό, άκου πώς περάσαμε την μέρα μας, αφιέρωσέ μας μια μοναδική, πολύτιμη στιγμούλα, γιατί η παιδική μας ηλικία δεν θα κρατήσει για πάντα! R. Knight Art: Monica Carretero slow…

Η επιφυλακτική μαμά…

Δεν είναι λίγες οι φορές που σκέφτομαι «Είμαι μόνη μου σε όλο αυτό; Αισθάνονται και άλλες γυναίκες το ίδιο; Είναι η μητρότητα πιο δύσκολη μόνο για κάποιες από εμάς; Τελικά πόσο σωστή και πόσο λάθος είμαι;». Παρότι έχω γράψει πως κάπου κάπου πρέπει να σταματάω και απλά να μην σκέφτομαι, δεν το καταφέρνω πάντα… Πιάνω πολύ συχνά τον εαυτό μου, την μαμά μέσα μου, να είναι διστακτική, σκεπτική, επιφυλακτική με τις άλλες μαμάδες. Καμιά φορά δεν είμαι σίγουρη πώς πρέπει να τους μιλήσω, αν μπορώ να πω πως η κούραση μπορεί και να με κερδίσει αν αφεθώ, πως ώρες ώρες παίζω με τον εαυτό μου το παιχνίδι της υπομονής. Η ομάδα, η σελίδα και το blog «Κάθε μέρα Γονείς» δημιουργήθηκε από την ανάγκη μου να μοιραστώ με άλλους γονείς τις σκέψεις μας, τις αντιλήψεις μας για το πώς είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί, τις αγωνίες μας για την διατροφή του,…

Πώς θα ήσουν σήμερα αν υπήρχες μαμά;

Τέτοιες μέρες σκέφτομαι την οικογένεια. Μεγαλώσαμε περιμένοντας τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά με πολλή χαρά, πολλές οι ετοιμασίες, τραπεζώματα, κάλαντα, φωτογραφίες, τα γενέθλιά μου, δώρα, χορούς, φίλοι και επισκέπτες να βρίσκονται συνέχεια στο σπίτι… και όλα αυτά καταλήγανε στις 2 του Γενάρη… στα γενέθλια της μαμάς μου… Σήμερα δεν είναι μαζί μας. Εδώ και 3 χρόνια δεν είναι μαζί μας. Κι όμως η παρουσία της στην σκέψη μας είναι πιο έντονη από ποτέ. Πώς παρουσιάζονται τόσες ευκαιρίες καθημερινά και όλο συζητάμε για αυτήν δεν ξέρω. Ο τρόπος της, οι σκέψεις της, η συμπεριφορά της, το στυλ της, οι απόψεις της, όλα βγαίνουν στην επιφάνεια με τόσο γλυκειά διάθεση, πράγμα που δεν ίσχυε πάντα όσο ζούσε. Ίσα ίσα οι διαφορές μας δεν έλειπαν ποτέ. Κι όμως, όταν ένας άνθρωπος είναι στην ζωή μας, πολύ περισσότερο όταν αυτός ο άνθρωπος είναι ο γονιός μας, ποτέ δεν σκεφτόμαστε για πόσο καιρό ακόμη θα…

Το χαμένο κλειδί…

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, ΨυχολόγοςΚέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-ΘεραπεύωΣτο δρόμο κάτω από ένα φανάρι, ένας μεθυσμένος ψάχνει το πεζοδρόμιο. Ένας αστυνομικός που περνάει τον ρωτάει για το αντικείμενο των ερευνών του. «Έχασα το κλειδί μου» του απαντάει ο μεθυσμένος. Και αρχίζουν να ψάχνουν παρέα. Λίγο αργότερα ο αστυνόμος ρωτάει: «Μα είστε σίγουρος ότι χάσατε εδώ το κλειδί σας;» και η απάντηση λογικότατη «Όχι, μου έπεσε πιο κάτω, προς τα εκεί, αλλά εκεί είναι σκοτεινά». (Από το βιβλίο “ Φτιάξε την δυστυχία μόνος σου” Paul Watzlawick).Παράλογο θα σκεφτείτε. Συμφωνώ αλλά σας προτρέπω να αφιερώσετε λίγο χρόνο και να σκεφτείτε πόσες φορές έχετε βρεθεί και εσείς στη δυσάρεστη θέση του μεθυσμένου της ιστορίας μας. Πόσες φορές ξέρατε ότι αυτό που κάνετε δεν θα σας δώσει την λύση στους προβληματισμούς σας, αλλά είπατε να του δώσετε μια ακόμα ευκαιρία; «Η επιμονή είναι αρετή», θα σας πούνε. Δεν δώσατε το χρόνο που έπρεπε, δεν…

error: Content is protected !!