Tag

Η οικογένειά μου

Browsing

Τι λέει το στόμα τους! – Σεπτέμβριος 2014

Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2014 Άρης: «Μαμά, όταν έρθει η ώρα που θα πεθάνεις, θέλω να μου πάρεις ένα δώρο.» Μαμά: «Να σου πάρω αγάπη μου. Τι το θέλεις το δώρο όμως;» Άρης: «Γιατί φοβάμαi πως θα μου λείπεις και θέλω να έχω κάτι για να σε θυμάμαι…» Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2014 Τα παιδιά παίζουν στο σαλόνι. Προφανώς δίνεται μια μάχη, δεν ξέρω τους αντίπαλους, αλλά υπάρχει μεγάλη αγωνία και ένταση. Άρης: «Έλα, πάμε, θα γίνει μεγάλη καταστροφή, έβαλαν μπροστά τα κανόνια!» Αλκης: «Ναι τα κανόνια, θα ρίξουν βόμβες!» Άρης: «Προσοχή, τα κανόνια έρχονται, έλα πάμε να ξεφύγουμε…» Άλκης: «Προσοχή, ήρθαν τα κανόνια!!!!!!!!!!!!! Προσοχή, κανονισμοί!!!!!!!!!!!!!» και λίγο αργότερα Άρης: «Συνταχθείτε στρατιώτες, η μάχη δεν τελείωσε.» Άλκης: «Ναι αρχηγέ, ελάτε στρατιώτες!» Άρης: «Συνταχθείτε, θα ξεκινήσει η μάχη. Πάμε για ανασύνταξη. Έτοιμοι; Σύνταξη στρατιώτες! Σύνταξη σε όλους τους συνταξιούχους!!!!!!!!!!» Για τον Άρη αγαπημένα θέματα αυτού του μήνα ήταν η ομορφιά της μαμάς και…

Αυγουστιάτικες ατάκες!

Τα μωρά μου γράφουν με τις ατάκες τους. Κλαίω, λιώνω, δεν χορταίνω!!! Απολαύστε τους… 11 Αυγούστου Άλκης: «Μαμά φοβάμαι τα αεροπλάνα» Μαμά: «Αλήθεια;» Άλκης: «Ναι, γιατί αν πέσουν δεν θα χάσω μόνο το σαλιγκάρι μου, θα χάσω κι εσένα, κι εσένα, κι εσένα!» (δείχνοντας την μαμά, τον μπαμπά και τον αδερφό του) 13 Αυγούστου Άρης: «Προσοχή, το αεροπλάνο πέφτει, συντριβήηηηηηη!!!!!» Άλκης: «Ναι θα πέσει κάτωωωωωωω!!!!!!!» Άρης: «Προσοχή, προσοχή, θα συντριβούμεεεεεεεεεε!!!!!!» Άλκης: «Ναι, συντριβάνιιιιιιι!!!!!!» 15 Αυγούστου Άρης: «Μαμά, εσύ κάθε μέρα χαμογελάς;» Μαμά: «Προσπαθώ…» Άρης: «Να χαμογελάς, γιατί το χαμόγελο είναι η μαγεία σου!» 17 ΑυγούστουΆρης: «Πιστεύω πως θα αρχίσω να αγαπώ κι αυτούς που είναι πολύ θυμωμένοι» Μαμά: «Ποιοί είναι αυτοί;» Άρης: «Αυτοί που φωνάζουν, που κορνάρουν, αυτοί που όλο κάνουν τους μουτρήδες…» Μαμά: «Και γιατί άλλαξες γνώμη;» Άρης: «Γιατί είδες τα σκυλάκια; Δεν αγαπούν όλους τους θυμωμένους, αυτούς που τα κλωτσάνε. Αγαπάνε εμάς που τα φροντίζουμε, που τα ταΐζουμε.…

«Άρη μου έλειψες…»

(Το παρακάτω κείμενο αναφέρεται σε ένα περιστατικό που συνέβη στις 3 Ιουλίου 2014) Όταν έχεις δύο παιδιά, ένα πράγμα επανέρχεται σταθερά σε όλες τις συζητήσεις και σε όλα τα βιβλία: να αφιερώνεις χρόνο ξεχωριστά στο κάθε παιδί. Έτσι λοιπόν κι εγώ αποφάσισα να αφήσω σήμερα το μεγάλο μου παιδί στο σπίτι με τον μπαμπά του και την θεία του και να αφιερώσω λίγο χρόνο στο μικρό μου. Με χαρά λοιπόν δεχτήκαμε την πρόταση του φίλου του Κ. να πάμε στο σπίτι τους για παιχνίδι. Από τον αποχωρισμό ακόμη κατάλαβα πως το απόγευμα δεν θα πήγαινε όπως το φανταζόμουν. Άρχισε τα κλάματα, ήθελε τον αδερφό του, μου έλεγε πως δεν θέλει τον Κ. Αφού κάναμε μαζί μια βόλτα, πήραμε γλυκό, μιλήσαμε, η διάθεση του βελτιώθηκε λιγάκι. Παρόλα αυτά το παιδί ήταν θλιμμένο καιι αμίλητο. Σκέφτηκα προς στιγμή να γυρίσω στο σπίτι, φοβήθηκα πως η βόλτα μας θα ήταν μια τεράστια αποτυχία.…

4 χρόνια χωρίς την μαμά μου

Και ξαφνικά έρχεται αυτή η μέρα που την σκέφτεσαι όλη την χρονιά με τρόμο. Έρχεται αυτή η μέρα που σου θυμίζει ότι δεν είσαι αθάνατος, έχεις ημερομηνία λήξης και πότε επιτέλους θα το δεχθείς αυτό; Να απαντήσω πρόχειρα; Ποτέ! Πέρασαν 4 χρόνια από εκείνο το βράδυ που με πήραν τηλέφωνο για να μου ανακοινώσουν ότι η μαμά μου κάτι έπαθε… έρχεται ο γιατρός να την δει… δεν ξέρουμε τι ακριβώς έχει… τι να σου πω βρε Μάγδα… Για να καταλήξουμε 5 τηλεφωνήματα μετά να απορούμε με το τι είχε συμβεί, πώς είχε συμβεί… Και τώρα; 4 χρόνια σήμερα λοιπόν από την ημέρα που έμεινα ορφανή, από την ημέρα που ο κόσμος όλος άλλαξε, από την ημέρα που σταμάτησα να είμαι παιδί. Ένα παιδί ετών 33. Μαζί με την μαμά μου έφυγε κι αυτό. Μου το λέγανε και το χλεύαζα λιγάκι. «Δεν ξέρεις τι θα πει να είσαι ορφανό.» Κάπως…

«Μαμά υπάρχει η Χώρα του Ποτέ;»

Όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω διαδραματίστηκαν χθες βράδυ, κατά τις 9:30, λίγο πριν ο Άρης κοιμηθεί. Κάθε βράδυ ξαπλώνουμε οι 3 μας, μαμά – Άρης – Άλκης, διαβάζουμε το παραμύθι μας (το οποίο το τελευταίο δίμηνο είναι η Ελληνική Μυθολογία), αφού τελειώσει λέμε τις καληνύχτες μας και μετά από 5 λεπτά τα παιδιά έχουν κοιμηθεί. Τον τελευταίο καιρό όμως ο Άρης έχει τρομερή διάθεση για κουβέντα. Την μια θα είναι κάποιος φίλος του που τον πλήγωσε και του μίλησε άσχημα, την άλλη θα εκδηλώνει το άγχος του ότι θα πεθάνει και τις τελευταίες μέρες μου λέει πως έχει αγωνία πως θα είναι το καινούριο του σχολείο (τον Σεπτέμβριο ξεκινάει νηπιαγωγείο). Άρης: «Μαμά, φοβάμαι…» Μαμά: «Τι φοβάσαι μωρό μου;» Άρης: «Τα πάντα…» Μαμά: «Θέλεις να μου πεις; Ίσως μπορώ να βοηθήσω…» Άρης: «Φοβάμαι ότι θα ζωντανέψει ο Γκούφυ που είναι στην μπλούζα μου και θα πεταχτεί όρθιος. Φοβάμαι ότι τα πόδια…

error: Content is protected !!