Tag

Η οικογένειά μου

Browsing

«Τι παιδί είσαι εσύ μωρέ;»

Ήταν ένα μεσημέρι σαν όλα τα άλλα. Κρατιόμαστε χεράκι, τρέχουμε με τους φίλους μας, μιλάμε, γελάμε, ξαναπιάνουμε χεράκι… όλα αυτά επιστρέφοντας από τον σχολείο με τον Άρη. Στην στροφή του δρόμου κοντοστεκόμαστε για να χαιρετήσουμε τον φίλο μας Γ. και τον αδερφό του τον Π. Ο μικρούλης Π. όμως έχει στρίψει στον κάθετο δρόμο και δεν τον βλέπουμε. Άρης: Γ. πού είναι ο αδερφός σου; Δεν τον βλέπω; Μαμά του Π. το βλέπεις το παιδάκι σου; Μαμά (εγώ): Μην ανησυχείς Άρη μου, τον βλέπει η μαμά του, ξέρει πού πηγαίνει Εδώ παραπάνω είναι το σπίτι τους. Λέμε αντίο και συνεχίζουμε τον δρόμο μας. Εγώ: Ανησύχησες για τον Π. Άρη μου; Άρης: Ναι μαμά! Θέλω να είναι ασφαλή τα μικρά παιδάκια, γιατί όταν τρέχουν μπορεί ξέρεις να ξεχαστούν και είμαστε κοντά στον δρόμο και… Θέλω να είναι ασφαλή! Εγώ: Ναι γλυκέ μου. Τον πρόσεχε η μαμά του. Δεν θέλω να ανησυχεί…

Μαμά 6,5 ετών!

Από το πρωί σκέφτομαι τι να γράψω για την σημερινή μέρα… Πέρυσι 5 μαμάδες blogger δώσαμε ραντεβού και γράψαμε τι σημαίνει να είσαι μητέρα. Κάθε χρόνο τα δωράκια τους μου φέρνουν μόνο χαμόγελα! Φέτος μου οργάνωσαν κάτι σαν τριήμερο εορτασμό. Από την Παρασκευή παίρνω δώρα, κάρτες, αγκαλιές, παρατηρώ όσα οργανώνονται πίσω από την πλάτη μου, εισπράττω σχόλια που κάθε μαμά λαχταράει να ακούσει, αγκαλιές και αγάπη… αστείρευτη, λαχταριστή, ανιδιοτελή, γνήσια αγάπη! Και φέτος μου ετοίμασε και το μωρό μου δώρο! Το μωρό μου μεγάλωσε και ήθελε να μου κάνει έκπληξη, μόνο που δεν άντεξε. Μου έδωσε το δώρο μου την Παρασκευή και μετά το έκρυψε για να μου το δώσει και σήμερα. Και σήμερα για δεύτερη χρονιά μου χαρίσανε μισή ώρα παραπάνω ύπνο, για να με ξυπνήσουν και να με παρασύρουν στο σαλόνι όπου με περίμενε με στρωμένο το τραπέζι ο καφές μου και το πρωινό μου. Τι να πω για…

«Όλο κανόνες είναι η ζωή μαμά…»

Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι… Μαμά: Τελείωσες με το πρωινό σου Άρη μου; Να ντυθούμε τώρα για να φύγουμε για το σχολείο; Άρης: Μα δεν έπαιξα καθόλου! Μαμά: Εντάξει, ας παίξεις για 5 λεπτά και μετά φεύγουμε εντάξει; Τα 5 λεπτά φυσικά πέρασαν πολύ γρήγορα… Μαμά: Λοιπόν; Φεύγουμε; Πάμε για παπουτσάκια, έλα. Άρης: Ουφ! Όλο πάμε, πάμε, πάμε, πρέπει, πρέπει, πρέπει… Πάμε να ντυθείς, πάμε να κάνεις μπάνιο, πάμε να φας, πάμε σχολείο… Δεν είναι δίκαιο να μην σε ρωτάει κανένας τι θέλεις και να κάνεις μόνο ότι σου λένε! Καθόλου δίκαιο δεν είναι αυτό! Μαμά: Πράγματι αγάπη μου, δεν είναι δίκαιο. Αλλά είπαμε πως πηγαίνουμε στο σχολείο για να μάθουμε πράγματα, να γνωρίσουμε καινούριους φίλους και να παίξουμε φυσικά. Άρης: Ναι αλλά οι δασκάλες όλο πρέπει, πρέπει, εργασίες, λίγο παιχνίδι… Κι όταν θέλω μόνο μια μπουκιά από το φαγητό μου με πιέζουν και μου λένε να φάω κι άλλο και…

«Είναι δύσκολο να έχεις παιδί τελικά μαμά…»

Γιατί πρέπει τα πρωινά, το ξεκίνημα της μέρας, να είναι γεμάτο άγχος, βιασύνη, τρέξιμο; Πώς γίνεται με έναν μαγικό τρόπο, την μέρα ακριβώς που δεν πρέπει να αργήσεις, να ξυπνάς 10 κρίσιμα λεπτά αργότερα, να μην έχεις έτοιμες τις τσάντες των παιδιών, να είναι η μέρα που το μικρό θα ήθελε λίγο ύπνο παραπάνω… Κάπως έτσι ξεκίνησε η μέρα μας. Η μαμά, εγώ δηλαδή, να τρέχω, να φτιάχνω γάλατα και πρωινά, να ντύνω τον εαυτό μου και δύο παιδιά, να ετοιμάζω τσάντες και εκείνη την ώρα που κλείνει η πόρτα του ασανσέρ για να πάω το πρώτο παιδί στο σχολικό, ακούω την κραυγή του άλλου στον διάδρομο της πολυκατοικίας (στις 7:30 το πρωί) «Μαμά μη φεύγεις, σ’ αγαπώ μαμά, μη φεύγεις»… Και του φωνάζω: «Μην κλαις αγόρι μου, θα ανέβω ξανά πάνω για να σε πάω στο σχολείο, πήγαινε στον μπαμπά!» 3 λεπτά αργότερα μπαίνω στο σπίτι και το βρίσκω…

«Τα παιδιά δεν έχουν φιλότιμο»

Ναι, ναι! Καλά διαβάσατε. «Τα παιδιά δεν έχουν φιλότιμο!» Αυτό μου είπε πριν λίγες μέρες μια γιαγιά καθώς επιστρέφαμε με τον γιο μου από το σχολείο του. «Τα παιδιά δεν έχουν φιλότιμο…» Και το λέω και το ξαναλέω. Αυτή η φράση γυρίζει στο μυαλό μου εδώ και μέρες. Και αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν να το πιστεύει αυτό ένας άνθρωπος που έχει ο ίδιος παιδιά; Πώς μπορεί να το πιστεύει αυτό ένας άνθρωπος που έχει εγγόνια; Και σοκάρομαι! Εκεί έχω καταλήξει μετά από πολύ σκέψη. «Είναι γκρινιάρικα, είναι πονηρά, είναι ζωηρά, είναι εγωιστικά, είναι διεκδικητικά, είναι δειλά, είναι επιθετικά, είναι χειριστικά, είναι… είναι… είναι…» Πολλοί χαρακτηρισμοί, από πολλά στόματα, σε καθημερινή βάση. Αυτός όμως είναι ένας από τους πιο συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς που έχω ακούσει ποτέ για τα παιδιά. Και καθώς οι σκέψεις στροβιλίζονται στο μυαλό μου, αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι για τον τέλειο, σοφό, αψεγάδιαστο ενήλικα να σκεφτεί πως ακόμη κι…

error: Content is protected !!