Tag

Η οικογένειά μου

Browsing

Οι μικροί μου άνθρωποι αλλάζουν… (Τι λέει αυτό το στόμα τους;)

Καιρό είχα να γράψω τις ατάκες τους…Ξαφνικά δεν είναι απλά αστείες, κρύβουν βαθύτατες σκέψεις και προβληματισμούς, μου δείχνουν ότι μεγαλώνουν, παρατηρούν πράγματα, διεκδικούν… Οι μικροί μου άνθρωποι αλλάζουν… Άρης: Άλκη θα μου δώσεις ένα φιλάκι τώρα που φεύγω; Μπαμπάς: Αχ μωρέ, τρυφερό μου αγόρι! Άρης: Ο Άλκης είναι πιο τρυφερός. Μπαμπάς: Γιατί το λες αυτό Άρη; Άρης: Ο Άλκης είναι πιο τρυφερός γιατί γεννήθηκε μετά από μένα. Εγώ είμαι λιγότερο τρυφερός γιατί όσο μεγαλώνει κανείς χάνει την τρυφεράδα και σκληραίνει. ———————————————————————- Άρης: Μαμά, φαντάσου να ζούσαμε σε έναν κόσμο που δεν υπήρχε αύριο… (σιωπή) Να ζούσαμε ένα τεράστιο σήμερα, όπου όλα τα παιδιά θα ήταν ευτυχισμένα, οι γονείς δεν θα δούλευαν, θα είχαμε αρκετά χρήματα για να έχουμε όσα χρειαζόμαστε, δεν θα μαλώναμε και θα θυμώναμε για λίγα μόνο λεπτά, μετά θα το ξεχνούσαμε… Κανείς δεν θα έκλαιγε, μόνο από τα γέλια του θα έκλαιγε όποιος γελούσε πολύ!!!!!! Και αυτές…

Αντίο πρωτάκι μου!

Σήμερα αποχαιρετήσαμε την πρώτη δημοτικού! Σήμερα αποχαιρετήσαμε μια χρονιά που μας έφερε αντιμέτωπους με φόβους και ανασφάλειες!Σήμερα αποχαιρετήσαμε το πρωτάκι μας! Όταν ξεκίνησε αυτή η χρονιά αισθανόμουν ηττημένη. Ναι, ναι ηττημένη… Υπήρχαν αυτοί που συζητούσαν για το ιδιωτικό σχολείο που έγραψαν τα παιδιά τους και υπήρχαν και αυτοί που είχαν ένα καλύτερο σχολείο, φαινομενικά, από το δικό μας στην γειτονιά τους. Είχα διαβάσει πολύ, είχα μπει σε ομάδες και συζητήσεις, είχα ψαχτεί με τους Συλλόγους, είχα μιλήσει με όποιον εκπαιδευτικό ήξερα και δεν ήξερα…. Το δημόσιο σχολείο στέκεται μπροστά σε αρκετούς γονείς σαν ένα τέρας, σαν ένα αδιέξοδο, σαν τον μπαμπούλα που πρέπει να τον πολεμήσουμε και να τον απαξιώσουμε με κάθε τρόπο. Στην αντίπερα όχθη είναι το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο, εκεί που όλα γίνονται καλύτερα, εκεί που ο κόσμος είναι καλύτερος… Δεν θα δώσω συνέχεια, δεν θα νιώσω άλλη ήττα, γιατί η χρονιά τελείωσε και τελικά μου επιβεβαίωσε όλα…

«Δύσκολη που γίνεται σιγά σιγά η ζωή βρε μαμά!»

Η ώρα είναι 16:30. Έχουμε όλοι γυρίσει στο σπίτι από δουλειές και σχολεία. Ο Άρης ετοιμάζεται να διαβάσει γιατί το απόγευμα έχουμε κανονίσει παιχνίδι με έναν φιλαράκο του από την γειτονιά. Παίρνει την ασήκωτη αυτή τσάντα, που έπρεπε να κουβαλάμε όλη την χρονιά από το σπίτι στο σχολείο και από το σχολείο πίσω στο σπίτι και ξεφυσάει:»Ουφ, δύσκολη που γίνεται σιγά σιγά η ζωή βρε μαμά!» Εγώ: «Γιατί αγάπη μου το λες αυτό; Τι έπαθες;» Άρης: «Δεν έπαθα κάτι. Να απλά, κάθε χρόνος που περνάει η ζωή των παιδιών γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ξεκινήσαμε από το μικρό σχολείο, που όλα ήταν τόσο ωραία. Παίζαμε, τραγουδούσαμε, τρέχαμε στην αυλή, ζωγραφίζαμε, ξαναπαίζαμε, είχαμε την κυρία Δήμητρα που είναι η καλύτερη δασκάλα όλου του κόσμου. Μετά πήγαμε στο μεσαίο σχολείο. Κι εκεί άρχισαν οι κυρίες να μη μας αφήνουν να τρέχουμε, διάβασμα δεν είχαμε, αλλά κάναμε εργασίες, παίζαμε λιγότερο. Και τώρα στο…

Οι προσδοκίες και η αποδοχή

Ήταν ένα Σαββατιάτικο πρωινό πριν μερικές εβδομάδες… Τα παιδιά ξύπνησαν με εκνευρισμό και ένταση. Εγώ αισθανόμουν άυπνη και κουρασμένη. Είχα ένα σωρό πράγματα να ετοιμάσω και αισθανόμουν πως θα φύγει και αυτό το Σαββατοκύριακο χωρίς να προλάβω να τελειώσω τίποτα. Και ξεκίνησα, να φτιάξω πρωινό, να μαζέψω κρεβάτια, ρούχα, να βάλω πλυντήριο, να ξεκινήσω να φτιάχνω το μεσημεριανό, να… Φτου! Ο Άρης είχε μπάσκετ και έπρεπε να φύγουμε σε 10 λεπτά. «Θα πάμε Άρη;» «Ναι!!!!!» «Κι εγώ θα έρθω μαζί σου! Θέλω να είμαι μαζί σου!!!!», είπε ο Άλκης «Παιδί μου τι θα κάνεις μαζί μου; Η μαμά θα αφήσει τον Άρη στο μπάσκετ και θα πάει να κάνει τις δουλειές της μέχρι να τελειώσει ο αδερφός σου.» «Θα έρθω!!! Θέλω να είμαι μαζί σου!!!!!!» «Θα έχει περπάτημα. Δεν θα μπορώ να σε πάρω αγκαλιά, γιατί θα κουβαλάω πράγματα. Θέλεις ακόμη να έρθεις;» «Θέλω!!!!» Η πρώτη μου αντίδραση ήθελα να…

Θέλω να θυμάμαι την κάθε τους λέξη!

Είχα καιρό να γράψω για τις ατάκες των αγοριών. Η αλήθεια είναι ότι πλέον ασχολούνται τόσο πολύ ο ένας με τον άλλο που πρέπει να στήσω αυτί για να ακούσω τις συζητήσεις του. Οι οποίες είναι τόσο απολαυστικές! Όμως αυτό δεν τους αρέσει πάντα… Δεν είναι λίγες οι φορές που με έχουν τσακώσει και με κοιτάζουν όλο απορία λέγοντας με μια φωνή «Τιιιιιιι;» Άντε τώρα να τους εξηγήσεις ότι αυτή η στιγμή, αυτή η συζήτηση δεν θα ξανάρθει. Την ζούμε τώρα! Και εγώ λαχταρώ τόσο πολύ να την κρατήσω ζωντανή, να θυμάμαι την κάθε λέξη, το κάθε χαμόγελο… Άντε να τους το εξηγήσεις… Μαμά: Έχω τρελαθεί μαζί σου μωρό μου! Έχω τρελαθεί Άρη μου, σε αγαπώ τόσο πολύ, μεγάλωσες, διαβάζεις, έχω τρελαθεί!!!! Άρης: Κι εγώ έχω τρελαθεί με τον εαυτό μου ρε φίλε!!!! Άλκης: Η αγάπη είναι άχρηστη Άρη; Άρης: Ποτέ δεν είναι άχρηστη η αγάπη Άλκη! Όλα ξεκινάνε από…

error: Content is protected !!