Tag

Η οικογένειά μου

Browsing

Τα αδερφάκια και η μανούλα τους

 Στο τέλος κάθε μέρας, λίγο πριν πάω για ύπνο, παρά την κούραση, την αϋπνία, τα νεύρα (…) κάνω μια στάση στο δωμάτιο των παιδιών μου και για μερικά λεπτά τα χαζεύω καθώς κοιμούνται. Η ηρεμία και η γαλήνη που αποπνέουν εκείνη την ώρα με βοηθάει πάρα πολύ. Με βοηθάει να χαλαρώσω, να ηρεμήσω, να σκεφτώ λογικά, να αξιολογήσω την ημέρα που πέρασε, να αισθανθώ περήφανη που έχω δύο υπέροχα παιδιά, να αισθανθώ πόσο πολύ τα αγαπώ (τόσο που καμιά φορά πνίγομαι και θέλω απλώς να τα κρατώ σφιχτά και να τους το λέω ασταμάτητα)… Τον τελευταίο καιρό και οι δύο έχουν κάνει άλματα! Καταρχήν ο τρόπος που συνυπάρχουν είναι τόσο υπέροχος. Αγαπιούνται και το δείχνουν με τόση τρυφερότητα, παίζουν, συζητάνε (ο Άρης καταλαβαίνει οτιδήποτε λέει ο Άλκης, ακόμη και αυτά που χάνουμε εμείς), μαλώνουν, χωρίς όμως να έχουμε ξεμαλιάσματα και δαγκωνιές (ο μεγάλος μάλιστα προσπαθεί να εξηγήσει στον μικρό…

Αξέχαστες ατάκες – «Δε μου νοιάζει»

Κυριακή πρωί. Οι γονείς χαλαροί πίνουν τον καφέ τους στην βεράντα και συζητούν. Τα παιδάκια παίζουν με τα αυτοκινητάκια τους στο σαλόνι. Ακούμε τις φωνούλες τους, τις συζητήσεις τους… Μικρός και μεγάλος αλλάζουν τις φωνές τους, την μια γίνονται ο Μακουίν (ο Κουίν όπως λέει ο Άλκης), ο Μπάρμπας ή ο Φιν Μακσφαίρας. Το παιχνίδι τους έχει ένταση, αγωνία, πέφτει «λάβα φωτιάς», τα αυτοκίνητα «σταγκάρουν», έρχεται ο ιπτάμενος πράσινος Μακουίν να τα σώσει… Και ξαφνικά ακούγεται μόνο ο μεγάλος… Μαμά: «Πού είναι το μικρό; Δεν το ακούω. Το βλέπεις;» (ρωτάω τον μπαμπά που έχει καλύτερη οπτική προς το σαλόνι) Μπαμπάς: «Μπά! Πού είναι καλέ;» Σηκώνομαι και τον βλέπω μπροστά από μια γλάστρα, στην οποία είχα φυτέψει λίγες μέρες πριν ένα αναρριχώμενο φυτό. Μαμά: «Πήγαινε εσύ, δεν βλέπω τι κάνει, αλλά δεν αντέχω πάλι με τις γλάστρες» (εκείνες τις μέρες το αγαπημένο παιχνίδι του μικρού μας ήταν οι γλάστρες και το…

Αξέχαστες ατάκες – Το υποβρύχιο

Δεν τον προλαβαίνω πια τον μεγάλο μου γιο! Κάθε μέρα και καινούρια ατάκα, κάθε μέρα και μια παρατήρηση που μας αφήνει άφωνους να αναρωτιόμαστε «Καλά αυτό πού το άκουσε τώρα;».Αποφάσισα λοιπόν να τα καταγράφω εδώ για να τα θυμάμαι. Για να μπορέσει και ο ίδιος ίσως κάποια στιγμή να τα διαβάσει και να γελάσει με τον τρόπο που ανακάλυπτε τον κόσμο, με την παιδική του αθωότητα, την καλή του την καρδούλα, την ειλικρίνεια… Σήμερα λοιπόν κατέβασα τον Άρη στο σχολικό του. Όπως κάθε Παρασκευή, συζητούσαμε για το τι θα κάνουμε το Σαββατοκύριακο, του υποσχέθηκα πως σήμερα θα φουσκώσουμε την πισίνα μας και θα την βάλουμε στο μπαλκόνι (τώρα που έπιασαν και οι ζέστες λαχαράει τόσο μα τόσο πολύ την θάλασσα, που η πισίνα είναι η καλύτερη λύση για τις καυτές μέρες στην Αθήνα), ώσπου ξαφνικά μου λέει: Άρης: Μαμά σε αγαπώ πολύ, το ξέρεις; Για αυτό θέλεις να πάμε στην…

Για τον μπαμπά μας!!!!

Χρόνια πολλά μπαμπάκα για την γιορτή σου! Πρώτα από όλα θέλουμε να σου πούμε ότι σε αγαπάμε πολύ πολύ!!!!!! Σε αγαπάμε γιατί μας δείχνεις το πόσο μας αγαπάς κάθε μέρα που περνάει. Σε αγαπάμε γιατί κάθε απόγευμα που είσαι στο σπίτι μας τρως και μας γαργαλάς, ενώ εμείς ξεκαρδιζόμαστε. Σε αγαπάμε γιατί μας συναρμολογείς όλα τα δύσκολα παιχνίδια. Σε αγαπάμε γιατί μας τραγουδάς. Σε αγαπάμε γιατί μας μαθαίνεις να χορεύουμε. Σε αγαπάμε γιατί κάνουμε μαζί όλα τα δύσκολα παζλ. Σε αγαπάμε γιατί πλατσουρίζεις μαζί μας όταν πάμε στην θάλασσα. Σε αγαπάμε γιατί ακόμη κι αν αργήσεις στην δουλειά, βιάζεσαι να έρθεις στο σπίτι για να προλάβεις να μας φιλήσεις λίγο πριν το νάνι μας. Σε αγαπάμε γιατί μας κάνεις αστείες φάτσες. Σε αγαπάμε γιατί παίζεις μαζί μας ζωάκια. Σε αγαπάμε γιατί παίζεις με τους φίλους μας. Σε αγαπάμε γιατί μας διαβάζεις. Σε αγαπάμε γιατί μας έμαθες να αγαπάμε τα βιβλιοπωλεία. Σε αγαπάμε γιατί…

Το χαμογελαστό μωρό μου

Τι να πω για το μωρό μου; Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω;Ο Άλκης… ένα πλασματάκι μοναδικό!  Ένα παιδάκι (μωράκι είναι στα μάτια μας) με προσωπικότητα και άποψη. Ένα καραγκιοζάκι όλο μουτσούνες, γκριμάτσες και τερτίπια. Διεκδικεί και δεν φοβάται να τα βάλει και με τους μεγαλύτερους για να πάρει αυτό που θέλει. Ευτυχώς δεν τσακώνεται, δεν σπρώχνει και δεν δαγκώνει (μια δύο φορές μόνο τον αδερφό του, κι αυτό μετά από καυγά, αν και του το άφησε το σημαδάκι για μέρες). Είναι τρυφερός, αγκαλίτσας, λατρεύει την σωματική επαφή και τα χαδάκια. Το καλύτερό του νανούρισμα είναι να πίνει το γάλα του και να μας κρατάει τα μαλλιά ή το μούσι του μπαμπά του. Όταν ξυπνάει την νύχτα κουτρουβαλάει στο πλευρό του αδερφού του για να πιάσει τα μαλλιά του και τον ξαναπαίρνει ο ύπνος. «Μαμά μου, μπαμπά μου, Λάη μου», φωνάζει κάθε που μας βλέπει και τρέχει…

error: Content is protected !!