Tag

Η οικογένειά μου

Browsing

Όταν η επιβεβαίωση έρχεται από τα παιδιά μας!

Καλημέρα, καλημέρα! Καταρχήν καλό μήνα σε όλους μας. Για μένα ο μήνας αυτός ξεκινάει με λίγη κούραση, λίγη αυπνία, ένα τσακ αγωνίας και πολλή πολλή χαρά… Από χθες κοιτάζω τον μικρούλη μου, τον Άλκη μου και χαμογελάω! Γιατί μεγάλωσε, μεγάλωσε και πια μιλάει τόσο καθαρά, επικοινωνεί μαζί μας και εκφράζεται. Ας τα πάρω από την αρχή όμως… Η Πέμπτη είναι για εμάς μέρα κολύμβησης. Μαμά και Άλκης λοιπόν κατευθυνόμαστε προς την πισίνα. Περνάει δίπλα μας μια μαμά η οποία με πολύ ήρεμο τόνο λέει στο δίχρονο κοριτσάκι της που έχει μείνει πιο πίσω «Μαρίζα γειά σου, φεύγει η μαμά. Θα έρθεις;». Η Μαρίζα όχι μόνο δεν έτρεξε προς την μαμά, αλλά γύρισε την πλάτη, αφού της είπε δυνατά «Γειά σου μαμά», και κίνησε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η μαμά ατάραχη συνέχισε να περπατάει και να της φωνάζει «Φεύγω, μόνη σου θα μείνεις; Γειά σου Μαρίζα, πάει η μαμά, είσαι μόνη…

«Μαμά, εσένα ποια είναι η δική σου μαμά;»

Έφτασε… Η ώρα που τόσο φοβόμουν έφτασε. Και δεν δόθηκε καμία απολύτως αφορμή… Μόλις είχαμε πάρει τον Άλκη από το σχολικό. Καθώς μπαίναμε στην είσοδο της πολυκατοικίας μας ο Άρης με ρώτησε «Μαμά, εσένα ποια είναι η δική σου μαμά;». Μέχρι σήμερα ο Άρης δεν είχε αναρωτηθεί πού είναι η μαμά μου, γιατί έχει μια γιαγιά ενώ έχει δύο παππούδες. Ίσως να με βόλευε κιόλας αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος από την πλευρά του, γιατί νόμιζα πως εγώ δεν θα ήμουν έτοιμη να απαντήσω. Το αστείο είναι ότι το σχολίαζα πρόσφατα σε μια φίλη… Μέχρι που η ερώτηση έσκασε σαν βόμβα! Η γη κάτω από τα πόδια μου εξαφανίστηκε. Αν και η αρχική μου αντίδραση ήταν να αλλάξω την κουβέντα (ήταν τόσο εύκολο να κάνω ακόμη και πως δεν άκουσα), συγκράτησα την τρεμάμενη φωνή και τα μάτια που ήταν έτοιμα να δακρύσουν και του απάντησα «Αγάπη μου, εμένα η μαμά μου δυστυχώς έχει…

Η καλύτερη μαμά του κόσμου!

Πόσες φορές σας έχουν πει τα μικρά σας πως είστε η καλύτερη μαμά του κόσμου;Πόσες φορές το έχετε πιστεψει;Πόσες φορές όμως έχετε σκεφτεί ότι τα κάνετε όλα λάθος;Πολλές, είναι η δική μου πρόχειρη απάντηση…Μέχρι πριν δύο εβδομάδες περίπου έκανα πολύ αυστηρή κριτική στον εαυτό μου και στις γονεϊκές μου ικανότητες. Ήθελα να τα κάνω όλα καλά και για κάποιο λόγο πίστευα ότι δεν τα κατάφερνα, αν και τα ίδια μου τα παιδιά, με την συμπεριφορά τους και τον χαρακτήρα τους με διαψεύδουν καθημερινά.Μέχρι που μας κάλεσαν στον σχολείο του μικρού μου για να γνωριστούμε και να μας ενημερώσουν για το πρόγραμμά τους. Πρέπει να σας πω πως η στάση τον εκπαιδευτικών ήταν για μένα σκέτη αποκάλυψη! Δεν μου είπαν κάτι που δεν το ήξερα, που δεν το είχα ήδη σκεφτεί, που δεν το έβλεπα σε άλλους γονείς, αλλά… δεν ξέρω γιατί… μάλλον είναι θέμα χαρακτήρα… δεν μπορούσα μέχρι τώρα να…

Η δύναμη των λέξεων

Πριν μερικές μέρες τα αγόρια μου παίζανε στο δωμάτιό τους. Κάποια στιγμή ακούω τον Άρη να λέει στον μικρό: «Μην το κάνεις αυτό! Αλίμονό σου Άλκη!». Ξαφνιάστηκα γιατί κανένας μας δεν του μιλάει έτσι… ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα! «Άρη μου, γιατί του φωνάζεις; Δεν είναι σωστό να μιλάμε έτσι μεταξύ μας! Πού το άκουσες αυτό και το λες και εσύ;». Η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Εσύ το λες. Το είπες μια φορά, τότε την άλλη μέρα, στον Άλκη.». Η αλήθεια είναι ότι πάγωσα και καταρχήν του είπα ότι αποκλείεται να είπε η μαμά κάτι τέτοιο. Ο άντρας μου όμως μου το επιβεβαίωσε. Φαίνεται πως το «αλίμονό σου» μου έχει ξεφεύγει ουκ ολίγες φορές, άλλοτε με παιχνιδιάρικη διάθεση κι άλλοτε ως προειδοποίηση όταν ο μικρός (γιατί μόνο στον μικρό το έχω πει προφανώς) κάνει τις αταξίες του. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να σας πω πόσο απαίσια αισθάνθηκα. Όταν γίνεται κάτι τέτοιο εγώ…

«Μαμά σήμερα γιορτάζει η Λολίτα μας!!!!»

Αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις του Άρη μου με το που άνοιξε τα μάτια του σήμερα το πρωί. Παγκόσμια ημέρα των ζώων σήμερα. Για όλους εμάς που ζούμε δίπλα σε ένα ζωάκι σήμερα είναι γιορτή. Γιορτάζουμε τις υπέροχες στιγμές που μας χαρίζουν καθημερινά, την ζεστασιά που μας προσφέρουν, την τρυφερότητα που μας δείχνουν, την στοργή, την πραγματική αγάπη! Και σκεφτόμαστε το παρεάκι μας που δεν είναι πια μαζί μας στο σπίτι, την Κατσούλα μας… Όποιος δεν έχει ζήσει με ένα κατοικίδιο μάλλον δύσκολα μπορεί να με καταλάβει. Έτσι είναι όμως. Η Λολίτα μας Η Κατσούλα μας Η γάτα μας η Λολίτα είναι μαζί μου εδώ και 14 χρόνια. Έχω περάσει μαζί της τα καλύτερά μου χρόνια. Έχω μεγαλώσει δίπλα της. Μαζί βγάλαμε το Πανεπιστήμιο, κλάψαμε για την πρώτη μου μεγάλη ερωτική απογοήτευση, ζήσαμε μαζί τις πρώτες μου οικονομικές δυσκολίες όταν τρώγαμε μόνο κονσέρβες τόνου (από εκείνες τις φτηνές), μετακομίσαμε πίσω…

error: Content is protected !!