Tag

Ενσυναίσθηση

Browsing

Γίνε για λίγο ο γονιός σου…

Ως γονιός έρχεσαι αντιμέτωπος καθημερινά με πολλά θέματα που φυσικά, τις περισσότερες φορές, δεν είναι αυτονόητο πως ξέρεις και πώς να τα αντιμετωπίσεις. Διαβάζεις, συζητάς, ενημερώνεσαι, «εκπαιδεύεσαι» κι ελπίζεις πως θα έρθει η μέρα που θα μπορείς να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις. Μέχρι την επόμενη φορά που το παιδί σου θα αρνηθεί να βάλει την πυτζάμα του, μέχρι την μέρα που θα αργήσει να ετοιμαστεί το πρωί για το σχολείο, μέχρι τη μέρα που θα επιμείνει να δει λίγο ακόμη τηλεόραση… Τότε είναι πολύ πιθανό να εκστομίσεις όλα όσα δεν πρέπει, να απειλήσεις για να πετύχεις το δικό σου, να αρνηθείς αυτό που σου ζητάει το παιδί, να χειριστείς εντελώς λανθασμένα το συγκεκριμένο περιστατικό. Εκείνη ακριβώς την ώρα ξέρεις πως κάνεις λάθος. Όμως συνεχίζεις, αντί απλά να ζητήσεις συγνώμη, να αποδεχθείς το λάθος σου και να προχωρήσεις. Την ίδια ώρα σιωπηλά τιμωρείς τον εαυτό σου και γεμίζεις ενοχές. Γιατί; Τόσα βιβλία δεν μας έμαθαν τίποτα;

10 φράσεις που μπορούμε να πούμε αντί για «Μη κλαις.»

Φανταστείτε ότι είχατε μια απαίσια μέρα και τίποτα από ότι είχατε προγραμματίσει δεν εξελίχθηκε όπως το περιμένατε. Θέλετε απλά να γυρίσετε στο σπίτι και να μιλήσετε στον σύντροφό σας, να τα πείτε κάπου για να ξεθυμάνετε, ακόμη κι αν σας βγει και λίγη παραπάνω ένταση. Και τότε, ο άνθρωπός σας, το στήριγμά σας, αυτός που εμπιστεύεστε και σας κάνει να αισθάνεστε ασφαλείς σας λέει «Εεεεε καλά τώρα, μην κάνεις έτσι. Δεν έγινε και τίποτα!». Πώς θα νιώθατε; Το ίδιο ακριβώς συναίσθημα έχει και το παιδί κάθε φορά που κλαίει και η δική μας αντίδραση στο κλάμα του είναι «Έλα, μη κλαις. Δεν έγινε και τίποτα.». Αν μάλιστα ένα παιδί είναι αγόρι, σίγουρα θα ακούσει κάποια φορά στην ζωή του «Έλα τώρα! Οι άντρες δεν κλαίνε!!».

Να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε

Αυτές οι σκέψεις στριφογυρίζουν στο μυαλό μου από την προηγούμενη εβδομάδα, μετά το μάθημα yoga συγκεκριμένα. Ίσως αυτό που θα γράψω να ακουστεί μελό, τετριμμένο, αυτονόητο, αλλά φαίνεται πως πρέπει να το λέμε πιο συχνά, στα παιδιά μας, στον σύντροφό μας και στον εαυτό μας. Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε, να το λέμε και να το δείχνουμε καθημερινά.Δύσκολο είναι; Καθόλου. Οι ειδικοί μας λένε πως άμα θέλουμε να μεγαλώσουμε παιδιά που θα γίνουν υγιείς ενήλικες θα πρέπει να τους προσφέρουμε αγάπη και αποδοχή. Για μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, καλύτερη επικοινωνία, λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα, ικανότητα να διαχειριστούν μόνα τους τις καταστάσεις που προκύπτουν και καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο. Αυτή μας η στάση μπορεί να καθορίσει ακόμη και τις σχέσεις που θα συνάψουν ως ενήλικες. Τι πιο ανθρώπινο και αληθινό; Ένας άνθρωπος, μικρός ή μεγάλος, που αισθάνεται αγάπη, στοργή και αποδοχή στο περιβάλλον που ζει και μεγαλώνει, γίνεται ένας καλύτερος άνθρωπος.…

Η τελευταία αγκαλιά της μέρας

Τα τελευταία χρόνια έχω ακούσει πολλά για τα παιδιά, την μητρότητα και ότι άλλο περιέχει αυτή η σχέση και ο ρόλος. Θέματα για το φαγητό, την πειθαρχία, την συμπεριφορά, το σχολείο, τα παιχνίδια και φυσικά τις συνήθειες, ο λόγος άλλωστε για τον οποίο αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο σήμερα. Μια δικιά μας αγαπημένη συνήθεια, που μέχρι σήμερα γίνεται στόχος κυρίως αρνητικής κριτικής είναι η διαδικασία που ακολουθούμε πριν τον βραδινό ύπνο. Εκείνη την δύσκολη ώρα, που όλη η κούραση και η ένταση της ημέρας είναι χαραγμένη σε κάθε κόκαλο και μυ του κορμιού μας. Εκείνη η ώρα που θες να κατεβάσεις τα ρολά σου, να πέσεις στον καναπέ και να χαλαρώσεις με ένα ποτήρι κρασί, χωρίς να πρέπει να σκεφτείς απολύτως τίποτα! Από την πρώτη μέρα που το μεγάλο μου παιδί ξάπλωσε στο κρεβάτι του, έξω από την καλαθούνα του, κάνουμε μια τεράστια αγκαλιά και διαβάζουμε ένα παραμύθι. Στην…

Ομιλία για τη συναισθηματική κακοποίηση στις Μικρές Ιστορίες (κι ένα δώρο μόνο για εσάς!)

Συζητάμε και ακούμε πλέον πολύ συχνά την λέξη κακοποίηση. Κυρίως αναφερόμαστε στην σωματική κακοποίηση, την βία που ασκείται σε έναν άνθρωπο, μικρό ή μεγάλο. Υπάρχει όμως και η κακοποίηση που δεν φαίνεται, αυτή που δεν αφήνει εμφανή σημάδια, αυτή που αρκετές φορές δεν την αναγνωρίζουμε ούτε ως παιδιά, αλλά ούτε και ως ενήλικες…Πότε ξεκινάμε να μιλάμε για συναισθηματική κακοποίηση μέσα σε μία σχέση και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της; Πως θα την αναγνωρίσω αν υπάρχει στη σχέση μου;  Ποιος είναι ο ρόλος του θύτη και ποιος του θύματος; Με ποιο τρόπο τους έχουμε μοιραστεί και πώς ο κάθε ρόλος βοηθάει στο να συντηρείται η κακοποίηση;  Ποιες επιπτώσεις έχει στο παιδί η συναισθηματική κακοποίηση; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της επικοινωνίας που οδηγούν στη συναισθηματική κακοποίηση;  Με ποιο τρόπο μπορώ να φέρομαι και να προκαλώ τον σύντροφό να με κακοποιεί συναισθηματικά; Πως βγαίνω από αυτό αν διαπιστώσω ότι υπάρχει στη σχέση μου;…

error: Content is protected !!