Tag

Ελεύθερος χρόνος

Browsing

Πήγαμε στην παράσταση «Τζέλα, Λέλα, Κόρνας και ο Κλεομένης»

Από τον Οκτώβριο έλεγα «Πρέπει να οργανώσω μια εξόρμηση στο Θέατρο Πορεία, για να δούμε αυτή την παράσταση ‘Τζέλα, Λέλα, Κόρνας και…’ κάτι που δεν θυμάμαι!». Και ευτυχώς που βρήκα χρόνο τώρα, λίγο πριν το τέλος της φετινής θεατρικής σεζόν, γιατί η συγκεκριμένη παράσταση είναι από τις πιο ωραίες που έχουμε δει με τα παιδιά μέχρι σήμερα. «Τζέλα, Λέλα, Κόρνας και ο Κλεομένης» λοιπόν και δεν νομίζω πως θα ξεχάσω πλέον τον τίτλο αυτής της παράστασης. Βρισκόμαστε στην οδό Σκουπιδοπόλεως, όπου 4 παιδιά, 4 φίλοι προσπαθούν να παίξουν… Πού να παίξουν όμως; Δεν υπάρχουν ελεύθεροι χώροι, πάρκο, γήπεδο, παιδική χαρά πουθενά. Οι πλατείες γεμίσανε καφετέριες και οι ένοικοι των πολυκατοικιών απειλούν πως θα καλέσουν την αστυνομία με τον παραμικρό θόρυβο. Σε ένα αστικό τοπίο που χωράνε τόσα πράγματα, δεν υπάρχει πουθενά χώρος για το παιχνίδι και τις φωνές των παιδιών. Χωρίς φανφάρες και βαρυσήμαντες κουβέντες, το έργο πραγματεύεται την ανακατάληψη του…

Μια βόλτα στον Λευκό Πύργο

Ένα από τα ωραιότερα σημεία στην Θεσσαλονίκη είναι η παραλία της. Ακόμη και για όσους δεν έχουν πάει ποτέ μέχρι εκεί, η εικόνα της παραλίας με τον Λευκό Πύργο να δεσπόζει ανάμεσα στις πολυκατοικίες, τις καφετέριες και τα αυτοκίνητα είναι πολύ οικεία. Μετά από… χμμμμ, για να σκεφτώ, πόσα ταξίδια στην συμπρωτεύουσα;… πήγαμε επιτέλους, ή καλύτερα, μπήκαμε μέσα και ανεβήκαμε ως την κορυφή του Λευκού Πύργου. Θα μου πείτε, πώς το γράφεις έτσι; Δεν ανέβηκες και στον Πύργο του Eiffel! Για δύο μικρά παιδιά όμως, ήταν ένα τέλειο πρωινό, μια τέλεια βόλτα, ένα μαγικό ταξίδι σε έναν φανταστικό κόσμο, όπου ιππότες, δράκοι, κακοί πειρατές, βασιλιάδες, φυλακισμένοι και τόσα άλλα ζωντάνεψαν μπροστά στα μάτια τους. Όχι, όχι, δεν θα δείτε τίποτα από όλα αυτά! Τουλάχιστον όχι έτσι ακριβώς… Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ένα κρύο πρωινό του Γενάρη βρεθήκαμε οικογενειακώς στην Θεσσαλονίκη. Ο θείος και η θεία αποφάσισαν να…

Επειδή το blogging μας ενώνει!

Αυτές τις μέρες εμείς οι μαμαδο- bloggers έχουμε ξεκινήσει έναν αγώνα για μια αγαπημένη φίλη. Είναι αυτό που σας έλεγα τις προάλλες ότι το blogging μας ενώνει. Οι περισσότερες από εμάς δεν έχουμε βρεθεί δια ζώσης, (παρότι πρόσφατα είχαμε την πρώτη μας συνάντηση). Όπως και να έχει όμως, είμαστε ενωμένες, αγαπημένες και με σεβασμό η καθεμία στο πρόσωπο της άλλης. Αυτό άλλωστε είναι το πρώτο που διακρίνει κανείς με το που γίνετε μέλος στην ομάδα μας και οφείλω να ομοlογήσω πως είμαστε περήφανες για αυτό. Με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς λοιπόν, συνέβη κάτι συγκλονιστικό. Το σπίτι αγαπημένης μας φίλης blogger κάηκε ολοσχερώς, με αποτέλεσμα η φωτιά να μην αφήσει τίποτα όρθιο στο πέρασμά της. Ολόκληρο νοικοκυριό έγινε στάχτη. Ολόκληρη τους η ζωή. Το κορίτσι μας, όμως έχει δείξει απίστευτη δύναμη και μεγαλείο ψυχής. Περήφανη δεν ζητάει τίποτα. Με δυσκολία προσπαθήσαμε να τις εκμαιεύσουμε τι χρειάζεται. Και πάλι μετά από…

Βιβλία για ερωτευμένα παιδάκια

Άρης: Μαμά, σε λίγες μέρες γιορτάζουν αυτοί που αγαπάνε, αυτοί που νιώθουν έρωτα, το ξέρεις; Μαμά: Το ξέρω αγάπη μου! Άρης: Ήρθε η μέρα μου λοιπόν!!! Γιατί εγώ είμαι πολύ ερωτευμένος, το ξέρεις έτσι; Δεν την βγάζω την Π. από το μυαλό μου με τίποτα!!! Την σκέφτομαι και κάθε φορά που την βλέπω συγκινούμαι. Χτυπάει η καρδιά μου έτσι πολύ δυνατά, να, τικ-τικ-τικ-τικ… Και αν δεν μου μιλήσει πολύ στεναχωριέμαι. Και την σκέφτομαι, την σκέφτομαι… Κάπως έτσι περιγράφει ένα 6χρονο αγόρι πώς είναι να είσαι ερωτευμένος. Και αν μου έλεγε κάποιος πριν μερικά χρόνια ότι αυτό συμβαίνει, μπορεί και να γελούσα. Μα είναι δυνατόν να αισθάνονται έτσι τόσο μικρά παιδιά; Είναι δυνατόν να σκέφτονται το ίδιο κορίτσι χρόνια τώρα, να έχουν χωριστεί, να μην βλέπουν το ένα το άλλο καθημερινά και αυτός πάλι αυτήν να σκέφτεται; Και από ότι μου λέει, το ίδιο σκέφτεται και το κορίτσι για τον αυτόν…

Πήγαμε στο Playgroup

Οι Απόκριες είναι εδώ! Οι βιτρίνες στολίστηκαν, τα party μασκέ δίνουν και παίρνουν, τα λεωφορεία γέμισαν μασκαρεμένα φατσόνια… Και φυσικά ξεκίνησαν και οι σχετικές δραστηριότητες, μέσα και έξω από το σπίτι! Με αφορμή λοιπόν τις Απόκριες βρεθήκαμε στο αγαπημένο μας Playgroup για να παρακολουθήσουμε τον άλλο μας αγαπημένο, τον Χρήστο Χριστόπουλο, ή όπως είπε και ο Άρης «τον Φον Κουραμπιέ που συνάντησε τις Απόκριες» (περισσότερα θα σας γράψω κάποια άλλη στιγμή). Μαζί του ήταν η Σοφία Νικολοπούλου. Ο Χρήστος Χριστόπουλος & η Σοφία Νικολοπούλου. Φωτογραφία: Playgroup Το Playgroup, είχε βάλει τα αποκριάτικά του! Μας περίμενε ένα πολύχρωμο σκηνικό, με μάσκες, ρούχα, γαϊτανάκι, πολύ μουσική και φυσικά πολλά πολλά παιδιά. Η παράσταση ξεκίνησε και μέσα από θεατρικό παιχνίδι, αυτοσχεδιασμούς, μεταμφιέσεις, μουσική και χορό, μάθαμε για την ιστορία της Αποκριάς ταξιδεύοντας από την Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο, μέχρι την παλιά Αθήνα. Φωτογραφία: PLaygroup Φωτογραφία: PLaygroup Τα παιδιά περάσανε πολύ όμορφα! Χόρεψαν, γέλασαν,…

error: Content is protected !!