Tag

Εκπαίδευση

Browsing

Παρουσίαση βιβλίου «Το Σχολείο της Φύσης και των Χρωμάτων»

Το Σχολείο της Φύσης και των Χρωμάτων επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη για ένα τονωτικό πρωινό Σαββάτου, σε ένα μοναδικό εργοστάσιο παραγωγής χαράς! Μια τονωτική ένεση για κάθε γονέα, δάσκαλο και για κάθε πολίτη που ενδιαφέρεται για την εκπαίδευση! Το βιβλίο που αγαπήθηκε από γονείς και δασκάλους στη δεύτερη χρονιά περιοδείας! ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ σε πρώτο πρόσωπο Γεννήθηκα στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1985 και μεγάλωσα στην πόλη της Δράμας, σε μια ήσυχη γειτονιά παρέα μ’ ένα ποδήλατο, λάσπες, μουσική και καλούς φίλους. Ο μπαμπάς μου ήταν ο μεγαλύτερος μου δάσκαλος. Ό,τι μου δίδαξε, μου το δίδαξε με σιωπή. Από μικρός έβλεπα ανθρώπους να τον συναντούν στο δρόμο και να τον κοιτούν με αγάπη. Όταν πλέον καταλάβαινα, έμαθα πως όλοι αυτοί, ήταν μαθητές του. Ίσως κάπου εκεί να γεννήθηκε η ορμή να ακολουθήσω τα βήματα αρκετών προγόνων μου και να γίνω και εγώ δάσκαλος. Ακόμα το προσπαθώ… Το έργο μου έγινε γνωστό χάρη στους ανθρώπους του Αμαρίου.…

Διαβάζουμε και γράφουμε παίζοντας!

Όπως σας είχα γράψει πριν μερικούς μήνες είμαστε πολύ τυχεροί, γιατί την χρονιά που μας πέρασε το πρωτάκι μου είχε πέσει σε πολύ καλά χέρια. Η χρονιά τελείωσε και οι αγωνίες και ανησυχίες που είχα πέρυσι τέτοια εποχή, στην αρχή του σχολικού έτους, έχουν φύγει (κάποιες άλλες βέβαια είναι σταθερά εκεί).Οι συζητήσεις που κάναμε με κάποιες μαμάδες μέσα στην χρονιά δεν σας κρύβω πως με άγχωναν λιγάκι: «Κάνατε επανάληψη;», «Κάναμε μισή ώρα για την αντιγραφή χθες.», «Είχε πολύ ορθογραφία να γράψει» κτλ κτλ. Κι εμείς τίποτα από όλα αυτά! Ο Άρης διάβαζε στο ολοήμερο, υπήρξαν μέρες που είχε λίγα πράγματα να κάνει και τα έκανε και ολομόναχος (καθώς πλέον μπορεί να διαβάζει την εκφώνηση της ερώτησης), δεν ήθελε να γράφει σε επανάληψη την ορθογραφία γιατί μου έλεγε ότι την ήξερε και του φαινόταν και βαρετή. Γενικώς δεν ασχολήθηκα παρά ελάχιστα με τα θέματα του σχολείου. Αλλά η αγωνία των άλλων…

Πρώτη μέρα στο σχολείο! Αγαπημένα μου, σήμερα θέλω να σας πω…

Ξαφνικά αισθάνομαι μεγάλη και έμπειρη μαμά! Οι περσινές αγωνίες έχουν εξαφανιστεί (κάτι νέες είναι εκεί και παλεύυν από το πρωί να βγουν, αλλά μέχρι ώρας κερδίζω). Το νηπιάκι έγινε πρωτάκι και ο παιδικός σταθμός έγινε νηπιαγωγείο. Παρελθόν…Και η μαμά μένει πιο έμπειρη και με αυτοκριτική διάθεση. Γιατί τελικά πέρασε… Πάντα θα φοβάμαι για το αύριο, αλλά μάλλον το αύριο δεν πρέπει να με γονατίζει, δεν πρέπει να με γεμίζει με ανησυχίες και εμμονές. Δεν μπορώ να ακουμπήσω τον φόβο μου στα παιδιά μου. Πρέπει να κοιτάω μπροστά και όταν κοιτάω πίσω να μην αναπολώ απλώς και λησμονώ αυτά που έχουμε ζήσει. Γιατί κάποτε, στην αντίστοιχη χρονική στιγμή, με τρόμαζαν κι αυτά. Τώρα όμως τα γνωρίζω. Σήμερα τα μωρά μας, μικρότερα και μεγαλύτερα, μπήκαν ξανά στο σχολείο μετά από 3 μήνες ανεμελιάς. Μετά από 3 μήνες που δεν κάναμε καμία επανάληψη και δεν συζητήσαμε καθόλου για το σχολείο. Αγαπημένα μου, σήμερα…

Το τέλος του παιδικού σταθμού…

Καθώς τα παιδιά σου μεγαλώνουν συνειδητοποιείς ότι κάποια πράγματα που ζεις καθημερινά δεν θα τα ξαναζήσεις ποτέ! Μπορεί να είναι πολύτιμα, ευχάριστα, κουραστικά, λυτρωτικά… Όμως τελειώνουν! Και δεν έρχονται ξανά. Και δεν το καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν έρχεται εκείνη η ώρα, εκείνα τα λεπτά πριν το τέλος τους. Όπως σήμερα, όταν ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν έχω πλέον παιδί στον παιδικό σταθμό. Γιατί σήμερα ο παιδικός σταθμός τελείωσε… Τις τελευταίες μέρες κοιτώ τον Άλκη και μου φαίνεται απίστευτο πώς αυτό το μικρό αγοράκι που έστειλα για μια ακόμη χρονιά στη Dorothy Snot, το αγαπημένο μας σχολείο, θα είναι πλέον στο νηπιαγωγείο. Είναι το μωρό μου! Ήταν μια χρονιά λίγο περίεργη, μια χρονιά κρίσιμη για τον Άλκη ο οποίος μεγάλωσε, διεκδίκησε, αμφισβήτησε, πειραματίστηκε, ανακάλυψε, θύμωσε, αρνήθηκε, αγάπησε… Και όλα αυτά γυρνούσαν στο σπίτι και δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκα πόσο διαφορετικός είναι από όσα ήξερα μέχρι σήμερα. Υπήρχαν μέρες που…

Το Δημοτικό Σχολείο Φουρφουρά μέσα από τα μάτια του Άγγελου Πατσιά

Μου πήρε κάτι λιγότερο από 6 ώρες, 2 γαστρεντερίτιδες και 1 μόλυνση στο μάτι, αλλά το διάβασα! Και αυτή η απογοήτευση που με γυροφέρνει καμιά φορά όταν σκέφτομαι το ελληνικό δημόσιο σχολείο την έφαγε την σφαλιάρα της. Γιατί ο Άγγελος Πατσιάς και το βιβλίο του «Το σχολείο της φύσης και των χρωμάτων» είναι η δόση αισιοδοξίας και ρεαλισμού που χρειαζόμουν.Το πρώτο βιβλίο του Άγγελου δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη! Ένας σπουδαίος δάσκαλος, ίσως ο πιο γελαστός άνθρωπος που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα, μας ανοίγει τις πόρτες του Δημοτικού σχολείου του Φουρφουρά, ενός σχολείου που κάνει πολλά πρότυπα σχολεία της χώρας μας να ζηλεύουν. Είχα την χαρά να γνωρίσω τον Άγγελο Πατσιά πριν έναν χρόνο όταν το σχολείο μας η Dorothy Snot διοργάνωσε την εκδήλωση De-educate / Re-educate, με κεντρικούς ομιλητές τον Tom Hobson, πιο γνωστό σε αρκετούς από εμάς ως Teacher Tom, τον Σπύρο Κασσιμάτη και τον Άγγελο Πατσιά. Ομολογώ…

error: Content is protected !!