Ο λΆκης (Άλκης) μας έγινε 2 χρονών!

Οι διακοπές μας τελειώνουν! Σε λίγες μέρες επιστρέφουμε στο σπίτι μας γεμάτοι εικόνες, εμπειρίες, ηρεμία, ενέργεια… Θα ακολουθήσουν κι άλλες αναρτήσεις για το πώς πέρασε ο τελευταίος μήνας, καθώς μια βλάβη στο internet δεν μου επέτρεπε να γράφω στο blog εδώ και περίπου 20 μέρες! Καλό και αυτό από την μια, λίγη αποτοξίνωση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Θα αισθανόμουν απαίσια όμως αν επιστρέφαμε στην Αθήνα χωρίς να έχω γράψει τουλάχιστον για τα γενέθλια του μωρού μου. Τα δεύτερά του γενέθλια, που φέτος τα γιορτάσαμε για πρώτη φορά στο χωριό του μπαμπά. Ευτυχώς όμως η βλάβη στον υπολογιστή μας αποκαταστάθηκε εγκαίρως! Στις 12 Αυγούστου λοιπόν γιορτάσαμε τα δεύτερα γενέθλια του μικρού μας! Παρέα με γονείς, αδερφούλη, γιαγιά, θείους με λίγους φίλους. Ήταν τόσο όμορφα, διαφορετικά από ότι έχουμε κάνει μέχρι σήμερα, αλλά τα παιδιά το καταχάρηκαν. 12 Αυγούστου 2013. Το πρωί, μετά το μπάνιο μας, ψωνίσαμε με τα παιδιά την τούρτα…

«Μαμά ξέχασες να μου βάλεις πάνα και…»

Ήρθε το βράδυ και όπως κάθε βράδυ αφού κάναμε μπάνιο και πλύναμε δόντια, φορέσαμε το φανελάκι μας και βουτήξαμε στο κρεβάτι μας για το παραμύθι της καληνύχτας… μόνο που αυτό το βράδυ κάτι ξεχάσαμε… Ξεχάσαμε να βάλουμε πάνα. Και κανένας, ούτε η μαμά, ούτε ο Άρης το θυμήθηκαν. Για να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή, το θέμα πάνα ήταν για ανεξήγητο, τώρα που το σκέφτομαι, λόγο ένας φόβος. Φόβος ότι δεν θα τα καταφέρουμε, φόβος ότι αργήσαμε να την βγάλουμε (δεν βοηθούσαν και οι διάφορες φίλες που με κοιτούσαν όλο έκπληξη όταν τους έλεγα πως ο Άρης είναι 3 ετών και 7 μηνών και ακόμη φοράει πάνα, ενώ τα δικά τους την είχαν βγάλει με τεράστια ευκολία πολύ νωρίτερα). Όλα ξεκίνησαν πέρυσι το καλοκαίρι στην Χαλκιδική. Ο Άρης είχε σημαδέψει σαν σκυλάκι όλη την περιοχή. Αν τον έπιαναν και τα νεύρα του με τον αδερφό του ή μαζί μας,…

Τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου;

Πλησιάζουν τα δεύτερα γενέθλια του μικρού μου. Έφτασε αυτή η εποχή του χρόνου και για μια ακόμη φορά εγώ κάνω την αυτοκριτική μου… τι μαμά θέλω να είμαι για τα παιδιά μου; Θέλω να είμαι μια μαμά γεμάτη κατανόηση, υπομονή, επιμονή, κουράγιο και δύναμη. Θέλω να είμαι μια μαμά που δεν θα κουράζεται να εξηγεί και να συζητάει με τα παιδιά της όποτε αυτά το χρειάζονται. Θέλω να κάνω υπομονή μαζί τους, όλη την ώρα, όχι μόνο όταν οι άλλοι με κοιτούν. Θέλω να αντέχω τις παραξενιές τους, τις δύσκολες στιγμές τους, το πείσμα τους και την επιμονή τους. Θέλω να κατανοώ τα προβλήματά τους, να μην απορώ γιατί αισθάνονται έτσι, να προχωρώ μαζί τους, δίπλα τους, ακόμη κι αν οι εποχές αλλάζουν και εγώ δεν καταλαβαίνω πια γιατί τα πράγματα γίνονται με άλλον τρόπο από αυτόν που εγώ ήξερα. Θέλω να μαθαίνω από τις κακές μας στιγμές. Θέλω να…

Οι κανόνες του σπιτιού μας

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε ένα χρόνο πριν. Σε μια πολύ περίεργη φάση για τα παιδιά μου και την κοινή τους ζωή. Κυρίως όμως σε μια φάση που εγώ ακόμη προσπαθούσα να μπω σε ένα καλούπι: τι γονιός είμαι, τα κάνω καλά, βάζω όρια, τι θα άλλαζα κτλ κτλ; Φαίνεται πως ακόμη πάλευα με το μοντέλο της τέλειας μητέρας…Εδώ και εβδομάδες το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω και η πρώτη μου σκέψη είναι να την σβήσω. Είναι αστείο, έως ειρωνικό, ότι η ανάρτηση με τις περισσότερες επισκέψεις, είναι η μόνη που πλέον δεν με αγγίζει, δεν θέλω να με χαρακτηρίζει. Δεν συμφωνώ πλέον με αυτά που είχα γράψει τότε σε πολλά σημεία. Έχω αλλάξει, τα παιδιά μου έχουν αλλάξει, έχουν βρει τις ισορροπίες τους, επαναπροσδιορίζουν την σχέση τους μέρα με την μέρα…Είμαι πολύ τυχερή, γιατί τον τελευταίο χρόνο γνώρισα, έστω και διαδικτυακά, μερικούς ανθρώπους που άλλαξαν όλη μου την κοσμοθεωρία σε…

Πώς μπορεί ένα βιβλίο να αλλάξει την ζωή σας;

Αυτές τις μέρες ξεφύλισσα εφημερίδες, μπήκα σε διάφορα βιβλιοsite, μίλησα με φίλους, έκανα και εγώ την έρευνά μου για το τι θα διαβάσω στις διακοπές μου. Με μεγάλο ενθουσιασμό πρέπει να σας πω, γιατί είχα… πα πα πα (που λέει και ο μικρός μου)…πάνω από 5 χρόνια να διαβάσω ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Δεν μπορώ να πω, οι γνώσεις μου γύρω από τα θέματα εγκυμοσύνης, φροντίδας, ανατροφής και διαπαιδαγώγησης παιδιών, ομαλής συμβίωσης μεταξύ αδελφών, διαχείρισης κρίσεων και θυμού διευρύνθηκαν. Διάβασα επίσης πολλά για το πώς μπορούμε να παραμείνουμε γυναίκες ενώ είμαστε μητέρες, για το πώς θα τα φέρουμε βόλτα στο σπίτι προτού μας πνίξει ο όγκος των πραγμάτων που συσσωρεύονται, για το πώς θα κάνουμε την σχέση μας να διατηρήσει τη μαγεία και το πάθος της ενώ υπάρχουν τα παιδιά στο σπίτι κτλ κλτ. Νομίζω πως καταλαβαίνετε τι θέλω να πω… Η λογοτεχνία απουσίαζε… Αγόραζα κατά καιρούς τα βιβλία που θα…

Χρόνια πολλά Κάθε μέρα γονείς!!!

Ένα χρόνο κλείνει αυτές τις μέρες η ομάδα «Κάθε μέρα γονείς!!!». Ξεκινήσαμε δειλά το Ιούλιο του 2012, μερικοί γονείς που ψάχναμε κάτι άλλο. Άνθρωποι που μέσα στην κρίση και την δύσκολη περίοδο που διανύουμε αναζητούμε ενημέρωση, απαντήσεις στα ερωτήματά μας, ποιοτική και φτηνή διασκέδαση για τα παιδιά μας και για εμάς. Άνθρωποι που θέλουν να συζητήσουν, να ακούσουν, να μην βάζουν ταμπέλες, να μην κρίνουν, να προβληματιστούν και να επιλέξουν. Σήμερα είμαστε 277, άλλοι πιο ενεργοί, άλλοι λιγότερο. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα λοιπόν, με μια ανάγκη, μια φίλη και το εργαλείο που φέρνει πολύ κόσμο «κοντά» τα τελευταία χρόνια… Κάθε μέρα γονείς!!! (η ομάδα) Στις 28 Δεκεμβρίου 2012 ήρθε και η πρώτη ανάρτηση στο blog. Για μένα είναι από τα πιο δημιουργικά και λυτρωτικά πράγματα που έχω κάνει τα τελευταία χρόνια. Μίλησα και πήρα δύναμη από ανθρώπους που δεν τους ξέρω καν, μου δόθηκε η ευκαιρία να γράψω τις…

Η δασκάλα μας

Θα ήθελα να σας πω δύο λόγια για την δασκάλα μας, την κυρία Δ. Η Δ. είναι μια νέα γυναίκα, μητέρα η ίδια, εργαζόμενη αρκετά χρόνια στον παιδικό σταθμό που πηγαίνει ο Άρης. Για δεύτερη συνεχή χρονιά, φροντίζει το παιδί μου 5 ημέρες την εβδομάδα, 6 ώρες την ημέρα. Είναι εκεί κάθε πρωί, πανέτοιμη καθώς φαίνεται να αντιμετωπίσει 20 νήπια, γεμάτα ενέργεια, όρεξη για παιχνίδι, σκανταλιά, λαχτάρα για μάθηση και λαχτάρα για αγκαλιές και φιλιά. Αυτό τουλάχιστον είναι το δικό μου παιδί. Και πρέπει να πω, πως η Δ. έχει απλόχερα προσφέρει όλα αυτά στο παιδί μου κι ακόμη περισσότερα. Το αρχικό γράμμα του ονόματός μας Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Και τι δεν έχουν κάνει μαζί της φέτος: πήγανε στο θέατρο, παρακολουθήσανε παραστάσεις στο σχολείο, είδανε μουσεία, συμμετείχαν σε διάφορες εξωσχολικές δραστηριότητες, καλέσανε τις μαμάδες στο σχολείο με αφορμή την γιορτή της μητέρας, κάνανε pyjama party,…

Η λίστα για το super market

Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ! Σάββατο. Ημέρα super market. Ημέρα για να κλείσουμε όλες τις τρύπες της εβδομάδας και να προετοιμαστούμε για την επόμενη. Σήμερα αποφασίσαμε να πάμε παρεούλα με τον Αρούλη. Είχαμε και μέρες να κάνουμε κάτι οι δυό μας και έτσι σκέφτηκα πως θα ήταν μια καλή ευκαιρία να τα πούμε και λιγάκι. Θυμήθηκα τότε πως την τελευταία φορά που είχαμε πάει για ψώνια βαρέθηκε και φυσικά κατέληξε να ζητάει πολλά και διάφορα, έκατσε πάνω στα αυγά από την νευρικότητά του, έτρεχε, έπιανε τα πάντα κτλ κτλ. Και τότε θυμήθηκα την λίστα με τα ψώνια. Η λίστα με τα ψώνια είναι ένας καταπληκτικός τρόπος να κάνετε τα παιδιά κομμάτι της όλης διαδικασίας. Αφού όμως μιλάμε για νήπια, η συγκεκριμένη λίστα δεν έχει λέξεις αλλά φωτογραφίες, αρκετά μεγάλες και ευδιάκριτες, ώστε το παιδί να αναγνωρίζει εύκολα τι να διαλέξει. Είναι όμως εξαιρετική! Το εντυπωσιακό είναι πως πράγματι λειτουργεί!…

Τρόποι να επανασυνδεθούμε με τα παιδιά μας

Αυτές τις μέρες αισθάνομαι ανικανοποίητη.Ένα «δεν» έρχεται σταθερά στο μυαλό μου κάθε φορά που σκέφτομαι τι θα ήθελα να κάνω και τι πραγματικά κάνω. Όχι, δεν είμαι δυστυχισμένη. Ίσα ίσα, αισθάνομαι ότι έχω όλα όσα ονειρευόμουν ότι θα είχα σε αυτή την ηλικία κι ακόμη παραπάνω. Θες η οικονομική κρίση, η κούραση της καθημερινότητας, η ζωή στην μεγάλη πόλη…Ιδιαίτερα τώρα σε σχέση με τα παιδιά μου, αισθάνομαι ότι δεν τους αφιερώνω αρκετό χρόνο, δεν κάνω αρκετά πράγματα μαζί τους, αλλά και με τον καθένα ξεχωριστά, δεν είμαι αρκετά δημιουργική… Από την ώρα κιόλας που γίνανε δύο, είναι ακόμη πιο δύσκολο. Άλλα τα ενδιαφέροντά τους (μέχρι τώρα τουλάχιστον), οι αντοχές τους, η αντίληψή τους, η διάθεσή τους και οι ικανότητές τους. Τώρα τελευταία βέβαια έχουν κατορθώσει και τα βρίσκουν περισσότερο, αλλά έχουν ακόμη λίγο δρόμο μπροστά τους. Με κουράζει η ευκολία με την οποία χάνω την υπομονή μου, η αίσθηση ότι…

error: Content is protected !!