Πού πήγε η μέρα;

Αμάν!!! Πάνε 17 μέρες από την τελευταία μου ανάρτηση! Χμμ, κακή blogger… Είναι να αναρωτιέται κανείς πότε πέρασαν οι μέρες.Ο χρόνος λοιπόν έχει γίνει από τα πιο πολύτιμα αγαθά στην ζωή μου, ειδικά ο ελεύθερος χρόνος. Τι περιλαμβάνει η ζωή μιας μαμάς, ή η δική μου τέλοσπάντων και μιλάω συνεχώς για τον χρόνο (στον άντρα μου τουλάχιστον παραπονιέμαι συνέχεια για το πόσο γρήγορα περνάει η μέρα και εγώ δεν έχω κάνει τίποτα από όσα σκόπευα να κάνω); Ας πάρουμε μια οποιαδήποτε μέρα μέσα στην εβδομάδα, εργάσιμη μέρα: Ξύπνημα στις 6:30, ξεκινάω να ετοιμάζομαι, κατά τις 7 ξυπνάει ο Άρης, αφήνω τον εαυτό μου στη μέση και του ετοιμάζω πρωινό, κάπου εκεί ξυπνάει και ο μπαμπάς, τρώμε, συνεχίζω να ετοιμάζομαι, εκεί που λέω πως τώρα φεύγω αρχίζει «μαμά δεν θα με ντύσεις; εσένα θέλω…», τον ντύνω, αγκαλιάζω σφιχτά και τρέχω για το λεωφορείο, αν είμαι τυχερή το προλαβαίνω, διαφορετικά περιμένω 10 λεπτά…

Οι περιπέτειες των ιώσεων

Η εβδομάδα μας ξεκίνησε τόσο όμορφα! Είχαμε τα γενέθλια του Αρούλη (φέτος τον γιορτάσαμε με 2 πάρτι -είχε κέφια η μαμά!), ανοίξαμε τα δώρα μας, στείλαμε τούρτα στο σχολείο, παίξαμε με όλους τους φίλους μας, μετρούσαμε τις μέρες αντίστροφα κτλ κτλ, αλλά από την Κυριακή μας πήρε η κάτω βόλτα… Πρώτο θύμα, ο μικρός Άλκης. Διάρροια, 4 φορές σε μια ώρα, από την Κυριακή το πρωί! Αυτό το μωρό βέβαια δεν παραπονιέται ποτέ! Μα ποτέ! Κυκλοφορούσε μέσα στο σπίτι τρέχοντας, σαν να μην το πονούσε τίποτα. Άσε που δεν τον παίρνεις και είδηση, γιατί δεν κάθεται σε ένα σημείο! Τρέχει, όλο τρέχει… Την Δευτέρα πήγα στην δουλειά, γύρισα κανονικά στο σπίτι μου, και κάπου εκεί ξεκίνησαν οι εμετοί. Την Τρίτη είχε έρθει η σειρά του μπαμπά και την Τετάρτη το απόγευμα του Άρη… Δεν χρειάζεται να περιγράψω την κούραση, την αϋπνία, την αδυναμία. Από την άλλη λέω «Μην μιλάς Μάγδα!!!…

Ο ύπνος της μαμάς!

Σήμερα είμαι ξύπνια από τις 3.30 την νύχτα! Ναι, την νύχτα! Σηκώθηκα πια οριστικά από το κρεβάτι μου στις 5.40 και η μέρα είναι ακόμη μπροστά μου…Η αιτία της κούρασής μου είναι το μικρό μου. Το τι του συμβαίνει παραμένει ένα μυστήριο. Αρχικά πιστεύαμε ότι φταίνε τα δόντια του. Στη συνέχεια σκεφτήκαμε πως περνάει το λεγόμενο άγχος αποχωρισμού. Τώρα λέμε πως δεν του αρέσει η κούνια του και θέλει να μπει σε κανονικό κρεβάτι. Η ουσία είναι ΜΙΑ. Το παιδί καταλήγει κάθε βράδυ, εδώ και 3 και κάτι πλέον μήνες, στο κρεβάτι των γονιών, για να μην ξυπνήσει με τα ουρλιαχτά του τον μεγάλο του αδερφό. Με το που ξαπλώνει ανάμεσά μας, κοιμάται, αλλά είναι τόσο ανήσυχος, που δεν κοιμόμαστε εμείς!!!!! Σήμερα αισθάνομαι πως θα πέσω κάτω από την αϋπνία, αισθάνομαι απελπισία γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω τι του συμβαίνει, είμαι θυμωμένη μαζί του γιατί έχει παραβιάσει τον ιδιωτικό μου…

Τα αδέρφια

Αδέρφια… Έχω πολλά να πω. Πάρα πολλά!Έχω άλλα τρία αδέρφια, τον Γιάννη, την Φωτεινή και την Ηρώ. Μαζί με τα παιδιά και τον άντρα μου, είναι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι του κόσμου για μένα! Δεν ξέρω αν υπάρχουν αρκετές λέξεις και συναισθήματα για να περιγράψω πώς αισθάνομαι για τα αδέρφια μου, πόσο πολύ τα αγαπώ, πόσο δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτά…   Τα αδέρφια μου είναι οι καλύτεροί μου φίλοι, οι άνθρωποι που τους εκμυστηρεύομαι τα πάντα, είναι η πιο αληθινή και ανιδιοτελής σχέση που έχω ποτέ χτίσει! Ναι, χτίσει, γιατί όλες, μα όλες οι σχέσεις χτίζονται, δεν είναι δεδομένες. Η αντίληψη ότι η συγγένεια από μόνη της αρκει ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ! Τεράστιο λάθος! Η αδερφική σχέση είναι αληθινή και πραγματικά μοναδική, μόνο που πρέπει να δουλευτεί, να σμιλευτεί στον χρόνο για να γίνει απλά υπέροχη! Αυτό που ζω τον τελευταίο χρόνο έχει τρομερό ενδιαφέρον, γιατί…

Η συζήτηση περί θηλασμού

Με το που άνοιξα σήμερα το πρωί το Facebook έπεσα πάνω σε αυτό και για άλλη μια φορά διάβασα για το τεράστιο αυτό σίριαλ, που παίζεται και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, και λέγεται θηλασμός…Δεν θα πω παρά την δική μου εμπειρία, πώς εγώ βίωσα τον θηλασμό ως μαμά 2 αγοριών. Πριν ακόμη γεννηθεί το πρώτο μου παιδί είχα αποφασίσει ότι θα το θηλάσω ένα χρόνο. Και αυτό αν τα καταφέρω εξ’ αρχής, γιατί είχα ακούσει διάφορες ιστορίες για το πόσο δυσκολεύονται οι γυναίκες στην πράξη να θηλάσουν. Ε, λοιπόν εγώ δεν δυσκολεύτηκα καθόλου. Με εξαίρεση τις μέρες που «κατεβαίνει» το γάλα (δεν θα ξεχάσω ποτέ την φρίκη, τον πόνο, δεν μπορούσα να πάρω ανάσα από τους πόνους) όλο το υπόλοιπο έγινε τόσο απλά, τόσο όμορφα, τόσο φυσικά και έτσι φυσικά συνεχίστηκε για 18 μήνες. Κατά τους μήνες αυτούς έκανα πολλά λάθη όπως μου είπαν διάφοροι: τον κακόμαθα, τον εκπαίδευσα λάθος…

Για τους ζωόφιλους!

Η αγάπη για τα ζώα είναι από τα πρώτα πράγματα που προσπάθησα να μάθω στα παιδιά μου. Βοήθησε βέβαια και το ότι υπάρχει μια γατούλα στο σπίτι και ένας σκύλος στο οικογενειακό μας περιβάλλον. Η Λολίτα και ο Βέλιος! Πιστεύω πως οι άνθρωποι που αγαπούν τα ζώα είναι καλύτεροι άνθρωποι. Το παιδί που μεγαλώνει με ένα ζώο μαθαίνει να είναι πιο τρυφερό, προσεκτικό, να φροντίζει κάτι που αγαπάει, να ανησυχεί, να παίζει με διαφορετικούς τρόπους και τόσα άλλα που θα ήθελα πολύ χρόνο για να τα αναφέρω. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι εκπαιδεύουν τα παιδιά να φοβούνται ή να σιχαίνονται τα ζώα. «Μην το ακουμπάς το βρωμόγατο», φωνάζει μια μαμά στη γειτονιά μου τσιρίζοντας σχεδόν καθημερινά. «Κάνε του ξουτ παλιόγατο, κλώτσα το, κλώτσα το…» και άλλα τέτοια φοβερά αντηχούν καθημερινά στον μικρό μας δρόμο. Και το παιδάκι την κοιτά όλο απορία, γιατί το φυσικό του ένστικτο δεν είναι να το…

Με αφορμή το χιόνι…

Πώς εξηγείς σε ένα παιδί την φτώχεια; Πώς εξηγείς σε ένα παιδί τι είναι ο άστεγος; Πώς του μαθαίνεις ότι κάποια παιδιά, ακόμη και μικρότερα από το ίδιο, ζουν στο δρόμο, ή κάτω από άθλιες συνθήκες, δεν πίνουν κάθε μέρα γάλα, δεν φοράνε πολύ ζεστά ρούχα, δεν έχουν παιχνίδια, δεν , δεν, δεν, δεν…. Με αφορμή το σημερινό χιόνι στο κέντρο της Αθήνας, σκέφτηκα πόσοι άνθρωποι σήμερα θα κοιμηθούν κουκουλωμένοι (όσοι έχουν κουβέρτες και όσοι καταφέρουν να τις κρατήσουν μέχρι το επόμενο πρωί), πόσοι μπορεί να κινδυνέψουν να χάσουν την ζωή τους από το κρύο, πόσοι ζουν σε άθλιες συνθήκες, στριμωγμένοι με τις οικογένειές τους σε σπιτάκια δίχως θέρμανση… Πώς φτάσαμε ως εδώ; Κάποτε περπατούσα στους δρόμους του Λονδίνου και έβλεπα την ίδια δυστυχία, μόνο που τότε έλεγα «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυτό, είμαστε ακόμη άνθρωποι!». Πώς φτάσαμε ως εδώ; Χάσαμε όμως και την ανθρωπιά μας μαζί με τους μισθούς…

Η μαμά…

Είμαι από τους ανθρώπους που δεν πιστεύω ότι γεννήθηκα για να γίνω μητέρα. Σίγουρα το γυναικείο σώμα είναι φτιαγμένο για να φέρνει στον κόσμο μωρά (το πώς είναι ένα άλλο θέμα για να το αναλύσουμε κάποια άλλη στιγμή). Γονιός όμως δεν γεννιέσαι, δεν είναι ένστικτο, γίνεσαι. Είναι κάτι που το μαθαίνεις κάθε μέρα, κάνοντας λάθη, φωνάζοντας, μετανιώνοντας.. Είναι κάτι που το μαθαίνεις όταν ζητάς συγνώμη, όταν αγκαλιάζεις το παιδί σου και συνειδητοποιείς ότι αυτό το πλάσμα είναι δικό σου, το αγαπάς και κάθε μέρα το μαθαίνεις. Μαθαίνουμε μαζί με τα παιδιά μας τελικά. Εμείς τους δίνουμε τον κόσμο και αυτά μας κάνουν γονείς. Τα αγόρια μου με κάνουν κάθε μέρα μαμά, με τα γέλια τους, τις φωνές τους, τα κλάματα τους, τις ιδιοτροπίες τους, τα παιχνίδια τους, τις ευθύνες τους.. Γιατί τα λέω όλα αυτά σήμερα; Γιατί σαν σήμερα θα είχε γενέθλια η δική μου η μάμά… Και κάτι τέτοιες…

Σήμερα θα έρθει ο Άγιος Βασίλης!

Μετράμε τις μέρες περιμένοντας τον Αγιο-Βασίλη μια προς μια εδώ και έναν μήνα! Και καθώς φέτος έχουμε δώρο μόνο την Πρωτοχρονιά, οι μέρες μάς φάνηκαν ατελείωτες! Όσο εμείς περιμέναμε, αυτός μας έστειλε ένα προσωπικό μήνυμα από αυτήν την ιστοσελίδα http://www.magicsanta.ca/homepage.html και φυσικά τον είδαμε 1-2 φορές ζωντανά (να φροντίζει και τους ταράνδους του) από αυτήν την ιστοσελίδα http://reindeercam.com/ . Σήμερα όμως θα έρθει από το σπίτι μας, το βράδυ που τα παιδάκια θα κοιμούνται, για να μας φέρει, όπως άλλωστε του το έγραψε ο Άρης στο γράμμα του, ένα καράβι κατασκόπων για τον ίδιο και ένα μεγάλο αυτοκίνητο για τον αδερφό του τον Άλκη (γιατί αυτός δεν μπορεί να το ζητήσει και του αρέσει τόσο πολύ να χτυπάει τα αυτοκίνητα μεταξύ τους!). Τα κουλουράκια που φτιάξαμε πριν μερικές μέρες έχουν γίνει ανάρπαστα, όμως έχουμε αφήσει ένα μέσα στον δίσκο για τον Αγιο-Βασίλη. Επιπλέον πρέπει να βάλουμε και καρότα για να…

error: Content is protected !!