Category

Σκέψεις

Category

Aνθρωποι και αναμνήσεις

Ήταν μια ακόμη διαδρομή στο μετρό, μια διαδρομή σαν όλες τις άλλες… Μέχρι που βρέθηκα στις κυλιόμενες σκάλες… Μπροστά μου ήταν μια μαμά με τα δύο παιδιά της, προφανώς φοιτητές τους οποίους είχε επισκεφθεί. Και όπως ακριβώς και η δική μου μαμά όταν με επισκέφθηκε στην Αγγλία και μπήκαμε στο μετρό για πρώτη φορά, έκανε το τραγικό λάθος να κάτσει στην αριστερή πλευρά της σκάλας και όχι στην δεξιά. Μέγα σφάλμα! Κόρη: Μαμά, δεξιά κάτσε! Δεξιά μαμά!!! Μαμά: Εντάξει παιδί μου. (ήρεμη δύναμη η μαμά) Κόρη: Στα δεξιά καθόμαστε στο μετρό μαμά, την αριστερή πλευρά την χρησιμοποιούν όσοι βιάζονται. Η μαμά, αλλά και ο γιος, αμίλητοι… Και ξαφνικά ο γιος, που βρισκόταν ακριβώς μπροστά της, της σκάει ένα τρυφερό φιλί στο μάγουλο και της χαμογελάει… Χωρίς να πει τίποτα… Και η μαμά ήρεμη δύναμη… Δύο σκαλοπάτια πίσω εγώ… και ένα δάκρυ που κύλησε χωρίς καλά καλά να το καταλάβω… Πόσες φορές δεν μάλωσα την…

Simplicity parenting ή Απλοποιήστε την καθημερινότητά σας με τα παιδιά

Τελευταία στροβιλίζονται τόσες σκέψεις σε αυτό το μυαλό που ειλικρινά πάει να σπάσει. Φταίει που ο χειμώνας ήταν δύσκολος; Φταίει που μετράω αντίστροφα μέχρι τον Αύγουστο; Που κουράστηκα; Που αισθάνομαι ανικανοποίητη; Σκέφτομαι την ζωή μου με τα παιδιά, τον χρόνο που τους αφιερώνω, πόση ποιότητα και πόση ποσότητα κρύβεται πίσω από την καθημερινότητά μας, τις ασχολίες μας, τα παιχνίδια τους, τις βόλτες μας, τα ρούχα μας, το σπίτι μας… Η αφορμή δόθηκε με αυτό εδώ το άρθρο της Joanna Goddard, ενώ την ίδια ώρα διάβαζα το βιβλίο Simplicity Parenting του Kim John Payne. Απλό, αλλά τόσο ευρηματικό! Απλοποιήστε την ζωή σας. Αφιερώστε περισσότερο χρόνο, απλά να ακούσετε, να παρατηρήσετε, να μην βιαστείτε, να σταθείτε δίπλα στα παιδιά σας την ώρα που κάνουν μπάνιο και απλά να τα κοιτάξετε πώς παίζουν, πώς πλατσουρίζουν, πώς μιλάνε και γελάνε… Ξέρω οι ρυθμοί είναι καμιά φορά τρελοί. Θέλει προσπάθεια και χρόνο, θέλει μάλλον να καθιερώσουμε μικρές, καθημερινές…

Πότε βλέπουμε καλύτερα την δυστυχία;

Η δυστυχία φαίνεται καλύτερα όταν είσαι μαζί με τα παιδιά σου! Κι όμως… Είναι τόσο θλιβερό, τόσο τρομακτικό…. Είναι εκείνη η στιγμή που θα περάσεις δίπλα από τον άστεγο που κοιμάται πάνω στα χαρτόκουτα. Θα τον κοιτάξεις, μπορεί να αλλάξεις και πεζοδρόμιο για να μην τον δει το παιδί. Αλλά ξέρεις ότι τον είδε, ότι ακόμη κι αν δεν σε ρώτησε τίποτα, μέσα του αναρωτιέται «Γιατί, τι, πώς;». Είναι εκείνη η στιγμή που είσαι στο τρένο και μπαίνει ο χρήστης. Κρατάει πατερίτσες και με δυνατή, αλλά πονεμένη φωνή ζητάει να τον βοηθήσεις, να μην γυρίσεις κι εσύ το βλέμμα, να μην τον εγκαταλείψεις τώρα που προσπαθεί να σταματήσει τα ναρκωτικά. Μην τον εγκαταλείψεις κι εσύ, γιατί θα του κόψουν το πόδι. Αρκεί να τον κοιτάξεις όπως σου ζητάει. Θα τον κοιτάξεις, αλλά θα γυρίσεις το βλέμμα, θα χαϊδέψεις το κεφαλάκι του παιδιού σου και θα ευχηθείς να μην σε ρωτήσει…

Μαμά 6,5 ετών!

Από το πρωί σκέφτομαι τι να γράψω για την σημερινή μέρα… Πέρυσι 5 μαμάδες blogger δώσαμε ραντεβού και γράψαμε τι σημαίνει να είσαι μητέρα. Κάθε χρόνο τα δωράκια τους μου φέρνουν μόνο χαμόγελα! Φέτος μου οργάνωσαν κάτι σαν τριήμερο εορτασμό. Από την Παρασκευή παίρνω δώρα, κάρτες, αγκαλιές, παρατηρώ όσα οργανώνονται πίσω από την πλάτη μου, εισπράττω σχόλια που κάθε μαμά λαχταράει να ακούσει, αγκαλιές και αγάπη… αστείρευτη, λαχταριστή, ανιδιοτελή, γνήσια αγάπη! Και φέτος μου ετοίμασε και το μωρό μου δώρο! Το μωρό μου μεγάλωσε και ήθελε να μου κάνει έκπληξη, μόνο που δεν άντεξε. Μου έδωσε το δώρο μου την Παρασκευή και μετά το έκρυψε για να μου το δώσει και σήμερα. Και σήμερα για δεύτερη χρονιά μου χαρίσανε μισή ώρα παραπάνω ύπνο, για να με ξυπνήσουν και να με παρασύρουν στο σαλόνι όπου με περίμενε με στρωμένο το τραπέζι ο καφές μου και το πρωινό μου. Τι να πω για…

«Τα παιδιά δεν έχουν φιλότιμο»

Ναι, ναι! Καλά διαβάσατε. «Τα παιδιά δεν έχουν φιλότιμο!» Αυτό μου είπε πριν λίγες μέρες μια γιαγιά καθώς επιστρέφαμε με τον γιο μου από το σχολείο του. «Τα παιδιά δεν έχουν φιλότιμο…» Και το λέω και το ξαναλέω. Αυτή η φράση γυρίζει στο μυαλό μου εδώ και μέρες. Και αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν να το πιστεύει αυτό ένας άνθρωπος που έχει ο ίδιος παιδιά; Πώς μπορεί να το πιστεύει αυτό ένας άνθρωπος που έχει εγγόνια; Και σοκάρομαι! Εκεί έχω καταλήξει μετά από πολύ σκέψη. «Είναι γκρινιάρικα, είναι πονηρά, είναι ζωηρά, είναι εγωιστικά, είναι διεκδικητικά, είναι δειλά, είναι επιθετικά, είναι χειριστικά, είναι… είναι… είναι…» Πολλοί χαρακτηρισμοί, από πολλά στόματα, σε καθημερινή βάση. Αυτός όμως είναι ένας από τους πιο συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς που έχω ακούσει ποτέ για τα παιδιά. Και καθώς οι σκέψεις στροβιλίζονται στο μυαλό μου, αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι για τον τέλειο, σοφό, αψεγάδιαστο ενήλικα να σκεφτεί πως ακόμη κι…

error: Content is protected !!