Category

Σκέψεις

Category

Ήρθε η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου…

Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου…Εντάξει… την γιορτάσαμε, την κλάψαμε, δώσαμε δώρα γεμάτα νόημα, ουσία και όρκους αιώνιας αγάπης, πήραμε δώρα, κάποια τα κρατήσαμε και άλλα τα πετάξαμε μαζί με τις φωτογραφίες των πρώην, ακούσαμε λυπημένα τραγούδια, χορέψαμε ζεϊμπέκικα μέσα στον πόνο και στο δάκρυ, γελάσαμε, φάγαμε σε ρομαντικά εστιατόρια με χαμηλό φωτισμό… Για να μην τα πολυλογώ, τα κάναμε όλα! Και σήμερα είμαστε παντρεμένες με τον άντρα των ονείρων μας (το εύχομαι σε όλες ολόψυχα!). Έχουμε ένα, δύο, ίσως και τρία παιδιά, έχουμε δουλειά, μια καθημερινότητα γρήγορη, διαφορετική, για πολλούς ιδιαίτερα δύσκολη και έρχεται αυτή η μέρα για να μας θυμίσει πως μέσα σε όλα πρέπει να γιορτάσουμε τον έρωτα μας, να πάρουμε δώρα, να καταναλώσουμε, να δείξουμε πόσο αγαπιόμαστε, πόσο καλά περνάμε με την σχέση μας και να φωνάξουμε όλοι μαζί χέρι χέρι «Θα σ’ αγαπώ για πάντα». Κι όμως… Δεν είναι αυτό η αγάπη φίλοι μου. Η αγάπη…

Δεν πειράζει…

Έχει περάσει περίπου ένας μήνας από την αλλαγή του χρόνου. Αυτή την στιγμή της χρονιάς που όλοι, λιγότερο ή περισσότερο, κοιτάμε πίσω και πατάμε το restart για να ξεκινήσει μια πιο αισιόδοξη χρονιά, γεμάτη στόχους, χαμόγελα, υποσχέσεις, ελπίδες και προσδοκίες. Φέτος λοιπόν είπα όχι στο restart! Δεν θα γίνω κάποια άλλη. Δεν θα βάλω μεγαλεπίβολους στόχους και δεν θα πατήσω κανέναν κουμπί, απλά θα συνεχίσω να είμαι ο εαυτός μου. Αυτός ο εαυτός που καθημερινά προσπαθεί, αποτυγχάνει, πέφτει, ξανασηκώνεται, ξεχνάει, αμελεί, φορτσάρει, πιέζει… Αυτός ο εαυτός που έχει δικαίωμα στην αυτοβελτίωση, αλλά έχει δικαίωμα και στην αποτυχία. Έχει δικαίωμα στην κακοκεφιά, στις υποσχέσεις που δεν μπόρεσε να κρατήσει, στην δίαιτα που χάλασε αυτές τις μέρες και κάθε μπουκιά που έτρωγε τον έτρωγε, αυτός ο εαυτός που δεν κρατήθηκε και φώναξε στον Άλκη όταν εκείνος γκρίνιαζε για το παιχνίδι του… Αυτός ο εαυτόε που κοιτάει το παρακάτω με αισιοδοξία και δεν…

Αγαπώ…

Η Κική λοιπόν του Hugs and Softies είχε μια υπέροχη ιδέα! Μας κάλεσε να σκεφτούμε τι είναι αυτά που αγαπάμε… Από πέρυσι τον Ιανουάριο που διάβασα την ανάρτησή της την κουβαλάω μαζί μου, αλλά η χρονιά ήταν δύσκολη, δυσκίνητη πολλές φορές, κουραστική και τόσο αγχώδης που νομίζω πως πολλές φορές ξεχάσαμε αυτά που μας αρέσουν, αυτά που μας φέρνουν το χαμόγελο στα χείλη, αυτά που μας κάνουν ανθρώπους, αυτά που αγαπάμε πιο πολύ. Τι γίνεται όμως αν χάσουμε κι αυτά; Παύουμε να είμαστε ευτυχισμένοι άνθρωποι, άνθρωποι που δεν εγκαταλείπουν και πάντα προσπαθούν να δουν την θετική πλευρά της ζωής, ακόμη και στα δύσκολα! Δεν άφησα ποτέ και τίποτα να μου το κάνει αυτό, δεν θα το αφήσω ούτε τώρα! Αγαπώ πολλά πράγματα! Δεν θα βάλω μέσα στην λίστα φυσικά τον άντρα μου και τα παιδιά μου, τις μεγαλύτερες αγάπες της ζωής μου, αλλά αυτά τα μικρά, ξεχωριστά, που με κάνουν…

Μύθοι και αλήθειες για τα αγόρια

«Πωπω! Δύο αγόρια; Δεν πειράζει μωρέ…». Αυτή είναι συνήθως η πρώτη αντίδραση που εισπράττω όταν απαντώ ότι έχω δύο παιδιά και είναι και τα δύο αγόρια. «Δεν πειράζει… Ωχ, ωχ… Υπομονή… Δεν έχεις τρελαθεί ακόμη;… Φαντάζομαι τι θα γίνεται στο σπίτι… Κουράγιο μάνα… Παίζουν ξύλο όλη την ώρα εεεε;…» και άλλα τέτοια. Και εσύ απαντάς «Μπα! Δεν κάνουν τίποτα μωρέ. Είναι παιδάκια, παίζουν, γελάνε, διαφωνούν, τα βρίσκουν, αλλά δεν με ενοχλούν, ούτε το ένα το άλλο, δεν κάνουν καμιά υπερβολή». Και κάπου εκεί διακρίνω και μια απολογητική διάθεση. Διακρίνω μια ανάγκη να προστατέψω τα αγόρια μου από αυτόν τον μύθο που τα θέλει να είναι κάτι σαν όρθια τερατάκια που έχουν έρθει στην ζωή μου για να με βασανίσουν. Σε αντίθεση φυσικά με τα κορίτσια που είναι όλα ήρεμα, δεν εκτονώνονται με τον ίδιο τρόπο, είναι πιο ευαίσθητα, καλλιεργημένα και παίζουν πιο ήρεμα παιχνίδια. Και αναρωτιέμαι: τι κάνουμε λάθος; …

«Μάθε παιδί μου να μοιράζεσαι!» ‘Η μήπως όχι; (Guest post)

Όταν πριν μερικές εβδομάδες μου ζήτησε η Ζωή να γράψω ένα κείμενο για το blog της Mama Petounia η χαρά μου δεν περιγράφεται! Φυσικά δέχτηκα με τεράστια χαρά. Την διαβάζω ανελλιπώς τα τελευταία χρόνια και είχα και την χαρά να την συναντήσω έστω και για λίγο, παρέα με την υπέροχη μικρή της. Έχω λατρέψει κάθε της φωτογραφία, έχω χαθεί σε κάθε της κείμενο και πραγματικά χαίρομαι που υπάρχουν τέτοιες μαμάδες στην blogόσφαιρα, που με τα κείμενά τους σε βάζουν σε σκέψη ενώ την ίδια ώρα σε χαλαρώνουν και σε ταξιδεύουν. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω για μια αγωνία, ένα άγχος που έχουν αρκετοί γονείς που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο: την ικανότητα το παιδιού τους να μοιράζεται. Μη μου πείτε πως δεν το έχετε δει να γίνεται παντού, στις κούνιες, στα πάρτι, σε φιλικά σπίτια! Μη μου πείτε πως δεν το έχετε ξεστομίσει εσείς οι ίδιοι όταν το παιδί…

error: Content is protected !!