Category

Σκέψεις

Category

Να είσαι ο εαυτός σου… για το καλό του παιδιού σου!

Πρόσφατα διάβασα αυτά τα πολύ απλά λόγια από την Magda Gerber: “What parents teach is themselves, as models of what is human – by their moods, their reactions, their facial expressions and actions. These are the real things parents need to be aware of, and of how they affect their children. Allow them to know you, and it might become easier for them to learn about themselves.”. Πόσο αληθινοί είμαστε με τα παιδιά μας; Φεβρουάριος αυτής της χρονιάς και με τον Άλκη είμαστε καλεσμένοι στο πάρτι ενός φίλου του. Και φτάνουμε στον χώρο καταχαρούμενοι που θα δει τους φίλους του και θα παίξουν. Με την πρώτη όμως ματιά χλωμιάζω. Όλα τα παιδάκια είναι ντυμένα με αποκριάτικες στολές. ΟΛΑ! Εκτός από τον Άλκη. Το ξέχασα! Ξέχασα πως το πάρτι ήταν μασκέ. Αυτό το κομμάτι της πληροφορίας με είχε τελείως προσπεράσει. Ο Άλκης δεν έδωσε από την αρχή σημασία, αλλά μετά από 10…

Να κάνεις και μια κόρη…

Είναι 4 παρά. Επιστρέφουμε στο σπίτι μας, τα μικρά μου κι εγώ, μετά από ένα κουραστικό πρωινό στην δουλειά και στο σχολείο. Τρέχουν, γελάνε, κάνουν πειράγματα, γυρνάνε πού και πού να με κοιτάξουν και να μου φωνάξουν «Μαμά, είσαι η καλύτερη!»… Τους χαζεύω και καμαρώνω χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα. Απλά γιατί είναι τα αγόρια μου, τα χαριτωμένα παιδάκια μου που ακόμη και μέρες σαν την σημερινή, όταν το σώμα σου πονάει και το μυαλό σου ταξιδεύει κάπου αλλού, αυτά κατορθώνουν να με κάνουν να χαμογελώ και να λέω πως όλα θα πάνε καλύτερα! Και ξαφνικά εμφανίζεται η άγνωστη… «Να κάνεις και μια κόρη! Τώρα που είσαι νέα. Αυτοί δεν λένε, δεν θα δεις καλό από αυτούς!…». Ναι φίλοι μου, καλά διαβάσατε! Εκεί που περπατούσαμε ανέμελα και γελούσαμε, μια άγνωστη, ήταν δεν ήταν 55-60 χρονών, πέρασε δίπλα μου και είπε φωναχτά, τόσο ώστε αν την ακούσουν και τα παιδιά…

Οι προσδοκίες και η αποδοχή

Ήταν ένα Σαββατιάτικο πρωινό πριν μερικές εβδομάδες…Τα παιδιά ξύπνησαν με εκνευρισμό και ένταση. Εγώ αισθανόμουν άυπνη και κουρασμένη. Είχα ένα σωρό πράγματα να ετοιμάσω και αισθανόμουν πως θα φύγει και αυτό το Σαββατοκύριακο χωρίς να προλάβω να τελειώσω τίποτα. Και ξεκίνησα, να φτιάξω πρωινό, να μαζέψω κρεβάτια, ρούχα, να βάλω πλυντήριο, να ξεκινήσω να φτιάχνω το μεσημεριανό, να… Φτου! Ο Άρης είχε μπάσκετ και έπρεπε να φύγουμε σε 10 λεπτά. «Θα πάμε Άρη;» «Ναι!!!!!» «Κι εγώ θα έρθω μαζί σου! Θέλω να είμαι μαζί σου!!!!», είπε ο Άλκης «Παιδί μου τι θα κάνεις μαζί μου; Η μαμά θα αφήσει τον Άρη στο μπάσκετ και θα πάει να κάνει τις δουλειές της μέχρι να τελειώσει ο αδερφός σου.» «Θα έρθω!!! Θέλω να είμαι μαζί σου!!!!!!» «Θα έχει περπάτημα. Δεν θα μπορώ να σε πάρω αγκαλιά, γιατί θα κουβαλάω πράγματα. Θέλεις ακόμη να έρθεις;» «Θέλω!!!!» Η πρώτη μου αντίδραση ήθελα να είναι…

Η ανασκόπηση του 2015 ή Ένα χαστούκι…

Οι προκλήσεις μου αρέσουν! Ακόμη και αυτές από τις οποίες μπορεί να βγω, έστω και προσωρινά, χαμένη…Και από την ώρα που διάβασα την ανάρτηση της Μάχης του Momma’s Daily Life «Το black out της blogger και ένας καθυστερημένος απολογισμός!» ήξερα πως αυτή η πρόκληση θα ήταν δύσκολη, ριψοκίνδυνη, κάτι σαν χαστουκι στον ίδιο μου τον εαυτό… Μαζί με άλλες 9 blogger καλούμαστε να απαντήσουμε σε 21 ερωτήσεις. Ερωτήσεις που αφορούν την χρονιά που πέρασε. Κάτι σαν απολογισμός ή καλύτερα ένα παιχνίδι που στόχο έχει να μας βάλει σε σκέψεις. Για να δούμε… 1. Τι έκανες το 2015 που δεν είχες ξανακάνει ποτέ;Πήγα για έναν ολόκληρο μήνα στο γυμναστήριο! Μη με ρωτήσετε αν συνεχίζω να πηγαίνω… 2. Κράτησες τους στόχους που είχες βάλει πέρυσι ; Θα βάλεις καινούριους φέτος;  Δεν είχα βάλει κανέναν απολύτως στόχο. Δεν ξέρω α ήταν καλό ή κακό. Ίσως ήξερα πως δεν θα ήμουν έτοιμη να…

Η αγάπη μπορεί να σε κακομάθει; – Guest post

Αυτή η ανάρτηση έφτασε ξαφνικά στο mail μου πριν 3 μέρες… Η αναδημοσίευση μιας παλιάς μου ανάρτησης, ένα μήνυμα στο Facebook και κάπως έτσι έφτασε σε μένα αυτό κείμενο. Δεν το είχαμε προγραμματίσει, δεν κάναμε καμία συνεννόηση, δεν στείλαμε φωτογραφίες, ούτε ανταλλάξαμε απόψεις πάνω στο θέμα. Με βρήκε και το βρήκα εντελώς ξαφνικά, όπως ξαφνικά γίνονται τόσα πράγματα στην ζωή μας, άλλοτε όμορφα και άλλοτε δυσάρεστα. Σε ευχαριστώ Μερσίνη! (Η Μερσίνη έχει το blog Tosodoulika, αφιερωμένο στα μωράκια που ήρθαν στην ζωή μας πρόωρα) Διαβάζω ένα άρθρο της Μάγδας περί «μύθων» της μητρότητας. Το διαβάζω και δυστυχώς συμφωνώ με όσα έχει καταγράψει. «Συμβουλές» χωρίς καμιά επιστημονική ή έστω ρεαλιστική βάση.Το μάτι και το μυαλό μου στέκεται στη διατύπωση της παρατήρησης Νο 13. «Μην το παίρνεις αγκαλιά, θα κακομάθει». Το διαβάζω. Το λέω να το ακούσω. Το κοιτάζω. Ήθελα να μου το πει κάποιος αυτό, να με συμβουλέψει να μην το κάνω όταν βρισκόμουν…

error: Content is protected !!