Category

Σκέψεις

Category

Κάνε ένα βήμα πίσω… Και περίμενε!

Μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο που θεωρεί ότι τα παιδιά δεν ξέρουν, δεν μπορούν, μας έχουν ανάγκη, χωρίς εμάς είναι αδύναμα, ανήμπορα, ανίκανα. Ήμουν κι εγώ ένα τέτοιο παιδί… Και ως μαμά πλέον κάνω καθημερινή προσπάθεια να μην κοιτάω με αυτό το βλέμμα τα παιδιά μου, να μην τα αντιμετωπίζω με αυτό τον τρόπο. Προσπαθώ πάντα να κάνω ένα βήμα πίσω… Και να περιμένω! Δεν είναι πάντα εύκολο. Οι ρυθμοί, οι καταστάσεις, οι ανάγκες, η πίεση και πολλοί άλλοι λόγοι μας σπρώχουν συνεχώς να βιαζόμαστε, να τρέχουμε και μαζί μας να παρασέρνουμε και τα παιδιά μας. Μεγαλώνοντας δεν μπορούμε να περιμένουμε για πολλά πράγματα. Και ειδικά με τα παιδιά μας φαίνεται να είμαστε σταθερά σε εγρήγορση, σαν να βιαζόμαστε να μεγαλώσουν, να κάνουν στον ίδιο χρόνο ότι κάνει και ο διπλανός τους… Κάντε ένα βήμα πίσω. Ήρθε η ώρα να δούμε ότι απέναντί μας έχουμε παιδιά και όσο περισσότερο χρόνο τους…

Τα «μη», τα «πρέπει» και η πειθαρχία που έγινε ασέβεια…

«Τυχαία δεν λένε ότι η σιωπή είναι χρυσός και πώς να μη μιλάς όταν τρως» (απόσπασμα από το τραγούδι «Απαγορεύεται η μουσική)Από την πρώτη μέρα που γίνεσαι γονιός καταλαβαίνεις πως αυτή εδώ η χώρα δεν είναι φτιαγμένη για παιδιά και γονείς. Και αυτό το λέω χωρίς καμία απολύτως υπερβολή. Από το καρότσι του μωρού που εγκλωβίζεται στα πεζοδρόμια, μέχρι τα καταστήματα που μετατρέπονται σε θαλάμους αερίων από την κάπνα των τσιγάρων, τα πάρκα που δεν υπάρχουν και τα θεάματα που δεν σε δέχονται ως θεατή (!), η Ελλάδα είναι μια χώρα που δείχνει απίστευτη ανοχή στον ενήλικα (όσο κι αν αυτός ξεφεύγει), αλλά καμία στο παιδί. Γίνεσαι γονιός λοιπόν και μεταμορφώνεσαι σε κάτι άλλο, παίζεις σε ειδική κατηγορία και αν σ’ αρέσει! Αυτά που ήξερες πρέπει να τα ξεχάσεις και να πας να κάτσεις με τους άλλους που είναι σαν εσένα, τους γονείς που μπορούν να ανεχτούν το παιδί σου…

Πώς θα σου φαινόταν αν ήσουν στη θέση τους;

Σάββατο πρωί και πηγαίνουμε οικογενειακώς σε μια βάφτιση. Τα παιδιά περπατάνε στο πεζοδρόμιο, τρέχουνε, γελάνε, διασκεδάζουν… Ο Άρης κρατάει ένα παγούρι με νερό στο χέρι του. Το ανοίγει για να πιει και το κρατάει από το καπάκι του.»Άρη θα σπάσει το καπάκι έτσι όπως το κρατάς, όπως έσπασαν και τα υπόλοιπα.», του λέει ο μπαμπάς του. Στη στιγμή κοιταζόμαστε και ξεσπάμε σε γέλια! «Ας σπάσει το κωλοκαπάκι!», μου λέει ο άντρας μου γελώντας. «Μα τι μας έχει πιάσει εμάς τους γονείς; Μη κάνεις αυτό, θα χτυπήσεις, πρόσεχε θα το ρίξεις, μη σκαρφαλώνεις μπορεί να πέσεις, πρόσεχε θα κάνεις ψίχουλα… Πώς τους τα πρήζουμε έτσι; Φαντάζεσαι να μας το έκανε εμάς αυτό κάποιος; Θα μας είχε σπάσει τα νεύρα!». Και πόσο δίκιο είχε! Ατελείωτες παρατηρήσεις, διατυπωμένες ευγενικά φυσικά, για κάτι που μπορεί να γίνει, επειδή κάτι μπορεί να σπάσει, να χυθεί, επειδή μπορεί κάτι να ξεφύγει από τον δικό μας έλεγχο……

«Εκπαίδευση τουαλέτας» – Ένα λάθος που κάνουν αρκετοί γονείς

Για αρκετούς γονείς ο ερχομός του καλοκαιριού σηματοδοτεί και την έναρξη της εποχής που το παιδί πρέπει να βγάλει την πάνα. Μετά από δύο παιδιά, που πλέον είναι ανεξάρτητα σε αυτό το θέμα, πολλοί με ρωτάνε «Εσένα πότε έμαθαν τα δικά σου να χρησιμοποιούν την τουαλέτα; Ποια νομίζεις πως είναι η κατάλληλη ηλικία;». Και η απάντηση πλέον βγαίνει αβίαστα και με απόλυτη ειλικρίνεια: «Όταν το παιδί θα είναι έτοιμο! Δεν υπάρχει σωστή ηλικία και κατάλληλη χρονικά περίοδος για κάτι τέτοιο.» Όταν ο Άρης έγινε 2,5 ετών όλοι γύρω μου άρχισαν να ασχολούνται με την πάνα του, τα τσίσα του, τα κακά του, να μου λένε ότι τώρα που είναι καλοκαίρι πρέπει να του βγάλω την πάνα και φυσικά πριν γεννηθεί το καινούριο μωρό (ήμουν τότε 8 μηνών έγκυος στον Άλκη). Φυσικά φρόντιζαν να λένε και στο ίδιο το παιδί ότι είναι μεγάλος και οι άντρες δεν φοράνε πάνα! Με πόσους…

Να είσαι ο εαυτός σου… για το καλό του παιδιού σου!

Πρόσφατα διάβασα αυτά τα πολύ απλά λόγια από την Magda Gerber: “What parents teach is themselves, as models of what is human – by their moods, their reactions, their facial expressions and actions. These are the real things parents need to be aware of, and of how they affect their children. Allow them to know you, and it might become easier for them to learn about themselves.”. Πόσο αληθινοί είμαστε με τα παιδιά μας; Φεβρουάριος αυτής της χρονιάς και με τον Άλκη είμαστε καλεσμένοι στο πάρτι ενός φίλου του. Και φτάνουμε στον χώρο καταχαρούμενοι που θα δει τους φίλους του και θα παίξουν. Με την πρώτη όμως ματιά χλωμιάζω. Όλα τα παιδάκια είναι ντυμένα με αποκριάτικες στολές. ΟΛΑ! Εκτός από τον Άλκη. Το ξέχασα! Ξέχασα πως το πάρτι ήταν μασκέ. Αυτό το κομμάτι της πληροφορίας με είχε τελείως προσπεράσει. Ο Άλκης δεν έδωσε από την αρχή σημασία, αλλά μετά από 10…

error: Content is protected !!