Category

Σκέψεις

Category

Ποτέ πια νηπιαγωγείο! Τώρα μόνο δημοτικό…

Κάθε καλοκαίρι, όταν έρχεται εκείνη η ώρα που πρέπει να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που φρόντιζαν τα παιδιά μου όλη την σχολική χρονιά, δυσκολεύομαι. Φέτος όμως δυσκολεύτηκα ακόμη περισσότερο. Οι λέξεις δεν βγαίνουν αβίαστα, τις ψάχνω… Και η συγκίνηση είναι τεράστια, γιατί φέτος οι δασκάλες μας ήταν «οι καλύτερες» (λόγια του Άλκη), γιατί πλέον η νηπιακή ηλικία μας αφήνει οριστικά και μπροστά μας υπάρχει μόνο το δημοτικό (τουλάχιστον για την ώρα) . Αυτό το σχολείο που μας φοβίζει τόσο και αλλάζει τα παιδιά για πάντα. Κι έτσι απλά, δίχως να καταλάβεις πώς πέρασαν οι μήνες, ενώ όλη την χρονιά έλεγες πως δεν περνάει ο καιρός, τελειώνει το νηπιαγωγείο κι εσύ έχεις δύο παιδιά στο δημοτικό. Εγώ έχω δύο παιδιά στο δημοτικό! Θεωρώ πως το νηπιαγωγείο είναι μια από τις πιο κομβικές περιόδους στην σχολική ζωή ενός παιδιού. Και η φετινή χρονιά ήταν υπέροχη! Πώς να πεις ευχαριστώ στους ανθρώπους που πήραν το παιδί…

Τα καλοκαίρια του ’80

Σε λίγες μέρες κλείσουν τα σχολεία. Το mail μου έχει γεμίσει από μηνύματα, προσκλήσεις και δελτία τύπου για όλων των ειδών τα summer camps: στην πόλη, στη θάλασσα, στο βουνό, σε μουσεία, σε χώρους δημιουργικής απασχόλησης, σε κολυμβητήρια, σε αγροκτήματα, στην φύση… Κι ενώ όλα έχουν να προσφέρουν κάτι διαφορετικό και κάποια από αυτά είναι πράγματι εξαιρετικά, έχουν ένα θέμα που μας προβληματίζει. Είναι όλα οργανωμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε έχουν ελάχιστο χρόνο για ελεύθερο παιχνίδι. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο τα απορρίψαμε όλα! Τι θα κάνουν λοιπόν τα παιδιά μου αυτό το καλοκαίρι; Τίποτα το ιδιαίτερο. Όπως ακριβώς κάναμε κι εμείς όταν είμασταν στην ηλικία τους. Στο σπίτι, στο χωριό, οικογενειακά και χωρίς πρόγραμμα, θα τα αφήσω να απολαύσουν διακοπές, σαν αυτές που έκανα κι εγώ τα καλοκαίρια του ’80! Η καλοκαιρινή διάθεση ήρθε νωρίς φέτος. Μετά το Πάσχα και καθώς ο καιρός συνεχώς βελτιώνεται, τα αγόρια δεν…

«Ρε μαμά, δεν παίξαμε καθόλου σήμερα!»

Πείτε μου πόσες φορές έχετε ακούσει εσείς αυτή τη φράση «Ρε μαμά, δεν παίξαμε καθόλου σήμερα!»… μετά από ένα ολόκληρο απόγευμα (δηλαδή 4 ώρες τουλάχιστον) που τα παιδιά έμειναν στο σπίτι και απλά έπαιζαν. Ακόμη και μετά από μια ολόκληρη μέρα στο σπίτι. Νομίζω πως την ακούω καθημερινά, ή τουλάχιστον μέρα παρά μέρα, ειδικά αυτή την περίοδο. Ζούμε σε μια χώρα όπου δυστυχώς τα παιδιά περνούν πολλές ώρες στο σχολείο, καθισμένα σε μια καρέκλα, με ελάχιστο χρόνο να παίξουν ακόμη και στα διαλείμματα. Το απόγευμα τρέχουν σε διάφορες δραστηριότητες, εκπαιδευτικές κατά προτίμηση, που πολλές φορές δεν τις έχουν καν επιλέξει τα ίδια. Σαν να μην έφτανε αυτό, το καλοκαίρι έρχεται από τον Μάιο (η καλοκαιρινή διάθεση σίγουρα) κι έτσι έχεις δύο παιδιά κουρασμένα, φορτωμένα (ακόμη κι αν από επιλογή δεν τα έχεις γράψει σε πολλές δραστηριότητες), να διαμαρτύρονται πως δεν προλαβαίνουν να παίξουν. Νομίζω πως ως ενήλικες ξεχνάμε με πόση…

Η μάχη των φύλων ξεκινά από την κούνια…

«Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω. Άμα κάνετε μια κόρη θα καταλάβετε τι πάει να πει χάδι, νάζι, τσαχπινιά, τρυφερότητα. Εσείς έχετε αγόρια, είναι αλλιώς.»Αυτά μου είπε ένας νέος πατέρας, μικρότερος από μένα, πριν μερικές μέρες. Ένας πατέρας που κατά τα άλλα, δεν διαφέρει ως γονιός σε πολλά πράγματα από μένα. Πότε βρε παιδιά κυριάρχησε αυτή η άποψη; Είμαστε στο 2017 κι ακόμη ακούμε και υποστηρίζουμε αυτά που έλεγαν οι παππούδες μας! Με τόσες έρευνες, τόσα δεδομένα, την επιστήμη να κάνει άλματα, εμείς ακόμη υποστηρίζουμε πόσο διαφορετικά είναι τα αγόρια από τα κορίτσια, λέγοντας πολλές φορές πόσο ανώτερα και πιο ικανά είναι τα θηλυκά σε σχέση με τα αρσενικά!!! «Καλημέρα! Με λένε Μάγδα κι έχω δύο αγόρια. Σας παρακαλώ μη μου ευχηθείτε ξανά να κάνω μια κόρη. Είμαι πραγματικά ευτυχισμένη με τα δύο μου αγοράκια! Και σας παρακαλώ, για το καλό των παιδιών σας, για το καλό όλων των παιδιών,…

Να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε

Αυτές οι σκέψεις στριφογυρίζουν στο μυαλό μου από την προηγούμενη εβδομάδα, μετά το μάθημα yoga συγκεκριμένα. Ίσως αυτό που θα γράψω να ακουστεί μελό, τετριμμένο, αυτονόητο, αλλά φαίνεται πως πρέπει να το λέμε πιο συχνά, στα παιδιά μας, στον σύντροφό μας και στον εαυτό μας. Πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε, να το λέμε και να το δείχνουμε καθημερινά.Δύσκολο είναι; Καθόλου. Οι ειδικοί μας λένε πως άμα θέλουμε να μεγαλώσουμε παιδιά που θα γίνουν υγιείς ενήλικες θα πρέπει να τους προσφέρουμε αγάπη και αποδοχή. Για μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, καλύτερη επικοινωνία, λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα, ικανότητα να διαχειριστούν μόνα τους τις καταστάσεις που προκύπτουν και καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο. Αυτή μας η στάση μπορεί να καθορίσει ακόμη και τις σχέσεις που θα συνάψουν ως ενήλικες. Τι πιο ανθρώπινο και αληθινό; Ένας άνθρωπος, μικρός ή μεγάλος, που αισθάνεται αγάπη, στοργή και αποδοχή στο περιβάλλον που ζει και μεγαλώνει, γίνεται ένας καλύτερος άνθρωπος.…

error: Content is protected !!