Category

Σκέψεις

Category

Ήμουν έτοιμη να γίνω μάνα;

Υπάρχουν μέρες που αισθάνομαι ότι ο χρόνος δεν είναι αρκετός.Δεν είναι αρκετός για να ευχαριστηθώ τα παιδιά μου, να παίξω μαζί τους, να τους διαβάσω ένα ακόμη παραμύθι, να τα πάω μια βόλτα, να βρεθούμε με έναν φίλο για παιχνίδι. Δεν είναι αρκετός για μένα. Ο προσωπικός χρόνος δείχνει να μην υπάρχει καν, τα ενδιαφέροντά μου έρχονται σε δεύτερη μοίρα, ενώ οι δουλειές του σπιτιού είναι σχεδόν πάντα πίσω. Η ζωή του ζευγαριού ακολουθεί άλλους ρυθμούς. Η βοήθεια από τρίτους δεν είναι ακριβώς κομμάτι της καθημερινότητάς μας (αν και δεν ξέρω τι θα έκανα μέχρι σήμερα, αν δεν είχα αυτόν τον άγγελο, την μαγική θεία, την αδερφή μου, που μου έχει προσφέρει τόσο από τον χρόνο της για να με βοηθήσει).Όλα ξεκίνησαν από το πρώτο ακόμη παιδί, που ως νέοι γονείς, αγχωμένοι και βυθισμένοι στην άγνοια, αφήσαμε τα πάντα πίσω για να τα καταφέρουμε στον καινούριο μας ρόλο. Από την…

Να θυμηθώ να σταματήσω να σκέφτομαι!

Έχω ένα μεγάλο ελάττωμα: σκέφτομαι πολύ! Σκέφτομαι πολύ και περίπου για τα πάντα. Για μένα, για τα παιδιά, για τον άντρα μου, για τα αδέρφια μου, για την γάτα μας, για την δουλειά, για το σχολείο των παιδιών, για την ελληνική πραγματικότητα που με πνίγει, για τους φίλους μου στην Αθήνα, για τους φίλους που έχω αφήσει στην Αγγλία, για την εβδομάδα που έρχεται, για το ημερολόγιο που θα κρατάω το 2014, για τα ρούχα μου που δεν μου κάνουν πια, για τον γιατρό που ακόμη δεν έχω πάει, για την έλειψη άασκησης στην ζωή μου, για τα όσα θα ήθελα να κάνω και δεν προλαβαίνω, για το σπίτι μου και πόσο διαφορετικό είναι μετά τον ερχομό των παιδιών… Σκέφτομαι και αναλύω και προβληματίζομαι και… όλο αυτό με κάνει… ουφφφφ… με κουράζει… με αγχώνει… αισθάνομαι ότι τρέχω, τρέχω… και πού πηγαίνω τελικά; Ακόμη και τα πιο θετικά πράγματα, αν τα…

Ο παντογνώστης

Πρόσφατα παρακολουθούσα μια συζήτηση στο Facebook με αφορμή ένα δυσάρεστο περιστατικό που συνέβη σε μια μητέρα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δεν υπάρχει και λόγος άλλωστε. Πρέπει όμως να σας πω ότι η κριτική που δέχθηκε από κάποιες μαμάδες ήταν δριμύτατη, γράφτηκαν σχόλια που την καθιστούσαν υπέυθυνη για τα όσα είχαν γίνει με τα παιδιά της και φυσικά οι συμβουλές από γυναίκες που δεν βιώνουν καν την ίδια καθημερινότητα έρεαν αφθονες. Με την ίδια ευκολία βέβαια συγγενείς, φίλοι, ακόμη και άνθρωποι που τους γνωρίζω ελάχιστα ή και καθόλου κάνουν το ίδιο και σε μένα (είμαι σίγουρη πως έχει συμβεί και σε εσάς). Κάπου στην πορεία, όλοι όσοι υπήρξαν γονείς μικρών παιδιών, ακόμη κι αν έχουν περάσει 30-40 χρόνια από τότε, ακόμη και κάποιοι που δεν έχουν ακόμη αποκτήσει δικά τους παιδιά, έχουν άποψη για το πώς μεγαλώνεις εσύ το παιδί σου, τι το ταϊζεις, τι κάνεις ή τι δεν κάνεις…

Ο βραδινός επισκέπτης…

Εδώ και λίγο καιρό δίνουμε μια μικρή «μάχη» με τον μεγάλο μου γιο. Περίπου κάθε βράδυ εδώ και 2-3 μήνες, έρχεται στο κρεβάτι μας μέσα στη νύχτα και αν δεν δεχθεί να επιστρέψει στο κρεβάτι του, καταλήγω εγώ στο δικό του. Κράτησα το πρώτο μου παιδάκι 6 μήνες δίπλα μου, στην καλαθούνα του και το δεύτερο 9. Στη συνέχεια πήγαν στην κούνια τους και έμειναν εκεί μέχρι που τα ίδια μου έδειξαν ότι θέλουν να πάνε σε άλλο κρεβάτι. Έτσι ο μεγάλος κοιμάται από 2,5 χρονών σε μονό κρεβάτι. Και όταν λέμε κοιμάται… χαλασμός να γίνεται δίπλα του αυτός δεν καταλαβαίνει τίποτε! Ο μικρός από την άλλη με το που έκλεισε τον χρόνο και μετά από αρκετά ξενύχτια και γκρίνιες μέσα στην νύχτα, γιατί δεν του άρεσε καθόλου η κούνια, πήγε στο δικό του μονό κρεβάτι και άρχισε να κοιμάται δίχως διακοπή. Έχουμε αποφασίσει με τον άντρα μου πως το…

«Μαμά, εσένα ποια είναι η δική σου μαμά;»

Έφτασε… Η ώρα που τόσο φοβόμουν έφτασε. Και δεν δόθηκε καμία απολύτως αφορμή… Μόλις είχαμε πάρει τον Άλκη από το σχολικό. Καθώς μπαίναμε στην είσοδο της πολυκατοικίας μας ο Άρης με ρώτησε «Μαμά, εσένα ποια είναι η δική σου μαμά;». Μέχρι σήμερα ο Άρης δεν είχε αναρωτηθεί πού είναι η μαμά μου, γιατί έχει μια γιαγιά ενώ έχει δύο παππούδες. Ίσως να με βόλευε κιόλας αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος από την πλευρά του, γιατί νόμιζα πως εγώ δεν θα ήμουν έτοιμη να απαντήσω. Το αστείο είναι ότι το σχολίαζα πρόσφατα σε μια φίλη… Μέχρι που η ερώτηση έσκασε σαν βόμβα! Η γη κάτω από τα πόδια μου εξαφανίστηκε. Αν και η αρχική μου αντίδραση ήταν να αλλάξω την κουβέντα (ήταν τόσο εύκολο να κάνω ακόμη και πως δεν άκουσα), συγκράτησα την τρεμάμενη φωνή και τα μάτια που ήταν έτοιμα να δακρύσουν και του απάντησα «Αγάπη μου, εμένα η μαμά μου δυστυχώς έχει…

error: Content is protected !!