Category

Σκέψεις

Category

Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας

Έρχεται κι αυτή η εποχή του χρόνου που γιορτάζουμε την γυναίκα (8 Μαρτίου)… Όλες τις άλλες μέρες όμως τι γίνεται; Κακοποίηση, δολοφονίες, βιασμοί, ανεργία, περιθωριοποίηση, ανισότητα, ανορεξία – βουλιμία, λάθος πρότυπα… Τα ακούμε όλο και πιο συχνά τώρα τελευταία. Στις ειδήσεις, στις εφημερίδες, από την φίλη, την γειτόνισσα, από την άγνωστη στο λεωφορείο… Γιατί; Δεν θα σας κάνω καμία φεμινιστική ανάλυση. Άλλωστε για μένα όταν μιλάμε για τα δικαιώματα των γυναικών, μιλάμε για ουσιαστικά, βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Για ζητήματα που αφορούν τον κάθε άνθρωπο, άντρα, γυναίκα, άσπρο, μαύρο, gay, straight… Ήθελα απλώς μια μέρα σαν την σημερινή να ξεχάσετε αν θα πάτε για φαγητό, αν θα βγείτε στα μπουζούκια, αν θα πάτε για ψώνια… Θα ήθελα να κοιτάξετε στα μάτια την διπλανή σας που περνάει ώρες στο γυμναστήριο γιατί νομίζει πως είναι χοντρή, την γειτόνισσά σας που απολύθηκε όταν έγινε μητέρα, την συνάδελφο που διάλεξε να μην κάνει παιδιά γιατί…

DIfY Challenge – Τι έκανες τον Φεβρουάριο;

Λίγες μέρες πριν μπει ο Φλεβάρης και ενώ έκανα μια βόλτα από τα αγαπημένα μου blogs, είδα μια ανάρτηση από την Μάχη του Momma’s daily life. Με ταρακούνησε, με έβαλε σε σκέψεις, κάποιες ερωτήσεις άρχισαν να στριφογυρίζουν στο μυαλό μου: «Πριν κλείσεις τα μάτια. Σταμάτα και σκέψου. Εσύ που είσαι; Τι έκανες σήμερα για εσένα; Τι; Τίποτα; Ήμουν σίγουρη…» Χμμμ… Καθημερινά κάνω πολλά πράγματα! Καμιά φορά πολύ περισσότερα από όσα χωρούν κανονικά σε ένα 24ωρο. Κάνω τόσα που λέω πως η μέρα έχει πολύ λίγες ώρες. Ειδικά αν πρέπει να κοιμηθείς και κανένα 5ωρο… έτσι για να μην καταρρεύσεις βρε αδερφέ! Κάποιες μέρες ετοιμάζω τα παιδιά για το σχολείο (τα ξυπνάω, τους φτιάχνω πρωινό, τα ντύνω και τα πηγαίνω στο σχολείο), πηγαίνω στην δουλειά για ένα 8ωρο, μαζεύω τα παιδιά από το σχολείο, επιστρέφω σπίτι και στοιχειωδώς τακτοποιώ τα ασυμμάζευτα, ξέρετε, ρούχα, πιάτα, πλυντήρια, καμιά δουλειά που σέρνεται για καιρό… Αν δεν έχουμε κάποια δραστηριότητα…

Κάτι πρωινά…

Κι έρχονται κάτι πρωινά που αισθάνεσαι πως τα έχεις κάνει όλα λάθος… Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 6 και εσύ δεν σηκώθηκες αμέσως. Προτίμησες να κοιμηθείς 10 λεπτά ακόμη, αλλά τώρα ίσα που προλαβαίνεις να λούσεις τα μαλλιά σου και να αρχίσεις να ντύνεσαι, γιατί σε λίγο θα πρέπει να ξυπνήσεις τα παιδιά. Ωχ! Το ένα σηκώθηκε την ώρα που εσύ παριστάνεις ότι βάφεσαι, έτσι λιγουλάκι, ίσα για να κρύψεις τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια σου. Χθες βράδυ κοιμήθηκες αργά βλέπεις…Τώρα; Άντε να προλάβεις να το στεγνώσεις το μαλλί! Πάλι με το σκουφάκι θα βγεις έξω κι ας κάνει κρύο. Γιατί αν πιάσεις τώρα το πιστολάκι, δεν θα προλάβεις να ετοιμάσεις το πρωινό τους, δεν θα προλάβεις να ετοιμάσεις και το φαγητό του για το σχολείο. Έπρεπε να το είχες κάνει από το προηγούμενο βράδυ, αλλά δεν άντεξες, ήθελες να ξαπλώσεις στον καναπέ και απλά να μην κάνεις τίποτα……

Μα πήρα κι άλλο βραβείο; Ευχαριστώ!!!

Με μεγάλη μου χαρά, αλλά και έκπληξη πρέπει να σας πω, είδα πως τρεις αγαπημένες blogger μου χάρισαν ένα ακόμη βραβείο! Το Νηπιαγωγείο… mou!, το Beauty harmony και το Cheap smart toys μου έκαναν την τιμή να μου χαρίσουν το βραβείο Liebster! Και σε ποιόν δεν αρέσουν τα βραβεία, έτσι δεν είναι; Το συγκεκριμένο βραβείο όμως είναι σημαντικό και για έναν ακόμη λόγο. Το «Liebster Award» είναι ένα εικονικό βραβείο που χρησιμεύει για να εξαπλωθούν αλυσιδωτά και να γίνουν γνωστά blogs με λιγότερους από 200-300 followers. Είναι ένα σημαντικό εργαλείο για να γίνουν ακόμα περισσότερα blogs ευρύτερα γνωστά στο διαδίκτυο! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ κορίτσια που με επιλέξατε και σας στέλνω όλη μου την αγάπη και την θετική ενέργεια! Οι κανόνες του βραβείου είναι οι εξής: 1) Ευχαριστείτε τον blogger που σας έχει προτείνει και θα αναρτάτε τη διεύθυνση του blog του. Συμπεριλάβετε στην ανάρτησή σας το εικονίδιο του Liebster award είτε με αντιγραφή και…

Guest post – Μια υπερήφανη μαμά!

Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να την πείσω να μου δώσει ένα κείμενο για την κατάσταση στους παιδικούς σταθμούς. Μήνες προσπαθώ να την σπρώξω να γράψει για την μέχρι τώρα εμπειρία της, λιγοστή αλλά σημαντική πιστεύω, δίπλα στα παιδιά με αναπηρία. Και χθες, εκεί που δεν το περίμενα, μου είπε πως μου έχει στείλει ένα κείμενο για το blog. Αναφέρομαι στην αδερφή μου, την Φωτεινή, τον άνθρωπο στον οποίο εμπιστεύτηκα το 9 μηνών παιδί μου όταν επέστρεψα στην δουλειά, μαμά εδώ και 11 μήνες, αρχαιολόγος, σήμερα φοιτήτρια στο Τμήμα Προσχολικής Αγωγής. Ίσως διανύει την πιο δύσκολη φάση της ζωής της ως μαμά μέχρι σήμερα. Και ΤΩΡΑ αποφάσισε να γράψει! Δεν λέω περισσότερα, θα βγάλετε μόνες/μόνοι τα συμπεράσματά σας. Την ευχαριστώ, μόνο αυτό! Στο τέλος του κειμένου η Φωτεινή έχει συγκεντρώσει και μερικούς πολύ χρήσιμους τίτλους βιβλίων, οι οποίοι φυσικά θα προστεθούν και στην δική μας βιβλιοθήκη. «Ένα μήνα προτού η…

error: Content is protected !!