Category

Σκέψεις

Category

Το αγόρι και η γάτα

18 χρόνια πέρασαν από την πρώτη φορά που είδα την γάτα μου, την Lolita. Ήμουν στην Αγγλία, φοιτήτρια. Δεν ξέρω πώς εγώ, που λατρεύω τα σκυλιά, βρέθηκα να ερωτεύομαι παράφορα αυτό το πλάσμα. Έγινε η συντροφιά μου, παρέα στα καλά και τα δύσκολα. Ήρθαμε μαζί στην Ελλάδα, μαζί μεγαλώσαμε, η οικογένεια διευρύνθηκε και η Lolita μοίραζε πλέον την αγάπη της και στα δύο μου παιδιά, χωρίς ποτέ να τα γρατσουνίσει ή να τα δαγκώσει, όπως πολλοί λανθασμένα πιστεύουν για τις γάτες. Έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Πριν τρία χρόνια όμως αρρώστησε. Η διάγνωση ήταν νεφρική ανεπάρκεια. Βρεθήκαμε να της δίνουμε ένα χάπι (για ανθρώπους) δύο φορές τη μέρα, άλλαξε η διατροφή της, πηγαίναμε στον γιατρό για το check-up της και για πρώτη φορά η ζωή μας ακολούθησε την δική της. Ερχόταν μαζί ακόμη και στις διακοπές μας. Φέτος το καλοκαίρι όμως, στις 20 Αυγούστου, η Lolita έφυγε από την ζωή. Μετά από 18 χρόνια οι δρόμοι μας χώρισαν…

Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για κλόουν;

Μια από τις πιο δημοφιλείς ερωτήσεις στις περισσότερες ομάδες γονέων στο Facebook είναι: «Έχετε να μου προτείνετε κάποιον κλόουν για παιδικό πάρτι;». Οι απαντήσεις είναι συνήθως πολλές και οι προτάσεις ακόμη περισσότερες. Έχετε όμως σκεφτεί ποτέ πως η σωστή ερώτηση είναι: «Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για κλόουν;». Θα μπορούσα να πω πολλά, καθώς η προσωπική μου εμπειρία δεν είναι η καλύτερη. Θα αφήσω όμως να μιλήσει ο ειδικός. Ο μόνος ίσως κλόουν που συμπαθώ και κυρίως εκτιμώ, για πολλούς και διάφορους λόγους.Ο λόγος στον αγαπημένο Τιμολέοντα Τιραμόλα! Δύο πολύ καλοί λόγοι για να κάνετε μερικά χρονάκια υπομονή και να εφαρμόσετε το δόγμα: “Αν θέλεις τα παιδιά σου να μεγαλώσουν σωστά, να τους αφιερώνεις το διπλάσιο χρόνο και να τους δίνεις τα μισά λεφτά” (Abigail Van Buren, 1918-2013) Του Τιμολέοντα Τιραμόλα Eπιστημονική επιμέλεια: Νίκη Λιώτη, ψυχολόγος Συχνό είναι το φαινόμενο να αναρωτιέστε για το παιδί σας “πως είναι δυνατόν να…

Ποτέ πια νηπιαγωγείο! Τώρα μόνο δημοτικό…

Κάθε καλοκαίρι, όταν έρχεται εκείνη η ώρα που πρέπει να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που φρόντιζαν τα παιδιά μου όλη την σχολική χρονιά, δυσκολεύομαι. Φέτος όμως δυσκολεύτηκα ακόμη περισσότερο. Οι λέξεις δεν βγαίνουν αβίαστα, τις ψάχνω… Και η συγκίνηση είναι τεράστια, γιατί φέτος οι δασκάλες μας ήταν «οι καλύτερες» (λόγια του Άλκη), γιατί πλέον η νηπιακή ηλικία μας αφήνει οριστικά και μπροστά μας υπάρχει μόνο το δημοτικό (τουλάχιστον για την ώρα) . Αυτό το σχολείο που μας φοβίζει τόσο και αλλάζει τα παιδιά για πάντα. Κι έτσι απλά, δίχως να καταλάβεις πώς πέρασαν οι μήνες, ενώ όλη την χρονιά έλεγες πως δεν περνάει ο καιρός, τελειώνει το νηπιαγωγείο κι εσύ έχεις δύο παιδιά στο δημοτικό. Εγώ έχω δύο παιδιά στο δημοτικό! Θεωρώ πως το νηπιαγωγείο είναι μια από τις πιο κομβικές περιόδους στην σχολική ζωή ενός παιδιού. Και η φετινή χρονιά ήταν υπέροχη! Πώς να πεις ευχαριστώ στους ανθρώπους που πήραν το παιδί…

Τα καλοκαίρια του ’80

Σε λίγες μέρες κλείσουν τα σχολεία. Το mail μου έχει γεμίσει από μηνύματα, προσκλήσεις και δελτία τύπου για όλων των ειδών τα summer camps: στην πόλη, στη θάλασσα, στο βουνό, σε μουσεία, σε χώρους δημιουργικής απασχόλησης, σε κολυμβητήρια, σε αγροκτήματα, στην φύση… Κι ενώ όλα έχουν να προσφέρουν κάτι διαφορετικό και κάποια από αυτά είναι πράγματι εξαιρετικά, έχουν ένα θέμα που μας προβληματίζει. Είναι όλα οργανωμένα με τέτοιο τρόπο, ώστε έχουν ελάχιστο χρόνο για ελεύθερο παιχνίδι. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο τα απορρίψαμε όλα! Τι θα κάνουν λοιπόν τα παιδιά μου αυτό το καλοκαίρι; Τίποτα το ιδιαίτερο. Όπως ακριβώς κάναμε κι εμείς όταν είμασταν στην ηλικία τους. Στο σπίτι, στο χωριό, οικογενειακά και χωρίς πρόγραμμα, θα τα αφήσω να απολαύσουν διακοπές, σαν αυτές που έκανα κι εγώ τα καλοκαίρια του ’80! Η καλοκαιρινή διάθεση ήρθε νωρίς φέτος. Μετά το Πάσχα και καθώς ο καιρός συνεχώς βελτιώνεται, τα αγόρια δεν…

«Ρε μαμά, δεν παίξαμε καθόλου σήμερα!»

Πείτε μου πόσες φορές έχετε ακούσει εσείς αυτή τη φράση «Ρε μαμά, δεν παίξαμε καθόλου σήμερα!»… μετά από ένα ολόκληρο απόγευμα (δηλαδή 4 ώρες τουλάχιστον) που τα παιδιά έμειναν στο σπίτι και απλά έπαιζαν. Ακόμη και μετά από μια ολόκληρη μέρα στο σπίτι. Νομίζω πως την ακούω καθημερινά, ή τουλάχιστον μέρα παρά μέρα, ειδικά αυτή την περίοδο. Ζούμε σε μια χώρα όπου δυστυχώς τα παιδιά περνούν πολλές ώρες στο σχολείο, καθισμένα σε μια καρέκλα, με ελάχιστο χρόνο να παίξουν ακόμη και στα διαλείμματα. Το απόγευμα τρέχουν σε διάφορες δραστηριότητες, εκπαιδευτικές κατά προτίμηση, που πολλές φορές δεν τις έχουν καν επιλέξει τα ίδια. Σαν να μην έφτανε αυτό, το καλοκαίρι έρχεται από τον Μάιο (η καλοκαιρινή διάθεση σίγουρα) κι έτσι έχεις δύο παιδιά κουρασμένα, φορτωμένα (ακόμη κι αν από επιλογή δεν τα έχεις γράψει σε πολλές δραστηριότητες), να διαμαρτύρονται πως δεν προλαβαίνουν να παίξουν. Νομίζω πως ως ενήλικες ξεχνάμε με πόση…

error: Content is protected !!