Category

Γονείς

Category

Πώς θα σου φαινόταν αν ήσουν στη θέση τους;

Σάββατο πρωί και πηγαίνουμε οικογενειακώς σε μια βάφτιση. Τα παιδιά περπατάνε στο πεζοδρόμιο, τρέχουνε, γελάνε, διασκεδάζουν… Ο Άρης κρατάει ένα παγούρι με νερό στο χέρι του. Το ανοίγει για να πιει και το κρατάει από το καπάκι του.»Άρη θα σπάσει το καπάκι έτσι όπως το κρατάς, όπως έσπασαν και τα υπόλοιπα.», του λέει ο μπαμπάς του. Στη στιγμή κοιταζόμαστε και ξεσπάμε σε γέλια! «Ας σπάσει το κωλοκαπάκι!», μου λέει ο άντρας μου γελώντας. «Μα τι μας έχει πιάσει εμάς τους γονείς; Μη κάνεις αυτό, θα χτυπήσεις, πρόσεχε θα το ρίξεις, μη σκαρφαλώνεις μπορεί να πέσεις, πρόσεχε θα κάνεις ψίχουλα… Πώς τους τα πρήζουμε έτσι; Φαντάζεσαι να μας το έκανε εμάς αυτό κάποιος; Θα μας είχε σπάσει τα νεύρα!». Και πόσο δίκιο είχε! Ατελείωτες παρατηρήσεις, διατυπωμένες ευγενικά φυσικά, για κάτι που μπορεί να γίνει, επειδή κάτι μπορεί να σπάσει, να χυθεί, επειδή μπορεί κάτι να ξεφύγει από τον δικό μας έλεγχο……

«Εκπαίδευση τουαλέτας» – Ένα λάθος που κάνουν αρκετοί γονείς

Για αρκετούς γονείς ο ερχομός του καλοκαιριού σηματοδοτεί και την έναρξη της εποχής που το παιδί πρέπει να βγάλει την πάνα. Μετά από δύο παιδιά, που πλέον είναι ανεξάρτητα σε αυτό το θέμα, πολλοί με ρωτάνε «Εσένα πότε έμαθαν τα δικά σου να χρησιμοποιούν την τουαλέτα; Ποια νομίζεις πως είναι η κατάλληλη ηλικία;». Και η απάντηση πλέον βγαίνει αβίαστα και με απόλυτη ειλικρίνεια: «Όταν το παιδί θα είναι έτοιμο! Δεν υπάρχει σωστή ηλικία και κατάλληλη χρονικά περίοδος για κάτι τέτοιο.» Όταν ο Άρης έγινε 2,5 ετών όλοι γύρω μου άρχισαν να ασχολούνται με την πάνα του, τα τσίσα του, τα κακά του, να μου λένε ότι τώρα που είναι καλοκαίρι πρέπει να του βγάλω την πάνα και φυσικά πριν γεννηθεί το καινούριο μωρό (ήμουν τότε 8 μηνών έγκυος στον Άλκη). Φυσικά φρόντιζαν να λένε και στο ίδιο το παιδί ότι είναι μεγάλος και οι άντρες δεν φοράνε πάνα! Με πόσους…

«Δύσκολη που γίνεται σιγά σιγά η ζωή βρε μαμά!»

Η ώρα είναι 16:30. Έχουμε όλοι γυρίσει στο σπίτι από δουλειές και σχολεία. Ο Άρης ετοιμάζεται να διαβάσει γιατί το απόγευμα έχουμε κανονίσει παιχνίδι με έναν φιλαράκο του από την γειτονιά. Παίρνει την ασήκωτη αυτή τσάντα, που έπρεπε να κουβαλάμε όλη την χρονιά από το σπίτι στο σχολείο και από το σχολείο πίσω στο σπίτι και ξεφυσάει:»Ουφ, δύσκολη που γίνεται σιγά σιγά η ζωή βρε μαμά!» Εγώ: «Γιατί αγάπη μου το λες αυτό; Τι έπαθες;» Άρης: «Δεν έπαθα κάτι. Να απλά, κάθε χρόνος που περνάει η ζωή των παιδιών γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ξεκινήσαμε από το μικρό σχολείο, που όλα ήταν τόσο ωραία. Παίζαμε, τραγουδούσαμε, τρέχαμε στην αυλή, ζωγραφίζαμε, ξαναπαίζαμε, είχαμε την κυρία Δήμητρα που είναι η καλύτερη δασκάλα όλου του κόσμου. Μετά πήγαμε στο μεσαίο σχολείο. Κι εκεί άρχισαν οι κυρίες να μη μας αφήνουν να τρέχουμε, διάβασμα δεν είχαμε, αλλά κάναμε εργασίες, παίζαμε λιγότερο. Και τώρα στο…

Να είσαι ο εαυτός σου… για το καλό του παιδιού σου!

Πρόσφατα διάβασα αυτά τα πολύ απλά λόγια από την Magda Gerber: “What parents teach is themselves, as models of what is human – by their moods, their reactions, their facial expressions and actions. These are the real things parents need to be aware of, and of how they affect their children. Allow them to know you, and it might become easier for them to learn about themselves.”. Πόσο αληθινοί είμαστε με τα παιδιά μας; Φεβρουάριος αυτής της χρονιάς και με τον Άλκη είμαστε καλεσμένοι στο πάρτι ενός φίλου του. Και φτάνουμε στον χώρο καταχαρούμενοι που θα δει τους φίλους του και θα παίξουν. Με την πρώτη όμως ματιά χλωμιάζω. Όλα τα παιδάκια είναι ντυμένα με αποκριάτικες στολές. ΟΛΑ! Εκτός από τον Άλκη. Το ξέχασα! Ξέχασα πως το πάρτι ήταν μασκέ. Αυτό το κομμάτι της πληροφορίας με είχε τελείως προσπεράσει. Ο Άλκης δεν έδωσε από την αρχή σημασία, αλλά μετά από 10…

Να κάνεις και μια κόρη…

Είναι 4 παρά. Επιστρέφουμε στο σπίτι μας, τα μικρά μου κι εγώ, μετά από ένα κουραστικό πρωινό στην δουλειά και στο σχολείο. Τρέχουν, γελάνε, κάνουν πειράγματα, γυρνάνε πού και πού να με κοιτάξουν και να μου φωνάξουν «Μαμά, είσαι η καλύτερη!»… Τους χαζεύω και καμαρώνω χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα. Απλά γιατί είναι τα αγόρια μου, τα χαριτωμένα παιδάκια μου που ακόμη και μέρες σαν την σημερινή, όταν το σώμα σου πονάει και το μυαλό σου ταξιδεύει κάπου αλλού, αυτά κατορθώνουν να με κάνουν να χαμογελώ και να λέω πως όλα θα πάνε καλύτερα! Και ξαφνικά εμφανίζεται η άγνωστη… «Να κάνεις και μια κόρη! Τώρα που είσαι νέα. Αυτοί δεν λένε, δεν θα δεις καλό από αυτούς!…». Ναι φίλοι μου, καλά διαβάσατε! Εκεί που περπατούσαμε ανέμελα και γελούσαμε, μια άγνωστη, ήταν δεν ήταν 55-60 χρονών, πέρασε δίπλα μου και είπε φωναχτά, τόσο ώστε αν την ακούσουν και τα παιδιά «Να…

error: Content is protected !!