Category

Γονείς

Category

Αυτό το καλοκαίρι αφήστε τα παιδιά να βαρεθούν

Γιατί όταν ακούμε τη φράση «Μαμά βαριέμαι….!» μας πιάνει πανικός;Αμέσως τρέχουμε να προσφέρουμε την λύση και συνήθως πιστεύουμε ότι η πιο πετυχημένη λύση είναι αυτή η ηλεκτρική babysitter η τηλεόραση, ή το ξαδερφάκι της το tablet, που αυτόματα θα σκοτώσουν την βαρεμάρα, θα μας προσφέρουν λίγη ώρα χαλάρωσης και θα εμποδίσουν την γκρίνια των παιδιών μας. Λάθος!!!! Δεν θα σας πω καμία θεωρία, ούτε θα αρνηθώ ότι την χρησιμοποιώ κι εγώ αυτή την babysitter, ευτυχώς πολύ σπάνια και με μεγάλες ενοχές, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία… Είναι όμως καλοκαίρι! Κλείστε την τηλεόραση και αφήστε το tablet στην άκρη. Αφήστε τα παιδιά να βαρεθούν, γιατί μόνο έτσι θα βρεθούν μπροστά σε ευχάριστες εκπλήξεις. Γιατί όταν βαριόμαστε… Ζωγραφίζουμε, στο χαρτί ή ακόμη καλύτερα στο χέρι μας… Ζωγραφίζουμε ακόμη και τα ρούχα μας… Αν πάλι βαρεθούμε πολύ, ζωγραφίζουμε το πρόσωπό μας… Ζωγραφίζουμε με κιμωλίες, όχι υποχρεωτικά στον μαυροπίνακα… Μεταμφιεζόμαστε… Διαβάζουμε τα αγαπημένα…

Οι μικροί μου άνθρωποι αλλάζουν… (Τι λέει αυτό το στόμα τους;)

Καιρό είχα να γράψω τις ατάκες τους…Ξαφνικά δεν είναι απλά αστείες, κρύβουν βαθύτατες σκέψεις και προβληματισμούς, μου δείχνουν ότι μεγαλώνουν, παρατηρούν πράγματα, διεκδικούν… Οι μικροί μου άνθρωποι αλλάζουν… Άρης: Άλκη θα μου δώσεις ένα φιλάκι τώρα που φεύγω; Μπαμπάς: Αχ μωρέ, τρυφερό μου αγόρι! Άρης: Ο Άλκης είναι πιο τρυφερός. Μπαμπάς: Γιατί το λες αυτό Άρη; Άρης: Ο Άλκης είναι πιο τρυφερός γιατί γεννήθηκε μετά από μένα. Εγώ είμαι λιγότερο τρυφερός γιατί όσο μεγαλώνει κανείς χάνει την τρυφεράδα και σκληραίνει. ———————————————————————- Άρης: Μαμά, φαντάσου να ζούσαμε σε έναν κόσμο που δεν υπήρχε αύριο… (σιωπή) Να ζούσαμε ένα τεράστιο σήμερα, όπου όλα τα παιδιά θα ήταν ευτυχισμένα, οι γονείς δεν θα δούλευαν, θα είχαμε αρκετά χρήματα για να έχουμε όσα χρειαζόμαστε, δεν θα μαλώναμε και θα θυμώναμε για λίγα μόνο λεπτά, μετά θα το ξεχνούσαμε… Κανείς δεν θα έκλαιγε, μόνο από τα γέλια του θα έκλαιγε όποιος γελούσε πολύ!!!!!! Και αυτές…

Κάνε ένα βήμα πίσω… Και περίμενε!

Μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο που θεωρεί ότι τα παιδιά δεν ξέρουν, δεν μπορούν, μας έχουν ανάγκη, χωρίς εμάς είναι αδύναμα, ανήμπορα, ανίκανα. Ήμουν κι εγώ ένα τέτοιο παιδί… Και ως μαμά πλέον κάνω καθημερινή προσπάθεια να μην κοιτάω με αυτό το βλέμμα τα παιδιά μου, να μην τα αντιμετωπίζω με αυτό τον τρόπο. Προσπαθώ πάντα να κάνω ένα βήμα πίσω… Και να περιμένω! Δεν είναι πάντα εύκολο. Οι ρυθμοί, οι καταστάσεις, οι ανάγκες, η πίεση και πολλοί άλλοι λόγοι μας σπρώχουν συνεχώς να βιαζόμαστε, να τρέχουμε και μαζί μας να παρασέρνουμε και τα παιδιά μας. Μεγαλώνοντας δεν μπορούμε να περιμένουμε για πολλά πράγματα. Και ειδικά με τα παιδιά μας φαίνεται να είμαστε σταθερά σε εγρήγορση, σαν να βιαζόμαστε να μεγαλώσουν, να κάνουν στον ίδιο χρόνο ότι κάνει και ο διπλανός τους… Κάντε ένα βήμα πίσω. Ήρθε η ώρα να δούμε ότι απέναντί μας έχουμε παιδιά και όσο περισσότερο χρόνο τους…

Τα «μη», τα «πρέπει» και η πειθαρχία που έγινε ασέβεια…

«Τυχαία δεν λένε ότι η σιωπή είναι χρυσός και πώς να μη μιλάς όταν τρως» (απόσπασμα από το τραγούδι «Απαγορεύεται η μουσική)Από την πρώτη μέρα που γίνεσαι γονιός καταλαβαίνεις πως αυτή εδώ η χώρα δεν είναι φτιαγμένη για παιδιά και γονείς. Και αυτό το λέω χωρίς καμία απολύτως υπερβολή. Από το καρότσι του μωρού που εγκλωβίζεται στα πεζοδρόμια, μέχρι τα καταστήματα που μετατρέπονται σε θαλάμους αερίων από την κάπνα των τσιγάρων, τα πάρκα που δεν υπάρχουν και τα θεάματα που δεν σε δέχονται ως θεατή (!), η Ελλάδα είναι μια χώρα που δείχνει απίστευτη ανοχή στον ενήλικα (όσο κι αν αυτός ξεφεύγει), αλλά καμία στο παιδί. Γίνεσαι γονιός λοιπόν και μεταμορφώνεσαι σε κάτι άλλο, παίζεις σε ειδική κατηγορία και αν σ’ αρέσει! Αυτά που ήξερες πρέπει να τα ξεχάσεις και να πας να κάτσεις με τους άλλους που είναι σαν εσένα, τους γονείς που μπορούν να ανεχτούν το παιδί σου…

Αντίο πρωτάκι μου!

Σήμερα αποχαιρετήσαμε την πρώτη δημοτικού! Σήμερα αποχαιρετήσαμε μια χρονιά που μας έφερε αντιμέτωπους με φόβους και ανασφάλειες!Σήμερα αποχαιρετήσαμε το πρωτάκι μας! Όταν ξεκίνησε αυτή η χρονιά αισθανόμουν ηττημένη. Ναι, ναι ηττημένη… Υπήρχαν αυτοί που συζητούσαν για το ιδιωτικό σχολείο που έγραψαν τα παιδιά τους και υπήρχαν και αυτοί που είχαν ένα καλύτερο σχολείο, φαινομενικά, από το δικό μας στην γειτονιά τους. Είχα διαβάσει πολύ, είχα μπει σε ομάδες και συζητήσεις, είχα ψαχτεί με τους Συλλόγους, είχα μιλήσει με όποιον εκπαιδευτικό ήξερα και δεν ήξερα…. Το δημόσιο σχολείο στέκεται μπροστά σε αρκετούς γονείς σαν ένα τέρας, σαν ένα αδιέξοδο, σαν τον μπαμπούλα που πρέπει να τον πολεμήσουμε και να τον απαξιώσουμε με κάθε τρόπο. Στην αντίπερα όχθη είναι το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο, εκεί που όλα γίνονται καλύτερα, εκεί που ο κόσμος είναι καλύτερος… Δεν θα δώσω συνέχεια, δεν θα νιώσω άλλη ήττα, γιατί η χρονιά τελείωσε και τελικά μου επιβεβαίωσε όλα…

error: Content is protected !!