Category

Γονείς

Category

Ο ύπνος της μαμάς!

Σήμερα είμαι ξύπνια από τις 3.30 την νύχτα! Ναι, την νύχτα! Σηκώθηκα πια οριστικά από το κρεβάτι μου στις 5.40 και η μέρα είναι ακόμη μπροστά μου…Η αιτία της κούρασής μου είναι το μικρό μου. Το τι του συμβαίνει παραμένει ένα μυστήριο. Αρχικά πιστεύαμε ότι φταίνε τα δόντια του. Στη συνέχεια σκεφτήκαμε πως περνάει το λεγόμενο άγχος αποχωρισμού. Τώρα λέμε πως δεν του αρέσει η κούνια του και θέλει να μπει σε κανονικό κρεβάτι. Η ουσία είναι ΜΙΑ. Το παιδί καταλήγει κάθε βράδυ, εδώ και 3 και κάτι πλέον μήνες, στο κρεβάτι των γονιών, για να μην ξυπνήσει με τα ουρλιαχτά του τον μεγάλο του αδερφό. Με το που ξαπλώνει ανάμεσά μας, κοιμάται, αλλά είναι τόσο ανήσυχος, που δεν κοιμόμαστε εμείς!!!!! Σήμερα αισθάνομαι πως θα πέσω κάτω από την αϋπνία, αισθάνομαι απελπισία γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω τι του συμβαίνει, είμαι θυμωμένη μαζί του γιατί έχει παραβιάσει τον ιδιωτικό μου…

Τα αδέρφια

Αδέρφια… Έχω πολλά να πω. Πάρα πολλά!Έχω άλλα τρία αδέρφια, τον Γιάννη, την Φωτεινή και την Ηρώ. Μαζί με τα παιδιά και τον άντρα μου, είναι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι του κόσμου για μένα! Δεν ξέρω αν υπάρχουν αρκετές λέξεις και συναισθήματα για να περιγράψω πώς αισθάνομαι για τα αδέρφια μου, πόσο πολύ τα αγαπώ, πόσο δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτά…   Τα αδέρφια μου είναι οι καλύτεροί μου φίλοι, οι άνθρωποι που τους εκμυστηρεύομαι τα πάντα, είναι η πιο αληθινή και ανιδιοτελής σχέση που έχω ποτέ χτίσει! Ναι, χτίσει, γιατί όλες, μα όλες οι σχέσεις χτίζονται, δεν είναι δεδομένες. Η αντίληψη ότι η συγγένεια από μόνη της αρκει ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ! Τεράστιο λάθος! Η αδερφική σχέση είναι αληθινή και πραγματικά μοναδική, μόνο που πρέπει να δουλευτεί, να σμιλευτεί στον χρόνο για να γίνει απλά υπέροχη! Αυτό που ζω τον τελευταίο χρόνο έχει τρομερό ενδιαφέρον, γιατί…

Η συζήτηση περί θηλασμού

Με το που άνοιξα σήμερα το πρωί το Facebook έπεσα πάνω σε αυτό και για άλλη μια φορά διάβασα για το τεράστιο αυτό σίριαλ, που παίζεται και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, και λέγεται θηλασμός…Δεν θα πω παρά την δική μου εμπειρία, πώς εγώ βίωσα τον θηλασμό ως μαμά 2 αγοριών. Πριν ακόμη γεννηθεί το πρώτο μου παιδί είχα αποφασίσει ότι θα το θηλάσω ένα χρόνο. Και αυτό αν τα καταφέρω εξ’ αρχής, γιατί είχα ακούσει διάφορες ιστορίες για το πόσο δυσκολεύονται οι γυναίκες στην πράξη να θηλάσουν. Ε, λοιπόν εγώ δεν δυσκολεύτηκα καθόλου. Με εξαίρεση τις μέρες που «κατεβαίνει» το γάλα (δεν θα ξεχάσω ποτέ την φρίκη, τον πόνο, δεν μπορούσα να πάρω ανάσα από τους πόνους) όλο το υπόλοιπο έγινε τόσο απλά, τόσο όμορφα, τόσο φυσικά και έτσι φυσικά συνεχίστηκε για 18 μήνες. Κατά τους μήνες αυτούς έκανα πολλά λάθη όπως μου είπαν διάφοροι: τον κακόμαθα, τον εκπαίδευσα λάθος…

Για τους ζωόφιλους!

Η αγάπη για τα ζώα είναι από τα πρώτα πράγματα που προσπάθησα να μάθω στα παιδιά μου. Βοήθησε βέβαια και το ότι υπάρχει μια γατούλα στο σπίτι και ένας σκύλος στο οικογενειακό μας περιβάλλον. Η Λολίτα και ο Βέλιος! Πιστεύω πως οι άνθρωποι που αγαπούν τα ζώα είναι καλύτεροι άνθρωποι. Το παιδί που μεγαλώνει με ένα ζώο μαθαίνει να είναι πιο τρυφερό, προσεκτικό, να φροντίζει κάτι που αγαπάει, να ανησυχεί, να παίζει με διαφορετικούς τρόπους και τόσα άλλα που θα ήθελα πολύ χρόνο για να τα αναφέρω. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι εκπαιδεύουν τα παιδιά να φοβούνται ή να σιχαίνονται τα ζώα. «Μην το ακουμπάς το βρωμόγατο», φωνάζει μια μαμά στη γειτονιά μου τσιρίζοντας σχεδόν καθημερινά. «Κάνε του ξουτ παλιόγατο, κλώτσα το, κλώτσα το…» και άλλα τέτοια φοβερά αντηχούν καθημερινά στον μικρό μας δρόμο. Και το παιδάκι την κοιτά όλο απορία, γιατί το φυσικό του ένστικτο δεν είναι να το…

Με αφορμή το χιόνι…

Πώς εξηγείς σε ένα παιδί την φτώχεια; Πώς εξηγείς σε ένα παιδί τι είναι ο άστεγος; Πώς του μαθαίνεις ότι κάποια παιδιά, ακόμη και μικρότερα από το ίδιο, ζουν στο δρόμο, ή κάτω από άθλιες συνθήκες, δεν πίνουν κάθε μέρα γάλα, δεν φοράνε πολύ ζεστά ρούχα, δεν έχουν παιχνίδια, δεν , δεν, δεν, δεν…. Με αφορμή το σημερινό χιόνι στο κέντρο της Αθήνας, σκέφτηκα πόσοι άνθρωποι σήμερα θα κοιμηθούν κουκουλωμένοι (όσοι έχουν κουβέρτες και όσοι καταφέρουν να τις κρατήσουν μέχρι το επόμενο πρωί), πόσοι μπορεί να κινδυνέψουν να χάσουν την ζωή τους από το κρύο, πόσοι ζουν σε άθλιες συνθήκες, στριμωγμένοι με τις οικογένειές τους σε σπιτάκια δίχως θέρμανση… Πώς φτάσαμε ως εδώ; Κάποτε περπατούσα στους δρόμους του Λονδίνου και έβλεπα την ίδια δυστυχία, μόνο που τότε έλεγα «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυτό, είμαστε ακόμη άνθρωποι!». Πώς φτάσαμε ως εδώ; Χάσαμε όμως και την ανθρωπιά μας μαζί με τους μισθούς…

error: Content is protected !!