Category

Γονείς

Category

Το χαμογελαστό μωρό μου

Τι να πω για το μωρό μου; Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω;Ο Άλκης… ένα πλασματάκι μοναδικό!  Ένα παιδάκι (μωράκι είναι στα μάτια μας) με προσωπικότητα και άποψη. Ένα καραγκιοζάκι όλο μουτσούνες, γκριμάτσες και τερτίπια. Διεκδικεί και δεν φοβάται να τα βάλει και με τους μεγαλύτερους για να πάρει αυτό που θέλει. Ευτυχώς δεν τσακώνεται, δεν σπρώχνει και δεν δαγκώνει (μια δύο φορές μόνο τον αδερφό του, κι αυτό μετά από καυγά, αν και του το άφησε το σημαδάκι για μέρες). Είναι τρυφερός, αγκαλίτσας, λατρεύει την σωματική επαφή και τα χαδάκια. Το καλύτερό του νανούρισμα είναι να πίνει το γάλα του και να μας κρατάει τα μαλλιά ή το μούσι του μπαμπά του. Όταν ξυπνάει την νύχτα κουτρουβαλάει στο πλευρό του αδερφού του για να πιάσει τα μαλλιά του και τον ξαναπαίρνει ο ύπνος. «Μαμά μου, μπαμπά μου, Λάη μου», φωνάζει κάθε που μας βλέπει και τρέχει…

Ένα υπέροχο 4χρονο!

Τον τελευταίο καιρό, κοιτάζω το μεγάλο μου παιδάκι και δεν μπορώ να πιστέψω πόσο έχει μεγαλώσει! Κάθε μέρα γίνεται όλο και περισσότερο ένα μεγάλο αγοράκι, γεμάτο ζωή, ενέργεια, εκπλήξεις. Αυτό όμως που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ο τρόπος που εκφράζεται. Το ξέρω, έχω ξαναγράψει για αυτό, με μια κάπως πιο αρνητική διάθεση. Σήμερα όμως θέλω να σας πω για το παιδί που έχει έναν συναισθηματικό κόσμο τόσο πλούσιο, τόσο γεμάτο, που ενώ με συγκινεί αφάνταστα, καμιά φορά με τρομάζει. Πριν μερικές εβδομάδες επιστρέφαμε κατά τις 8 και κάτι από ένα παιδικό πάρτυ. Μαμά, μπαμπάς στα μπροστινά καθίσματα, παιδάκια στα καρεκλάκια τους. Ο μικρούλης μας, ο Άλκης, δεν είχε κοιμηθεί το μεσημέρι και καθώς είχε κουραστεί από το τρέξιμο και το ξεσάλωμα του πάρτυ, άρχισε να γκρινιάζει από την ώρα που τον βάλαμε στην καρέκλα του. Ο Άρης, ως μεγάλος αδερφός, άρχισε να του μιλάει ήρεμα και να του εξηγεί πως…

«Μαμά είμαι τρελαμένος!!!!!»

Κυριακή 19 Μαΐου 2013, ώρα 10:15 «Άρη μου, τώρα θα κλείσουμε την τηλεόραση για να ετοιμαστούμε! Θα πάμε στο πάρτυ του φίλου σου, θυμάσαι;» «ΘΕΛΩ DVD, ΣΟΥ ΕΙΠΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΝΤΥΘΩ!!!!!!» «Καλό μου μην φωνάζεις, βλέπουμε μια ώρα τώρα DVD. Θα πάμε στο πάρτυ του φίλου σου να παίξετε!» «ΔΕΝ ΘΑ ΝΤΥΘΩ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΣ!!!!!!» «Άρη μου, σε ακούω και προσπαθώ να σου πω….» «ΟΧΙ, ΟΧΙ… ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ!!!!!!!!!» Κάπου εκεί έπαθα το σοκ…!Όπως όλα τα παιδάκια, έχει και το δικό μου τα ξεσπάσματά του, τα νεύρα του, τους θυμούς του, αλλά ποτέ έτσι. Αυτό ήταν καινούριο… Δεν μίλησα και προσπάθησα να συγκρατηθώ, να μην φωνάξω, να μην κλάψω, να μην ακυρώσω την έξοδό μας και κάτσω απλώς θυμωμένη μαζί του στο σπίτι. Δεν πέρασαν 5 λεπτά και ήρθε, με αγκάλιασε, με φίλησε και μου είπε: «Μαμά είμαι τρελαμένος!!!!!!». Και κάπου εκεί προσπάθησε να μου εξηγήσει…

Η γιαγιά

Από την ώρα που έγινα μάνα… δεν παύω να σκέφτομαι την δική μου μάνα! Μια μέρα σαν την σημερινή θα είχε την τιμητική της! Από πολύ μικρά παιδιά, τα αδέρφια μου και εγώ ετοιμάζαμε μέρες πριν τα δώρα που θα της αγοράζαμε (συνήθως δεν είχαμε και αρκετά λεφτά), ως μαθήτρια λυκείου της αγόραζα ρούχα, για να είναι επιτέλους και αυτή όμορφη όπως της αξίζει, ως φοιτήτρια της έστελνα λουλούδια από το μακρινό Λονδίνο. Πάντοτε έλεγε πως δεν έπρεπε να χαλάμε τα λεφτά μας για αυτήν. Το κρυμμένο χαμόγελο όμως μαρτυρούσε πόσο ευτυχισμένη ένιωθε! Από την ώρα που έγινα μάνα… δεν παύω να σκέφτομαι την δική μου μάνα! Μια μέρα σαν την σημερινή θα είχε την τιμητική της! Όμως δεν είναι πια μαζί μας… Σήμερα όμως δεν θέλω να είμαι λυπημένη. Δεν θέλω να σκέφτομαι πόσα ζήσαμε, ή μάλλον πόσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε μαζί της! Θέλω να την σκέφτομαι και να χαμογελώ! Για αυτό…

Ο ύπνος των παιδιών

Αυτές τις μέρες διαβάζω το βιβλίο της Κατερίνας Χρυσανθοπούλου «Τα μωρά είναι άνθρωποι της νύχτας». Είμαι ακόμη στην αρχή, αλλά μπορώ από τώρα να διακρίνω ότι πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο, εμπεριστατωμένο, φιλικό πάνω από όλα προς τα μωρά και τους γονείς που επιλέγουν το γνωστό πλέον attachment parenting. Το μόνο που με ενόχλησε όμως και αισθάνθηκα την ανάγκη να το σχολιάσω (αν αλλάξει κάτι στην πορεία θα επανέλθω και θα ζητήσω και συγνώμη για την βιαστική μου κρίση) είναι μια κριτική διάθεση απέναντι σε όσους, συμπεριλαμβανομένων και των άυπνων μαμάδων, θυμώνουν με τα συνεχή νυχτερινά ξυπνήματα των μωρών τους. Η συγγραφέας μάλιστα απορεί γιατί το θεωρούμε αφύσικο να ξυπνάει ένα παιδί την νύχτα! Και ενώ μπορεί να είναι, όπως και το δικαιολογεί άλλωστε, απολύτως λογικό ένα μωρό να μην κοιμάται για αρκετές ώρες συνεχόμενα, τι να σου κάνει και η καημένη η μαμά (κατά κύριο λόγο) που σέρνεται από…

error: Content is protected !!