Category

Γονείς

Category

Η δασκάλα μας

Θα ήθελα να σας πω δύο λόγια για την δασκάλα μας, την κυρία Δ. Η Δ. είναι μια νέα γυναίκα, μητέρα η ίδια, εργαζόμενη αρκετά χρόνια στον παιδικό σταθμό που πηγαίνει ο Άρης. Για δεύτερη συνεχή χρονιά, φροντίζει το παιδί μου 5 ημέρες την εβδομάδα, 6 ώρες την ημέρα. Είναι εκεί κάθε πρωί, πανέτοιμη καθώς φαίνεται να αντιμετωπίσει 20 νήπια, γεμάτα ενέργεια, όρεξη για παιχνίδι, σκανταλιά, λαχτάρα για μάθηση και λαχτάρα για αγκαλιές και φιλιά. Αυτό τουλάχιστον είναι το δικό μου παιδί. Και πρέπει να πω, πως η Δ. έχει απλόχερα προσφέρει όλα αυτά στο παιδί μου κι ακόμη περισσότερα. Το αρχικό γράμμα του ονόματός μας Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Και τι δεν έχουν κάνει μαζί της φέτος: πήγανε στο θέατρο, παρακολουθήσανε παραστάσεις στο σχολείο, είδανε μουσεία, συμμετείχαν σε διάφορες εξωσχολικές δραστηριότητες, καλέσανε τις μαμάδες στο σχολείο με αφορμή την γιορτή της μητέρας, κάνανε pyjama party,…

Η λίστα για το super market

Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ! Σάββατο. Ημέρα super market. Ημέρα για να κλείσουμε όλες τις τρύπες της εβδομάδας και να προετοιμαστούμε για την επόμενη. Σήμερα αποφασίσαμε να πάμε παρεούλα με τον Αρούλη. Είχαμε και μέρες να κάνουμε κάτι οι δυό μας και έτσι σκέφτηκα πως θα ήταν μια καλή ευκαιρία να τα πούμε και λιγάκι. Θυμήθηκα τότε πως την τελευταία φορά που είχαμε πάει για ψώνια βαρέθηκε και φυσικά κατέληξε να ζητάει πολλά και διάφορα, έκατσε πάνω στα αυγά από την νευρικότητά του, έτρεχε, έπιανε τα πάντα κτλ κτλ. Και τότε θυμήθηκα την λίστα με τα ψώνια. Η λίστα με τα ψώνια είναι ένας καταπληκτικός τρόπος να κάνετε τα παιδιά κομμάτι της όλης διαδικασίας. Αφού όμως μιλάμε για νήπια, η συγκεκριμένη λίστα δεν έχει λέξεις αλλά φωτογραφίες, αρκετά μεγάλες και ευδιάκριτες, ώστε το παιδί να αναγνωρίζει εύκολα τι να διαλέξει. Είναι όμως εξαιρετική! Το εντυπωσιακό είναι πως πράγματι λειτουργεί!…

Το δίχρονο μπελαδάκι μου

Είχα ξεχάσει πώς είναι να ζεις στο ίδιο σπίτι με ένα δίχρονο.. ή για να το διατυπώσω πιο σωστά, δεν μπορούσα να φανταστώ πώς είναι να ζεις στο ίδιο σπίτι με ένα δίχρονο που δεν είναι ο Άρης. Μιλάω φυσικά για αυτό το τυπάκι που λέγεται Άλκης και μας έχει κάνει τόσες φορές τον τελευταίο καιρό να πούμε «Αν ακούσω μια ακόμη φορά την φράση ΚΙΚΟ ΜΟΥ θα…». Μόνο αυτό ακούμε στο σπίτι μας, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το ποτήρι, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το παιχνιδι, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το φαγητό κτλ κτλ κτλ… Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο Άλκης είναι ένα γλυκούτσικο, χαμογελαστό, κοινωνικό, τρυφερό, πονηρό φατσάκι που όλη μέρα τρέχει, παίζει, χοροπηδάει, γελάει, γελάει όλη την ώρα, αγκαλιάζει, φιλάει και κάνει νάζια. Τους τελευταίους μήνες αισθάνεται μεγαλύτερη αυτοποεποίθηση και αυτό φαίνεται κυρίως στην συνύπαρξή του με τον αδερφό του. Ενώ κάνει όλα τα παραπάνω, ταυτόχρονα διεκδικεί, δεν υποχωρεί με…

Ένα ευχάριστο διάλειμμα

Μια μέρα σαν την σημερινή, με κλειστούς δρόμους, αφίξεις επισήμων, συγκεντρώσεις, δρομολόγια σχολικών λεωφορείων που δεν πραγματοποιούνται και δουλειά στο γραφείο και στο σπίτι με κάνει να σκέφτομαι μόνο πόσο υπέροχα πέρασαν οι μέρες στο χωριό! Το περίεργο είναι ότι οι μέρες στο χωριό περνούν υπέροχα για όλους, μικρούς και μεγάλους. Έχουμε κλείσει πια εγώ 11 και ο Στάθης 20 χρόνια στην Αθήνα. Άλλοι οι ρυθμοί, οι χρόνοι… Είμαστε και οι δύο άνθρωποι της πόλης. Μας τρομάζει η ησυχία της εξοχής, η αμεσότητα της επαρχίας, η αίσθηση ότι δεν έχεις την δυνατότητα να κάνεις πολλά πράγματα, ίσως μας τρομάζει και το άγνωστο… Από την ώρα όμως που ήρθαν τα παιδιά τα πράγματα άλλαξαν. Όχι, δεν είμαστε έτοιμοι να τα αφήσουμε όλα και να πάμε στα βουνά. Το σπιτάκι όμως στο χωριό μετατρέπεται σιγά σιγά στο καταφύγιό μας, στο ησυχαστήριό μας. Είναι αγχολυτικό, μας ξεκουράζει, βοηθάει το μυαλό μας να κάνει…

Αγόρια μου έγινα blogger

Δεν ξέρω τι με έσπρωξε να ξεκινήσω την ομάδα «Κάθε μέρα Γονείς» και στη συνέχεια το blog. Ίσως ήταν η φοβία και η μοναξιά που αισθάνεται ένας γονιός… Ίσως η ανάγκη να μιλήσω για τα καινούρια θέματα που με απασχολούν από την ώρα που απέκτησα τα παιδιά μου… Ίσως η ανάγκη να συζητήσω, να συνυπάρξω με όσους αισθάνονται όπως και εγώ τα τελευταία χρόνια…Να κάνουμε πράγματα για τα παιδιά μας που έχουν ουσία, νόημα, να πάμε να δούμε παραστάσεις και να ακούσουμε όμορφες μουσικές (αρκετά με τα Ζουζούνια, τους παπαγάλους και τις καμήλες!). Πριν λίγες μέρες όμως διατύπωσα για πρώτη φορά σε μια φίλη, έναν ακόμη λόγο που με οδήγησε να γράφω για την οικογένειά μου… το ότι εγώ έχω χάσει την δικιά μου, τους γονείς μου δηλαδή… Ο μπαμπάς μου δεν είναι μαζί μας πάνω από 20 χρόνια τώρα. Έφυγε πολύ νέος, στα 46 του, από καρκίνο. Η μαμά…

error: Content is protected !!