Category

Γονείς

Category

«Μαμά σήμερα γιορτάζει η Λολίτα μας!!!!»

Αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις του Άρη μου με το που άνοιξε τα μάτια του σήμερα το πρωί. Παγκόσμια ημέρα των ζώων σήμερα. Για όλους εμάς που ζούμε δίπλα σε ένα ζωάκι σήμερα είναι γιορτή. Γιορτάζουμε τις υπέροχες στιγμές που μας χαρίζουν καθημερινά, την ζεστασιά που μας προσφέρουν, την τρυφερότητα που μας δείχνουν, την στοργή, την πραγματική αγάπη! Και σκεφτόμαστε το παρεάκι μας που δεν είναι πια μαζί μας στο σπίτι, την Κατσούλα μας… Όποιος δεν έχει ζήσει με ένα κατοικίδιο μάλλον δύσκολα μπορεί να με καταλάβει. Έτσι είναι όμως. Η Λολίτα μας Η Κατσούλα μας Η γάτα μας η Λολίτα είναι μαζί μου εδώ και 14 χρόνια. Έχω περάσει μαζί της τα καλύτερά μου χρόνια. Έχω μεγαλώσει δίπλα της. Μαζί βγάλαμε το Πανεπιστήμιο, κλάψαμε για την πρώτη μου μεγάλη ερωτική απογοήτευση, ζήσαμε μαζί τις πρώτες μου οικονομικές δυσκολίες όταν τρώγαμε μόνο κονσέρβες τόνου (από εκείνες τις φτηνές), μετακομίσαμε πίσω…

Τι θα έπρεπε να ξέρει το παιδί μου;

Πρόσφατα συναντήθηκα με κάποιες φίλες, μαμάδες κι αυτές, και φυσικά πιάσαμε κουβεντούλα για τα παιδιά μας. Μια μαμά λοιπόν, με βλέμμα γεμάτο αγωνία, μας ρώτησε «Εσείς ξέρετε να μετράτε;». Φυσικά όλες βιάστηκαν να παινέψουν τα παιδάκια τους, που όχι μόνο ξέρουν να μετράνε μέχρι το 20 παρακαλώ, αλλά ξέρουν και να γράφουν το όνομά τους. Και το επίθετό τους! Με βλέμμα γεμάτο αγωνία, σταθερά εκεί, δεν έφυγε καθ’ όλη την διάρκεια της συζήτησής μας, η μαμά ρώτησε «Βρε κορίτσια, γιατί εμείς δεν μπορούμε να μετρήσουμε μέχρι το 20, ούτε να γράψουμε το επίθετό μας. Αχ το άλλο; Ποδήλατο κάνετε;». Έκπληκτες οι υπόλοιπες μαμάδες της παρέας της απάντησαν «Δεν κάνετε ποδήλατο; Να τον πηγαίνεις βρε στο πάρκο να μάθει. Εμείς κάνουμε και πατίνι, πολύ άνετα!». Η μόνη της παρηγοριά ήμουν εγώ. «Ο Άρης τώρα μαθαίνει ποδήλατο, με βοηθητικές φυσικά. Προσπαθεί, αλλά δεν εξασκείτε και πολύ, οπότε… Πατίνι; Χμ, ίσως λίγο καλύτερα…».…

Τι κάνουμε με τα παιδιά μας λίγο πριν κοιμηθούν

Η μεγαλύτερη πρόκληση της ημέρας στο σπίτι μας είναι η απογευματινή απασχόληση, εκεί λίγο πριν, λίγο μετά τις 7. Έχουν φάει το απογευματινό τους, τρίβουν τα ματάκια τους, αρχίζουν τα χασμουρητά και μαζί με αυτά και οι μικροσυγκρούσεις. Κάπου εκεί λοιπόν, μισή ώρα πριν την βραδυνή μας ιεροτελεστία, ξεδιπλώνεται όλη η κούραση της ημέρας. Και εμείς ως γονείς καλούμαστε να τα αφήσουμε όλα και να βρούμε τον καλύτερο τρόπο να τα απασχολήσουμε και να τα προετοιμάσουμε για τον βραδυνό τους ύπνο. Πώς μπορούμε λοιπόν να απασχολήσουμε τα παιδιά μας ώστε να κρατήσουμε χαμηλούς τόνους και να τα χαλαρώσουμε λίγο πριν κοιμηθούν; Διαβάζουμε ένα βιβλίο το οποίο έχουν διαλέξει οι ίδιοι (στην περίπτωσή μας γίνονται δύο τα βιβλία, καθώς τα παιδιά είναι σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες). Φτιάχνουμε κάτι με πλαστελίνη. Αφηγούμαστε τις δικές μας φανταστικές ιστορίες, αποφεύγοντας αναφορές σε τέρατα και κακούς (μα δεν λένε να φύγουν από το σπίτι μας…

«Μαμά σήμερα ήταν η μέρα της αδικίας»

Το μυαλό μου αυτή την εβδομάδα πάει να σπάσει. Ήταν τόσο έντονη, έβγαλε τόσο θυμό, τέτοια απογοήτευση, αγωνία, φόβο, δάκρυα, επιθυμία να τα σπάσω όλα και να ουρλιάξω από τα βάθη του κορμιού μου «ΑΡΚΕΤΑ». Γιατί; Γιατί κάποιοι εκμεταλεύτηκαν ανθρώπινες αδυναμίες, τους φόβους μας και την ανασφάλεια που έχει γεννήσει αυτή η κρίση που όλοι βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας. Γιατί κάποιοι συνεχίζουν να μας αντιμετωπίζουν λες και είμαστε αχιβάδες, λες και η μνήμη μας είναι τόσο κοντή που δεν θυμόμαστε ούτε τι μας έλεγαν πριν μια βδομάδα. Γιατί κάποιοι στερούν την ελευθερία μας, τα αυτονόητα δικαιώματά μας, τα κεκτημένα ετών. Γιατί κάποιοι θέλουν να ακυρώσουν τους αγώνες και τις μάχες τόσων και τόσων ανθρώπων. Γιατί θέλουν να δουλεύουμε (όσοι μπορούμε και έχουμε ακόμη δουλειά) σαν σκλάβοι, να μην σηκώνουμε κεφάλι, να δεχόμαστε ότι είναι να μας έρθει χωρίς να ορθώσουμε κανένα ανάστημα. Γιατί δεν θέλουν να αισθανόμαστε ίχνος αξιοπρέπειας.…

Αξέχαστες ατάκες – «Ξέρεις τι σκέφτομαι;»

Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2013 Ο Άρης έχει μόλις επιστρέψει από το σχολείο. Συνήθως δεν έχει όρεξη να πει τα νέα της ημέρας, θέλει πρώτα να τα επεξεργαστεί. Σήμερα όμως έχει μια σημαντική πληροφορία. Οι φίλοι του στο σχολείο του είπανε για έναν καινούριο υπερήρωα! Μαμά: «Τι έγινε Άρη; Γιατί είσαι τόσο σκεφτικός;» Άρης: «Μαμά ξέρεις ποιός είναι πολύ δυνατός; Έχει σούπερ δυνάμεις και κάνει φοβερά πράγματα…» Μαμά: «Μήπως είναι ο Μπάτμαν ή ο Σπάιντερμαν;» Άρης: «Όχι μαμά… Είναι καινούριος! Σήμερα μου τον έμαθε ο Βαγγέλης. Για αυτό είμαι σκεφτικός. Προσπαθώ να φανταστώ πόσο δυνατός είναι…» Μαμά: «Ποιός είναι αυτός ο σούπερ δυνατός ήρωας λοιπόν;» Άρης: «Είναι ο Κάπτεν Αμέρμυγκας!» (ο Βαγγέλης φυσικά του είπε για τον Κάπτεν Αμέρικα!) (Μερικές ώρες αργότερα την ίδια μέρα) Ετοιμαζόμαστε να κοιμηθούμε. Τα παιδιά ξαπλώνουν και προσπαθούν να διώξουν την ένταση της ημέρας. Δεν κατάλαβα τι ακριβώς έγινε, αλλά ο Άρης είχε μια μικρή διαφωνία…

error: Content is protected !!