Category

Γονείς

Category

Ο Τριβιζάς, οι φανταστικοί άνθρωποι και το αλκηστούργημα!

26 Νοεμβρίου 2013 (με αφορμή την έκθεση αφιέρωμα στον Τριβιζά) Άρης: «Μαμά πότε θα καλέσουμε τον κ. Τριβιζά στο σπίτι μας;» Μαμά: «Αγάπη μου δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Δεν καλούμε στο σπίτι μας ανθρώπους που δεν μας ξέρουν και δεν τους ξέρουμε.» Άρης: «Εγώ τον ξέρω. Έχω διαβάσει τα βιβλία του.» Μαμά: «Ναι αλλά δεν είμαστε φίλοι.» Άρης: «Περίμενε μαμά! Εσύ είσαι η καλύτερη μαμά των βιβλίων. Αν του πεις ποιά είσαι; Δηλαδή εσύ μας αγοράζεις ωραία βιβλία και επειδή μας αγαπάς μας τα διαβάζεις κάθε βράδυ. Αυτός αγαπάει τα παιδάκια και γράφει για αυτά όμορφα βιβλία. Για αυτό τον λόγο αν του πεις ότι είσαι η καλύτερη μαμά των βιβλίων του κόσμου, σίγουρα θα θέλει να σε γνωρίσει.» Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2014 (περιμένοντας το σχολικό) Άρης: «Μαμά, εμείς τώρα υπάρχουμε;» Μαμά: «Εσύ τι λες αγάπη μου, δεν υπάρχουμε;» Άρης: «Εμμμ, δεν ξέρω…» Μαμά: «Μπορείς να μου πιάσεις…

Πώς θα ήσουν σήμερα αν υπήρχες μαμά;

Τέτοιες μέρες σκέφτομαι την οικογένεια. Μεγαλώσαμε περιμένοντας τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά με πολλή χαρά, πολλές οι ετοιμασίες, τραπεζώματα, κάλαντα, φωτογραφίες, τα γενέθλιά μου, δώρα, χορούς, φίλοι και επισκέπτες να βρίσκονται συνέχεια στο σπίτι… και όλα αυτά καταλήγανε στις 2 του Γενάρη… στα γενέθλια της μαμάς μου… Σήμερα δεν είναι μαζί μας. Εδώ και 3 χρόνια δεν είναι μαζί μας. Κι όμως η παρουσία της στην σκέψη μας είναι πιο έντονη από ποτέ. Πώς παρουσιάζονται τόσες ευκαιρίες καθημερινά και όλο συζητάμε για αυτήν δεν ξέρω. Ο τρόπος της, οι σκέψεις της, η συμπεριφορά της, το στυλ της, οι απόψεις της, όλα βγαίνουν στην επιφάνεια με τόσο γλυκειά διάθεση, πράγμα που δεν ίσχυε πάντα όσο ζούσε. Ίσα ίσα οι διαφορές μας δεν έλειπαν ποτέ. Κι όμως, όταν ένας άνθρωπος είναι στην ζωή μας, πολύ περισσότερο όταν αυτός ο άνθρωπος είναι ο γονιός μας, ποτέ δεν σκεφτόμαστε για πόσο καιρό ακόμη θα…

Ήμουν έτοιμη να γίνω μάνα;

Υπάρχουν μέρες που αισθάνομαι ότι ο χρόνος δεν είναι αρκετός.Δεν είναι αρκετός για να ευχαριστηθώ τα παιδιά μου, να παίξω μαζί τους, να τους διαβάσω ένα ακόμη παραμύθι, να τα πάω μια βόλτα, να βρεθούμε με έναν φίλο για παιχνίδι. Δεν είναι αρκετός για μένα. Ο προσωπικός χρόνος δείχνει να μην υπάρχει καν, τα ενδιαφέροντά μου έρχονται σε δεύτερη μοίρα, ενώ οι δουλειές του σπιτιού είναι σχεδόν πάντα πίσω. Η ζωή του ζευγαριού ακολουθεί άλλους ρυθμούς. Η βοήθεια από τρίτους δεν είναι ακριβώς κομμάτι της καθημερινότητάς μας (αν και δεν ξέρω τι θα έκανα μέχρι σήμερα, αν δεν είχα αυτόν τον άγγελο, την μαγική θεία, την αδερφή μου, που μου έχει προσφέρει τόσο από τον χρόνο της για να με βοηθήσει).Όλα ξεκίνησαν από το πρώτο ακόμη παιδί, που ως νέοι γονείς, αγχωμένοι και βυθισμένοι στην άγνοια, αφήσαμε τα πάντα πίσω για να τα καταφέρουμε στον καινούριο μας ρόλο. Από την…

Να θυμηθώ να σταματήσω να σκέφτομαι!

Έχω ένα μεγάλο ελάττωμα: σκέφτομαι πολύ! Σκέφτομαι πολύ και περίπου για τα πάντα. Για μένα, για τα παιδιά, για τον άντρα μου, για τα αδέρφια μου, για την γάτα μας, για την δουλειά, για το σχολείο των παιδιών, για την ελληνική πραγματικότητα που με πνίγει, για τους φίλους μου στην Αθήνα, για τους φίλους που έχω αφήσει στην Αγγλία, για την εβδομάδα που έρχεται, για το ημερολόγιο που θα κρατάω το 2014, για τα ρούχα μου που δεν μου κάνουν πια, για τον γιατρό που ακόμη δεν έχω πάει, για την έλειψη άασκησης στην ζωή μου, για τα όσα θα ήθελα να κάνω και δεν προλαβαίνω, για το σπίτι μου και πόσο διαφορετικό είναι μετά τον ερχομό των παιδιών… Σκέφτομαι και αναλύω και προβληματίζομαι και… όλο αυτό με κάνει… ουφφφφ… με κουράζει… με αγχώνει… αισθάνομαι ότι τρέχω, τρέχω… και πού πηγαίνω τελικά; Ακόμη και τα πιο θετικά πράγματα, αν τα…

Ο παντογνώστης

Πρόσφατα παρακολουθούσα μια συζήτηση στο Facebook με αφορμή ένα δυσάρεστο περιστατικό που συνέβη σε μια μητέρα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, δεν υπάρχει και λόγος άλλωστε. Πρέπει όμως να σας πω ότι η κριτική που δέχθηκε από κάποιες μαμάδες ήταν δριμύτατη, γράφτηκαν σχόλια που την καθιστούσαν υπέυθυνη για τα όσα είχαν γίνει με τα παιδιά της και φυσικά οι συμβουλές από γυναίκες που δεν βιώνουν καν την ίδια καθημερινότητα έρεαν αφθονες. Με την ίδια ευκολία βέβαια συγγενείς, φίλοι, ακόμη και άνθρωποι που τους γνωρίζω ελάχιστα ή και καθόλου κάνουν το ίδιο και σε μένα (είμαι σίγουρη πως έχει συμβεί και σε εσάς). Κάπου στην πορεία, όλοι όσοι υπήρξαν γονείς μικρών παιδιών, ακόμη κι αν έχουν περάσει 30-40 χρόνια από τότε, ακόμη και κάποιοι που δεν έχουν ακόμη αποκτήσει δικά τους παιδιά, έχουν άποψη για το πώς μεγαλώνεις εσύ το παιδί σου, τι το ταϊζεις, τι κάνεις ή τι δεν κάνεις…

error: Content is protected !!