Category

Γονείς

Category

Εκρήξεις θυμού και πώς τις αντιμετωπίζουμε – 8 μαμάδες γράφουν και μας απαντούν

Ξεσπάσματα θυμού, νεύρα, πείσματα, φωνές, γκρίνιες, με μια λέξη, αγγλιστί tantrums… Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν; Πώς τα αντιμετωπίζουμε; Υπάρχει τρόπος να ηρεμήσουμε ένα παιδί σε κρίση; Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Δεν είστε μόνοι σε αυτό. Οι περισσότεροι γονείς έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με τέτοιες καταστάσεις, μεγαλύτερης ή μικρότερης έντασης. Και ο κάθε ένας από εμάς με τον τρόπο του, προσπαθεί να σταθεί δίπλα στο παιδί και να δώσει μια λύση, να το βοηθήσει, ελπίζω με τον πιο ήπιο τρόπο. Ζητήσαμε από 8 μαμάδες να περιγράφουν την δική τους εμπειρία. Προσοχή! Αυτό το κείμενο δεν έχει γραφτεί με καμία επικριτική διάθεση. Δεν ψάχνουμε τον τέλειο και τον αλάνθαστο γονιό. Μοιραζόμαστε για να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο να κάνει το καλύτερο για το παιδί του. Ας τις διαβάσουμε! Άννα – karkinaki.gr Ξεσπάσματα θυμού, πείσμα, νεύρα, υπάρχουν πολλοί τρόποι να περιγράψει κανείς τις στιγμές αυτές που το παιδί χάνει τον έλεγχο και το…

4 χρόνια χωρίς την μαμά μου

Και ξαφνικά έρχεται αυτή η μέρα που την σκέφτεσαι όλη την χρονιά με τρόμο. Έρχεται αυτή η μέρα που σου θυμίζει ότι δεν είσαι αθάνατος, έχεις ημερομηνία λήξης και πότε επιτέλους θα το δεχθείς αυτό; Να απαντήσω πρόχειρα; Ποτέ! Πέρασαν 4 χρόνια από εκείνο το βράδυ που με πήραν τηλέφωνο για να μου ανακοινώσουν ότι η μαμά μου κάτι έπαθε… έρχεται ο γιατρός να την δει… δεν ξέρουμε τι ακριβώς έχει… τι να σου πω βρε Μάγδα… Για να καταλήξουμε 5 τηλεφωνήματα μετά να απορούμε με το τι είχε συμβεί, πώς είχε συμβεί… Και τώρα; 4 χρόνια σήμερα λοιπόν από την ημέρα που έμεινα ορφανή, από την ημέρα που ο κόσμος όλος άλλαξε, από την ημέρα που σταμάτησα να είμαι παιδί. Ένα παιδί ετών 33. Μαζί με την μαμά μου έφυγε κι αυτό. Μου το λέγανε και το χλεύαζα λιγάκι. «Δεν ξέρεις τι θα πει να είσαι ορφανό.» Κάπως…

«Μαμά υπάρχει η Χώρα του Ποτέ;»

Όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω διαδραματίστηκαν χθες βράδυ, κατά τις 9:30, λίγο πριν ο Άρης κοιμηθεί. Κάθε βράδυ ξαπλώνουμε οι 3 μας, μαμά – Άρης – Άλκης, διαβάζουμε το παραμύθι μας (το οποίο το τελευταίο δίμηνο είναι η Ελληνική Μυθολογία), αφού τελειώσει λέμε τις καληνύχτες μας και μετά από 5 λεπτά τα παιδιά έχουν κοιμηθεί. Τον τελευταίο καιρό όμως ο Άρης έχει τρομερή διάθεση για κουβέντα. Την μια θα είναι κάποιος φίλος του που τον πλήγωσε και του μίλησε άσχημα, την άλλη θα εκδηλώνει το άγχος του ότι θα πεθάνει και τις τελευταίες μέρες μου λέει πως έχει αγωνία πως θα είναι το καινούριο του σχολείο (τον Σεπτέμβριο ξεκινάει νηπιαγωγείο). Άρης: «Μαμά, φοβάμαι…» Μαμά: «Τι φοβάσαι μωρό μου;» Άρης: «Τα πάντα…» Μαμά: «Θέλεις να μου πεις; Ίσως μπορώ να βοηθήσω…» Άρης: «Φοβάμαι ότι θα ζωντανέψει ο Γκούφυ που είναι στην μπλούζα μου και θα πεταχτεί όρθιος. Φοβάμαι ότι τα πόδια…

«Αχ καημένη μου μαμά… δυστυχώς δεν είσαι πια παιδί!»

Απρίλιος 2014 – 8:05 π.μ. Περιμένουμε το σχολικό με τον Άρη. Άρης: «Μαμά, εσένα η μαμά σου έχει πεθάνει. Σωστά;» Μαμά: «Ναι αγόρι μου.» ‘Αρης: «Και ο μπαμπάς σου έχει πεθάνει;» Μαμά: «Ναι Άρη μου. Και ο μπαμπάς μου έχει πεθάνει.» Με βλέμμα όλο συμπόνια μου είπε: Άρης: «Αχ καημένη μου μαμά! Τι κρίμα που δεν έχει γονείς!!!! Δυστυχώς δεν είσαι πια παιδί…» Του χαμογέλασα τρυφερά… Μαμά: «Πράγματι Άρη μου, δεν είμαι πια παιδί…» Άρης: «Ναι αλλά μαμά, τώρα είσαι ελεύθερη!!!!» Τέτοια απάντηση δεν την περίμενα να πω την αλήθεια. Αισθάνθηκα να παγώνω στιγμιαία. Να έρχομαι σε αμηχανία, να αδυνατώ να κάνω την επόμενη ερώτηση. («Και όπου να’ ναι θα έρθει και το σχολικό. Τι να του πω τώρα; Γιατί μου το ξεφούρνισε αυτό; Από πού να το πιάσω;», σκέφτηκα) Μαμά: «‘Αρη μου γιατί το λες αυτό; Εσύ δηλαδή που έχεις γονείς, δεν αισθάνεσαι ελεύθερος;» Άρης: «Όχι βέβαια, δεν είμαι…

Το πρώτο μου βραβείο!

Έχω κάνει πολλές βόλτες τα τελευταία χρόνια σε ελληνικά και ξένα blogs. Τα διαβάζω όλα με μια προσμονή και λαχτάρα, γιατί εκεί ο κάθε ένας από μας καταθέτει ένα κομμάτι του εαυτού του, κάνει την αυτοκριτική του, ξέροντας πως κινδυνεύει να κατακριθεί ή απλά να αγαπηθεί από γνωστούς αλλά και αγνώστους. Εεε λοιπόν ένα πράγμα που ζήλευα σε όλα αυτά τα blogs είναι τα βραβεία τους. Ναι το ομολογώ. Τα κοίταζα και έλεγα «Κοίτα! Κάποιος τον/την διαβάζει και του χάρισε και βραβείο. Μπράβο του/της». Και φυσικά αναρωτιόμουν «Εμένα γιατί δεν μου έχει δώσει κανένας ένα βραβειάκι; Έτσι ένα κάτι, να αισθανθώ κι εγώ ότι κάποιος με διαβάζει βρε παιδί μου…». Και ξαφνικά εμαφανίστηκε η ομάδα Μαμαδο-blogs. Και εκεί γνώρισα, διαδικτυακά, την Δέσποινα, γνωστή και ως Μαμά σε κρίση . Και κάπου εδώ ήρθε και το πρώτο μου βραβείο!!! Ναι, ναι, πολλά θαυμαστικά εδώ!!!!!!!!! Γιατί επιτέλους γνωρίστηκα με κάποιες από όλες αυτές τις…

error: Content is protected !!