Category

Γονείς

Category

Το Nemo-party του Άλκη!

Άλλο ένα μεγάλο event – party ολοκληρώθηκε με επιτυχία! Ο μικρούλης μου είναι πλέον 3 χρονών και το Σάββατο γιόρτασε για πρώτη φορά τα γενέθλιά του παρέα με τα ολόδικά του φιλαράκια. Η χαρά του; Τεράστια! Απερίγραπτη!! Αν και δεν είχαμε πολύ χρόνο να ετοιμαστούμε, καθώς η ημερομηνία του πάρτυ ήταν πολύ κοντά με την επιστροφή μας από τις καλοκαιρινές διακοπές, όλα κύλησαν τέλεια. Η τούρτα ξετρέλανε τα παιδιά, ο υπέροχος κήπος του Συλλόγου των Ελλήνων Αρχαιολόγων άρεσε σε μικρούς και μεγάλους, το φαγητό ήταν αρκετό και κυρίως καλό και η μουσική επιλέχθηκε για να ικανοποιήσει τις προτιμήσεις τόσο των μικρών όσο και των μεγάλων καλεσμένων μας. Οι προετοιμασίες ξεκίνησαν από τον Αύγουστο με την επιλογή της τούρτας. Το θέμα μας για φέτος ήταν ο Νέμο το ψαράκι. Για δεύτερη φορά εμπιστευτήκαμε την Έρικα, η οποία μπορεί να σας φτιάξει όποια τούρτα θέλετε! Της δίνετε το θέμα και το σχέδιο…

Αυγουστιάτικες ατάκες!

Τα μωρά μου γράφουν με τις ατάκες τους. Κλαίω, λιώνω, δεν χορταίνω!!! Απολαύστε τους… 11 Αυγούστου Άλκης: «Μαμά φοβάμαι τα αεροπλάνα» Μαμά: «Αλήθεια;» Άλκης: «Ναι, γιατί αν πέσουν δεν θα χάσω μόνο το σαλιγκάρι μου, θα χάσω κι εσένα, κι εσένα, κι εσένα!» (δείχνοντας την μαμά, τον μπαμπά και τον αδερφό του) 13 Αυγούστου Άρης: «Προσοχή, το αεροπλάνο πέφτει, συντριβήηηηηηη!!!!!» Άλκης: «Ναι θα πέσει κάτωωωωωωω!!!!!!!» Άρης: «Προσοχή, προσοχή, θα συντριβούμεεεεεεεεεε!!!!!!» Άλκης: «Ναι, συντριβάνιιιιιιι!!!!!!» 15 Αυγούστου Άρης: «Μαμά, εσύ κάθε μέρα χαμογελάς;» Μαμά: «Προσπαθώ…» Άρης: «Να χαμογελάς, γιατί το χαμόγελο είναι η μαγεία σου!» 17 ΑυγούστουΆρης: «Πιστεύω πως θα αρχίσω να αγαπώ κι αυτούς που είναι πολύ θυμωμένοι» Μαμά: «Ποιοί είναι αυτοί;» Άρης: «Αυτοί που φωνάζουν, που κορνάρουν, αυτοί που όλο κάνουν τους μουτρήδες…» Μαμά: «Και γιατί άλλαξες γνώμη;» Άρης: «Γιατί είδες τα σκυλάκια; Δεν αγαπούν όλους τους θυμωμένους, αυτούς που τα κλωτσάνε. Αγαπάνε εμάς που τα φροντίζουμε, που τα ταΐζουμε.…

3 χρόνια μαζί!

Όταν έμαθα οτι ήμουν έγκυος στον Άλκη αναρωτιόμουν αν θα τον αγαπώ όσο αγαπώ τον Άρη. Όταν περίμενα να γεννήσω έκανα την ίδια σκέψη. Ακόμη και τις πρώτες μέρες στο σπίτι μαζί του αυτό σκεφτόμουν… Σημερα, 3 χρόνια μετά, δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου, την οικογένειά μου, χωρίς τον Άλκη. Δεν θέλω να σας πω τι υπέροχο παιδί είναι ο Άλκης, πόσο μοναδικός δείχνει στα μάτια μου. Άλλωστε ποιά μαμά δεν θεωρεί το παιδί της υπέροχο και μοναδικό. Θα σας πω μόνο πώς περάσαμε σήμερα τα γενέθλιά του, τα τρίτα του γενέθλια. Μαζί με τον Άρη πήγαμε και του αγοράσαμε πάστα ποντικάκι, η αγαπημένη του, μια για κάθε χρόνο της ζωής του και τρία κεράκια. Του διαλέξαμε τα δώρα του, δύο βιβλία με τον Έλμερ από την μαμά και τον μπαμπά και ένα μεγάλο φορτηγό από τον Άρη, γιατί «αγαπάει τα βιβλία, αλλά αγαπάει και τα αυτοκίνητα ο…

Τρεις ιστορίες και μία αλήθεια

Από τον Ι. Κ. Γιαννούδη*Σκηνή 1η: μια μαμά και ένα παιδάκι, έξω από ένα φωτογραφείο. Μόλις έχουν παραλάβει ένα φάκελο με τυπωμένες φωτογραφίες. Το παιδάκι θέλει με ενθουσιασμό να τις δει! Η μαμά όμως, που φανερά βιάζεται, τους τις παίρνει από το χέρι βίαια, πετάει και ένα «δεν είναι ώρα τώρα για αυτό» και προχωράει μπροστά. Το παιδί ακολουθεί, κλαίγοντας δυνατά…Σκηνή 2η: ένας μπαμπάς με τον γιο του ψωνίζουν στο super market. Το παιδί, ηλικίας 5-6 ετών, θέλει να σπρώχνει το καρότσι. Μοιραία, κάθε λίγο και λιγάκι το ρίχνει επάνω στα ράφια ή σε άλλα καρότσια. Κάποια στιγμή ο μπαμπάς, πολύ εκνευρισμένος, σηκώνει το παιδί στον αέρα και το βάζει, παρά τη θέληση του, μέσα στο καρότσι, μιλώντας του έντονα. Τα ψώνια συνεχίζονται με τον μπαμπά να σπρώχνει πλέον το καρότσι και το παιδί να κλαίει με αναφιλητά…Σκηνή 3η: Μια οικογένεια φορτώνει το αυτοκίνητο για να πάει διακοπές. Ένα μικρό…

«Άρη μου έλειψες…»

(Το παρακάτω κείμενο αναφέρεται σε ένα περιστατικό που συνέβη στις 3 Ιουλίου 2014) Όταν έχεις δύο παιδιά, ένα πράγμα επανέρχεται σταθερά σε όλες τις συζητήσεις και σε όλα τα βιβλία: να αφιερώνεις χρόνο ξεχωριστά στο κάθε παιδί. Έτσι λοιπόν κι εγώ αποφάσισα να αφήσω σήμερα το μεγάλο μου παιδί στο σπίτι με τον μπαμπά του και την θεία του και να αφιερώσω λίγο χρόνο στο μικρό μου. Με χαρά λοιπόν δεχτήκαμε την πρόταση του φίλου του Κ. να πάμε στο σπίτι τους για παιχνίδι. Από τον αποχωρισμό ακόμη κατάλαβα πως το απόγευμα δεν θα πήγαινε όπως το φανταζόμουν. Άρχισε τα κλάματα, ήθελε τον αδερφό του, μου έλεγε πως δεν θέλει τον Κ. Αφού κάναμε μαζί μια βόλτα, πήραμε γλυκό, μιλήσαμε, η διάθεση του βελτιώθηκε λιγάκι. Παρόλα αυτά το παιδί ήταν θλιμμένο καιι αμίλητο. Σκέφτηκα προς στιγμή να γυρίσω στο σπίτι, φοβήθηκα πως η βόλτα μας θα ήταν μια τεράστια αποτυχία.…

error: Content is protected !!