Category

Γονείς

Category

Μαθήματα ενσυναίσθησης από τον γιο μου…

Πρωί Πέμπτης 23 Οκτωβρίου. Ο Άρης έχει ξυπνήσει από νωρίς και με ακολουθεί σε όλο το σπίτι. Καθώς πλένομαι, καθώς ντύνομαι, καθώς ετοιμάζω την τσάντα του, καθώς φτιάχνω έναν γρήγορο καφέ… Έχω μόλις ξυπνήσει τον Άλκη. Προσπαθώ να τον πείσω να βάλουμε τα ρούχα μας, να του εξηγήσω γιατί δεν θα μπορεί για λίγες μέρες να πιει γάλα πριν μπει στο σχολικό. Κλαίει ασταμάτητα, με σπρώχνει με τα πόδια του, αρνείται να σηκωθεί από τον καναπέ, αρνείται να δεχθεί ότι σήμερα θα φάει ένα κουλουράκι πριν φύγουμε από το σπίτι, αρνείται, αρνείται… Και κλαίει! Και κάπου εκεί, φτάνω στα όριά μου. Δεν μπορώ να αργήσω, δεν μπορώ να κοιτάω το ρολόι και να βλέπω την ώρα να κυλάει ενώ εγώ μένω άπραγη. Θέλω απλά να βάλω τις φωνές. Κρατιέμαι και του λέω: «Αγάπη μου, δεν μπορώ να το κάνω άλλο αυτό. Καταλαβαίνω ότι θέλεις κάτι άλλο, αλλά η μαμά δεν…

Να σας γνωρίσω την Μάγδα

Αυτή η ανάρτηση γράφτηκε με αφορμή ένα πάρτι που οργάνωσε η Μάρθα. Τα γνωστά στην blogόσφαιρα Link Parties. Και μας ζητάει να περιγράψουμε τον άνθρωπο πίσω από το blog μας. Να πούμε λίγα πράγματα για τον εαυτό μας. Χμμμ… λίγα λόγια για μένα… από πού να ξεκινήσω και πού να τελειώσω… Καταρχήν πρέπει να πω ότι μάλλον θα χρειαστεί να περιγράψω δύο ανθρώπους: την Μάγδα και την μαμά Μάγδα. Δεν είναι τελείως διαφορετικές, απλώς η δεύτερη είναι μάλλον γεμάτη εκπλήξεις και φυσικά είναι είδος που εξελίσσεται με τον χρόνο… Η Μάγδα λοιπόν είναι ένα κορίτσι που γεννήθηκε στα Γιάννενα, το μεγαλύτερο από 4 αδέρφια. Οι γονείς μου ήταν συντηρητές έργων τέχνης και εγώ ένα παιδί που ώρες ώρες αισθάνομαι ότι μεγάλωσα μέσα σε ένα μουσείο και ένα εργαστήριο συντήρησης. Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, πολλοί αγαπημένοι φίλοι και υπέροχες αναμνήσεις σε μια πόλη που μέχρι σήμερα με πνίγει. Και έρχεται η ώρα…

Τι λέει το στόμα τους! – Σεπτέμβριος 2014

Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2014 Άρης: «Μαμά, όταν έρθει η ώρα που θα πεθάνεις, θέλω να μου πάρεις ένα δώρο.» Μαμά: «Να σου πάρω αγάπη μου. Τι το θέλεις το δώρο όμως;» Άρης: «Γιατί φοβάμαi πως θα μου λείπεις και θέλω να έχω κάτι για να σε θυμάμαι…» Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2014 Τα παιδιά παίζουν στο σαλόνι. Προφανώς δίνεται μια μάχη, δεν ξέρω τους αντίπαλους, αλλά υπάρχει μεγάλη αγωνία και ένταση. Άρης: «Έλα, πάμε, θα γίνει μεγάλη καταστροφή, έβαλαν μπροστά τα κανόνια!» Αλκης: «Ναι τα κανόνια, θα ρίξουν βόμβες!» Άρης: «Προσοχή, τα κανόνια έρχονται, έλα πάμε να ξεφύγουμε…» Άλκης: «Προσοχή, ήρθαν τα κανόνια!!!!!!!!!!!!! Προσοχή, κανονισμοί!!!!!!!!!!!!!» και λίγο αργότερα Άρης: «Συνταχθείτε στρατιώτες, η μάχη δεν τελείωσε.» Άλκης: «Ναι αρχηγέ, ελάτε στρατιώτες!» Άρης: «Συνταχθείτε, θα ξεκινήσει η μάχη. Πάμε για ανασύνταξη. Έτοιμοι; Σύνταξη στρατιώτες! Σύνταξη σε όλους τους συνταξιούχους!!!!!!!!!!» Για τον Άρη αγαπημένα θέματα αυτού του μήνα ήταν η ομορφιά της μαμάς και…

Καλοκαιρινές σκέψεις – Οι αποφάσεις…

Πριν λίγες μέρες σας έγραψα για όλα όσα σκεφτόμουν το καλοκαίρι. Και επειδή δεν έχει νόημα να σκέφτεσαι και απλώς να το φιλοσοφείς, πρέπει να ακολουθήσουν και οι αποφάσεις! Ο Σεπτέμβρης είναι μέχρι τώρα ένας δυσκολούτσικος μήνας θα έλεγα. Πολλές οι αλλαγές, τούμπα η καθημερινότητα, άλλες οι ανάγκες, μεγαλύτερα τα άγχη (όχι υποχρεωτικά δικαιολογημένα)… Απλώς όταν έχεις μαθει να το ελέγχεις, όταν έχεις συνηθίσει στην ρουτίνα σου, όταν έχεις βρει έναν ρυθμό, δεν σου αρέσουν και πολύ οι αλλαγές. Ειδικά αν είσαι σαν εμένα… Δεν γίνεται όμως να βγει άλλη μια χρονιά με άγχος, με γκρίνια, με νεύρα, με ένταση, με τρέξιμο και όλα αυτά άνευ λόγου στην πραγματικότητα. Απλώς επειδή παρασυρόμαστε από έναν ρυθμό (ποιός τον καθορίζει άραγε;), επειδή δεν μπορούμε να χαλαρώσουμε, επειδή δεν μπορούμε να μην καταναλώσουμε… Μεταμορφώνω λοιπόν τον Σεπτέμβρη στην αρχή του «νέου έτους» και μαζί μου κουβαλώ το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι που είμαι χαλαρή,…

Καλοκαιρινές σκέψεις. Ο απόηχος…

Το φετινό καλοκαίρι μου έμαθε πολλά… Αν και πλέον μετράμε περίπου 15 μέρες που έχουμε επιστρέψει στην Αθήνα, η σκέψη μου συχνά πυκνά ταξιδεύει και ξαναζεί στιγμές του Αυγούστου. Η ανεμελιά, η χαλάρωση, η ξεγνοιασιά, η απλότητα, όλα γυρίζουν και ξαναγυρίζουν στο μυαλό μου και αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει την ζωή μας ολη την χρονιά τόσο δύσκολη, τόσο κουραστική και ανυπόφορη κάποιες μέρες! Και ξέρετε πού καταλήγω; Ότι είναι θλιβερό να ζούμε για το καλοκαίρι. Μετράω ξαφνικά χαμένο χρόνο. Χρόνο που αναλώθηκε σε πράγματα που τελικά δεν έχουν καμία ουσία, γιατί δεν με αγγίζουν, δεν με ξεκουράζουν, δεν με χαλαρώνουν… Το φετινό καλοκαίρι με έκανε να αισθανθώ, να σκεφτώ, να αποφασίσω και ελπίζω να πράξω! Όσο πιο συνοπτικά γίνεται λοιπόν και με μια χιουμοριστική διάθεση, έχω να πω τα εξής: Όσες μέρες άδεια και να πάρουμε ποτέ δεν θα είναι αρκετές. Η εργασία μας, ειδικά αυτή που δεν…

error: Content is protected !!