Category

Γονείς

Category

Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας

Έρχεται κι αυτή η εποχή του χρόνου που γιορτάζουμε την γυναίκα (8 Μαρτίου)… Όλες τις άλλες μέρες όμως τι γίνεται; Κακοποίηση, δολοφονίες, βιασμοί, ανεργία, περιθωριοποίηση, ανισότητα, ανορεξία – βουλιμία, λάθος πρότυπα… Τα ακούμε όλο και πιο συχνά τώρα τελευταία. Στις ειδήσεις, στις εφημερίδες, από την φίλη, την γειτόνισσα, από την άγνωστη στο λεωφορείο… Γιατί; Δεν θα σας κάνω καμία φεμινιστική ανάλυση. Άλλωστε για μένα όταν μιλάμε για τα δικαιώματα των γυναικών, μιλάμε για ουσιαστικά, βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Για ζητήματα που αφορούν τον κάθε άνθρωπο, άντρα, γυναίκα, άσπρο, μαύρο, gay, straight… Ήθελα απλώς μια μέρα σαν την σημερινή να ξεχάσετε αν θα πάτε για φαγητό, αν θα βγείτε στα μπουζούκια, αν θα πάτε για ψώνια… Θα ήθελα να κοιτάξετε στα μάτια την διπλανή σας που περνάει ώρες στο γυμναστήριο γιατί νομίζει πως είναι χοντρή, την γειτόνισσά σας που απολύθηκε όταν έγινε μητέρα, την συνάδελφο που διάλεξε να μην κάνει παιδιά γιατί…

DIfY Challenge – Τι έκανες τον Φεβρουάριο;

Λίγες μέρες πριν μπει ο Φλεβάρης και ενώ έκανα μια βόλτα από τα αγαπημένα μου blogs, είδα μια ανάρτηση από την Μάχη του Momma’s daily life. Με ταρακούνησε, με έβαλε σε σκέψεις, κάποιες ερωτήσεις άρχισαν να στριφογυρίζουν στο μυαλό μου: «Πριν κλείσεις τα μάτια. Σταμάτα και σκέψου. Εσύ που είσαι; Τι έκανες σήμερα για εσένα; Τι; Τίποτα; Ήμουν σίγουρη…» Χμμμ… Καθημερινά κάνω πολλά πράγματα! Καμιά φορά πολύ περισσότερα από όσα χωρούν κανονικά σε ένα 24ωρο. Κάνω τόσα που λέω πως η μέρα έχει πολύ λίγες ώρες. Ειδικά αν πρέπει να κοιμηθείς και κανένα 5ωρο… έτσι για να μην καταρρεύσεις βρε αδερφέ! Κάποιες μέρες ετοιμάζω τα παιδιά για το σχολείο (τα ξυπνάω, τους φτιάχνω πρωινό, τα ντύνω και τα πηγαίνω στο σχολείο), πηγαίνω στην δουλειά για ένα 8ωρο, μαζεύω τα παιδιά από το σχολείο, επιστρέφω σπίτι και στοιχειωδώς τακτοποιώ τα ασυμμάζευτα, ξέρετε, ρούχα, πιάτα, πλυντήρια, καμιά δουλειά που σέρνεται για καιρό… Αν δεν έχουμε κάποια δραστηριότητα…

Τι λέει το στόμα τους! – Φεβρουάριος

Τα αγαπάω, τα αγαπάω, τα αγαπάω! Και δύο στοματάκια μαζί κάνουν ένα αχτύπητο ντουέτο!!! 8 Φεβρουαρίου Άρης: Να ξέρεις εγώ θα παίξω μόνο μαζί σου! Δεν τον ξέρω τον φίλο σου… Άλκης: Μα ο Α. δεν πειράζει κανένα παιδάκι, δεν χτυπάει. Και αφού πέρασε το χεράκι του γύρω από τους ώμους του Άρη, συνέχισε… Άλκης: Δεν θα πειράξει ποτέ κανένας τον μεγάλο μου αδερφό Άρη! Το ξέρεις; 10 Φεβρουαρίου Τα παιδιά έχουν μόλις κάνει το μπάνιο τους και με τον Στάθη συζητάμε ότι τα δερματικά του Άλκη είναι πάλι σε έξαρση, με το που έπιασε λίγο κρύο. Βλέπει τότε ο Στάθης το γνωστό spray που χρησιμοποιούμε συνήθως το καλοκαίρι για να ενυδατώνουμε το πρόσωπό μας. Στάθης: Άλκη κλείσε τα μάτια να βάλουμε λίγο από αυτό. Κλείνει ο Άλκης τα ματάκια του και φυσικά χαχανίζει, καθώς αυτή η διαδικασία είναι ένα από τα αγαπημένα του παιχνίδια. Έρχεται και η σειρά του…

Κάτι πρωινά…

Κι έρχονται κάτι πρωινά που αισθάνεσαι πως τα έχεις κάνει όλα λάθος… Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 6 και εσύ δεν σηκώθηκες αμέσως. Προτίμησες να κοιμηθείς 10 λεπτά ακόμη, αλλά τώρα ίσα που προλαβαίνεις να λούσεις τα μαλλιά σου και να αρχίσεις να ντύνεσαι, γιατί σε λίγο θα πρέπει να ξυπνήσεις τα παιδιά. Ωχ! Το ένα σηκώθηκε την ώρα που εσύ παριστάνεις ότι βάφεσαι, έτσι λιγουλάκι, ίσα για να κρύψεις τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια σου. Χθες βράδυ κοιμήθηκες αργά βλέπεις…Τώρα; Άντε να προλάβεις να το στεγνώσεις το μαλλί! Πάλι με το σκουφάκι θα βγεις έξω κι ας κάνει κρύο. Γιατί αν πιάσεις τώρα το πιστολάκι, δεν θα προλάβεις να ετοιμάσεις το πρωινό τους, δεν θα προλάβεις να ετοιμάσεις και το φαγητό του για το σχολείο. Έπρεπε να το είχες κάνει από το προηγούμενο βράδυ, αλλά δεν άντεξες, ήθελες να ξαπλώσεις στον καναπέ και απλά να μην κάνεις τίποτα……

Ιανουάριος με απολαυστικές ατάκες Άρη – Άλκη

Ο Ιανουάριος ήταν απολαυστικός! Οι ατάκες των αγοριών μου έχουν πια έχουν φτάσει σε άλλο επίπεδο και εμείς απλά δεν προλαβαίνουμε να τις σημειώνουμε. Έχω χάσει πολλές αυτόν τον μήνα, με κορυφαίες κάποιες που διατυπώθηκαν τις ημέρες των εκλογών. Τέλοσπάντων… Αφού επιστρέψαμε στην Αθήνα μετά από ένα σύντομο διάλειμμα στην Σελανοφίκη (Θεσσαλονίκη) όπως λέει και ο Άλκης, ξεκίνησαν οι απορίες για το σώμα του και τον εαυτό του γενικότερα. Την ημέρα των γενεθλίων του Άρη λοιπόν, κοιτάζαμε τις πρώτες του φωτογραφίες στο μαιευτήριο, σχολιάζαμε τι όμορφο μωρό που ήταν κτλ και ρωτάει ο Άλκης: Άλκης: Κι εγώ; Πού είμαι; Μπαμπάς: Εσύ δεν υπήρχες τότε ακόμη αγόρι μου. Άλκης: Ήμουν ακόμη σποράκι; Μπαμπάς: (χαμογελώντας) Ναι, ήσουν ακόμη σποράκι! Άλκης: Και εγώ, πότε έγινα άνθρωπος δηλαδή εγώ; Και φυσικά αναρωτιούνται σταθερά πού θα μείνουν όταν μεγαλώσουν (από πού προέκυψε τώρα αυτό, μη με ρωτήσετε, δεν έχω ιδέα!). Βρισκόμαστε λοιπόν στο κολυμβητήριο, μόλις…

error: Content is protected !!