Category

Γονείς

Category

Aνθρωποι και αναμνήσεις

Ήταν μια ακόμη διαδρομή στο μετρό, μια διαδρομή σαν όλες τις άλλες… Μέχρι που βρέθηκα στις κυλιόμενες σκάλες… Μπροστά μου ήταν μια μαμά με τα δύο παιδιά της, προφανώς φοιτητές τους οποίους είχε επισκεφθεί. Και όπως ακριβώς και η δική μου μαμά όταν με επισκέφθηκε στην Αγγλία και μπήκαμε στο μετρό για πρώτη φορά, έκανε το τραγικό λάθος να κάτσει στην αριστερή πλευρά της σκάλας και όχι στην δεξιά. Μέγα σφάλμα! Κόρη: Μαμά, δεξιά κάτσε! Δεξιά μαμά!!! Μαμά: Εντάξει παιδί μου. (ήρεμη δύναμη η μαμά) Κόρη: Στα δεξιά καθόμαστε στο μετρό μαμά, την αριστερή πλευρά την χρησιμοποιούν όσοι βιάζονται. Η μαμά, αλλά και ο γιος, αμίλητοι… Και ξαφνικά ο γιος, που βρισκόταν ακριβώς μπροστά της, της σκάει ένα τρυφερό φιλί στο μάγουλο και της χαμογελάει… Χωρίς να πει τίποτα… Και η μαμά ήρεμη δύναμη… Δύο σκαλοπάτια πίσω εγώ… και ένα δάκρυ που κύλησε χωρίς καλά καλά να το καταλάβω… Πόσες φορές δεν μάλωσα την…

Μα τι λέει αυτό το στόμα! – Ιούνιος

New kid on the block! Άλκης!!! Δίνει τα ρέστα του, που λένε, με τις ατάκες του. Έχει και τον μεγάλο του αδερφό, πώς να το κάνουμε; Υπάρχει καλύτερος δάσκαλος; Άλκης: Μαμάααααααα, έλα, έκαααναααα κακάαααα…. υγράαααα κακάαααα Μαμά: Ωχ, έκανες διάρροια παιδί μου; Άλκης: Ναι μαμά, έλα γιατί έκανα υγράρροια… (Χαχαχαχαχαχα!!!!! Τρελαίνομαι!) Άλκης: Κάντε άκρη!!!! Τρέχω σαν τον ύφουνααααα!!!!!!!! Άρης: Δεν μου αρέσει μαμά αυτό το φάρμακο. Είναι πικρό και θέλω να πιω δέκα ποτήρια νερό μετά για να φύγει η απαίσια γεύση. Μαμά: Το ξέρω αγόρι μου, αυτά τα φάρμακα είναι απαίσια, αλλά αυτή την φορά αρρωστήσαμε και δεν μπορεί να περάσει έτσι από μόνο του. Δυστυχώς πρέπει να πάρουμε φάρμακα για να μας βοηθήσουν να το ξεπεράσουμε. Είμαστε όμως μεγάλοι τώρα και μπορούμε να συζητάμε για αυτά που σκεφτόμαστε, που δεν μας αρέσουν και θα βρούμε ένα τρόπο να τα αντιμετωπίσουμε, σωστά; Άρχισε να κλαίει με μεγαλύτερο παράπονο… Άρης: Είναι…

Simplicity parenting ή Απλοποιήστε την καθημερινότητά σας με τα παιδιά

Τελευταία στροβιλίζονται τόσες σκέψεις σε αυτό το μυαλό που ειλικρινά πάει να σπάσει. Φταίει που ο χειμώνας ήταν δύσκολος; Φταίει που μετράω αντίστροφα μέχρι τον Αύγουστο; Που κουράστηκα; Που αισθάνομαι ανικανοποίητη; Σκέφτομαι την ζωή μου με τα παιδιά, τον χρόνο που τους αφιερώνω, πόση ποιότητα και πόση ποσότητα κρύβεται πίσω από την καθημερινότητά μας, τις ασχολίες μας, τα παιχνίδια τους, τις βόλτες μας, τα ρούχα μας, το σπίτι μας… Η αφορμή δόθηκε με αυτό εδώ το άρθρο της Joanna Goddard, ενώ την ίδια ώρα διάβαζα το βιβλίο Simplicity Parenting του Kim John Payne. Απλό, αλλά τόσο ευρηματικό! Απλοποιήστε την ζωή σας. Αφιερώστε περισσότερο χρόνο, απλά να ακούσετε, να παρατηρήσετε, να μην βιαστείτε, να σταθείτε δίπλα στα παιδιά σας την ώρα που κάνουν μπάνιο και απλά να τα κοιτάξετε πώς παίζουν, πώς πλατσουρίζουν, πώς μιλάνε και γελάνε… Ξέρω οι ρυθμοί είναι καμιά φορά τρελοί. Θέλει προσπάθεια και χρόνο, θέλει μάλλον να καθιερώσουμε μικρές, καθημερινές…

Πότε βλέπουμε καλύτερα την δυστυχία;

Η δυστυχία φαίνεται καλύτερα όταν είσαι μαζί με τα παιδιά σου! Κι όμως… Είναι τόσο θλιβερό, τόσο τρομακτικό…. Είναι εκείνη η στιγμή που θα περάσεις δίπλα από τον άστεγο που κοιμάται πάνω στα χαρτόκουτα. Θα τον κοιτάξεις, μπορεί να αλλάξεις και πεζοδρόμιο για να μην τον δει το παιδί. Αλλά ξέρεις ότι τον είδε, ότι ακόμη κι αν δεν σε ρώτησε τίποτα, μέσα του αναρωτιέται «Γιατί, τι, πώς;». Είναι εκείνη η στιγμή που είσαι στο τρένο και μπαίνει ο χρήστης. Κρατάει πατερίτσες και με δυνατή, αλλά πονεμένη φωνή ζητάει να τον βοηθήσεις, να μην γυρίσεις κι εσύ το βλέμμα, να μην τον εγκαταλείψεις τώρα που προσπαθεί να σταματήσει τα ναρκωτικά. Μην τον εγκαταλείψεις κι εσύ, γιατί θα του κόψουν το πόδι. Αρκεί να τον κοιτάξεις όπως σου ζητάει. Θα τον κοιτάξεις, αλλά θα γυρίσεις το βλέμμα, θα χαϊδέψεις το κεφαλάκι του παιδιού σου και θα ευχηθείς να μην σε ρωτήσει…

Και τώρα δημοτικό!

Το γράφω, το σκέφτομαι, το λέω και μου φαίνεται περίπου αστείο. Ο Αρούλης μου ετοιμάζεται να γίνει πρωτάκι. Το μεγάλο μου μωρό, αυτό το παιδάκι που μου φαίνεται σαν να γεννήθηκε χθες, ετοιμάζεται για το δημοτικό. Ποτέ πριν δεν είχα αισθανθεί ότι ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα. Πού πήγαν τα ξενύχτια; Η παλινδρόμηση, ο θηλασμός, οι πάνες, τα πρώτα δοντάκια, η μετάβαση στις στερεές τροφές, η πρώτη φορά που αρρώστησε, η δύσκολη προσαρμογή στον παιδικό σταθμό και ξαφνικά νηπιαγωγείο… και τώρα ετοιμαζόμαστε για το δημοτικό! Η φετινή χρονιά ήταν ίσως η πιο δύσκολη από πολλές απόψεις… Δεν έχει πλέον νόημα να σκέφτομαι πώς και γιατί, τα αν και τα ίσως. Η ουσία είναι ότι μεγαλώνεις (ναι, ναι σε σένα το λέω αυτό, που ελπίζω μετά από χρόνια να διαβάζεις αυτές εδώ τις σκέψεις), κάνεις ένα ακόμη βήμα, δύσκολο για σένα, δύσκολο για μένα (περισσότερο καμιά φορά). Έκανες πολλούς φίλους φέτος,…

error: Content is protected !!