Category

Γονείς

Category

Our #duckface selfie holiday challenge!

Όπως μπορεί να έχετε καταλάβει με την φωτογραφία έχουμε ένα πάθος! Ψάχνουμε αφορμές για να βγάζουμε φωτογραφίες και συνήθως τα καταφέρνουμε. Για αυτόν τον μήνα λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε με την μόδα, με το πείσμα των καιρών που θέλει τα social media γεμάτα selfies, duckface και γενικώς φωτογραφίες ανθρώπων που περνάνε καλά (και ενίοτε δημιουργούν και εντυπώσεις) . Εμείς με μια δόση αυτοσαρκασμού, πολύ πολύ χιούμορ και, πιστέψτε με, καμία διάθεση να κοροϊδέψουμε, απλά να περάσουμε καλά, μπήκαμε στην #duckface challenge και σας χαρίζουμε μια selfie κάθε μέρα, για δέκα μέρες! Για να ξορκίσουμε μια από τις χειρότερες χρονιές που έχουμε περάσει τα τελευταία χρόνια, για να γιορτάσουμε την τρέλα μας, για να πούμε «άντε στο καλό» σε ότι μας πληγώνει… Για να γελάσουμε!!! Μέχρι του χρόνου λοιπόν…

«Μαμά θέλω σεβασμό και κατανόηση…»

Όλα ξεκίνησαν από το πρωί… Αυτός ήθελε να παίξει super ήρωες με την θεία του, η θεία έπρεπε να πάει για ψώνια, ο αδερφός του βαριόταν, εγώ είχα δουλειές, η γιαγιά ζεσταινόταν… Άρης: Βαριέμαι μαμά! Δεν έχω τι να κάνω… Θα μείνω μέσα στο σπίτι… Βαριέμαι… Σερνόταν, γκρίνιαζε όταν δεν έβρισκε τα παιχνίδια του, μουρμούριζε… Και εγώ άρχισα το ψαλτήρι! «Βρε είμαστε στο χωριό! Βγείτε έξω να παίξετε. Μέσα στο σπίτι καθόμαστε και στην Αθήνα. Βγείτε έξω να απολαύσετε τον ήλιο, την αυλή. Εγώ δεν θα μείνω μέσα πάντως. Θα πάω κάτω στον κήπο να κάτσω να πιω τον καφέ μου.» Κατεβήκαμε τελικά όλοι μαζί, αλλά όπως θα έπρεπε να το περιμένω η ένταση δεν έφυγε έτσι εύκολα. Με την πρώτη ευκαιρία ο Άρης ξεκίνησε καυγά με τον αδερφό του, άρχισε να κλαίει, φώναζε… Η γιαγιά του προσπάθησε να μπει στην μέση και να βάλει μια τάξη λέγοντάς τους τι…

Μα τι λέει αυτό το στόμα – Ιούλιος

Δεν τους χορταίνω! Παίζουν και μιλάνε ασταμάτητα και τα διαμάντια που βγαίνουν από το στόμα τους είναι ανεκτίμητης αξίας. Δεν τους προλαβαίνω!!! Μπαμπάς: Άλκη είσαι έτοιμος να ξεκινήσουμε; Άλκης: Όχι, δεν έχω ντυθεί. Δε μπορώ μόνος μου, είμαι μικρός. Μπαμπάς: Πότε θα μπορείς; Άλκης: Όταν μεγαλώσω και γίνω σαν τον Άρη. Μπαμπάς: Πώς θα γίνει αυτό; Άλκης: Θα τρώω το φαγητό μου και θα γίνω σαν τον Άρη. Και μετά θα φάω και άλλο και θα γίνω σαν εσένα και τη μαμά. Μπαμπάς: Α, εντάξει λοιπόν. Άλκης: Και όταν γίνω μεγάλος και εσύ και η μαμά πεθάνετε, εγώ και ο Άρης θα πάρουμε άλλες γυναίκες. Μπαμπάς: Τι εννοείς «άλλες»; Τώρα έχετε; Άλκης: Ναι. Τη μαμά! Πήγαμε με τον Άρη το αυτοκίνητο στο συνεργείο για service και ρωτάω τον υπάλληλο πόσο θα στοιχίσουν οι υαλοκαθαριστήρες για να τους αλλάξω επειδή τρίζουν… Υπάλληλος: Είναι λίγο ακριβοί. Μαμά: Μπορείτε να μου πείτε τιμή…

1800 χιλιόμετρα και άλλες τόσες σκέψεις…

2 πόλεις, 5 χωριά, 1800 χιλιόμετρα σε 9 μέρες, 1 αυτοκίνητο, 4 άνθρωποι… Κάπως έτσι θα μπορούσα να περιγράψω με λίγα, με ελάχιστα λόγια, όσα κάναμε τις τελευταίες μέρες. Είχα την αίσθηση ότι δεν πέρασα καλά, ότι δεν ξεκουράστηκα, ότι η διάθεση κάθε μέρα γινόταν και χειρότερη, ότι τα σχέδια μου ανατράπηκαν. Καθώς όμως ετοίμαζα τις φωτογραφίες για αυτή την ανάρτηση, στάθηκα για λίγο στο χαμόγελο και την ανεμελιά των παιδιών μου. Και δεν μου πήρε πολύ να κάνει το μυαλό μου ένα κλικ, ένα τόσο δα μικράκι, ένα τιποτάκι κλικ, για να συνειδητοποιήσω πως καμιά φορά η χαρά μας βρίσκεται εκεί ακριβώς που δεν κοιτάμε στις δύσκολες στιγμές. Οι τελευταίες μέρες είχαν έντονη συναισθηματική φόρτιση για όλους μας, βιώσαμε ικανοποίηση, αλλά και ήττα, απογοήτευση, φόβο, στεναχώρια, πίκρα… Δεν σας κρύβω πως ενώ είμαι από την φύση μου αισιόδοξος άνθρωπος, τις τελευταίες μέρες τα πάντα είχαν απλά μαυρίσει. Ας τα…

Θέλω…

Πόσα «θέλω» γεννιούνται κάθε μέρα; Πολλά… Δυστυχώς πολλά από αυτά μένουν απλά στα «θέλω» μας, σε μια λίστα που ευχόμαστε πως μια μέρα στο μέλλον, σύντομα, θα καταφέρουμε να υλοποιήσουμε. Τι θέλω λοιπόν; Για μένα, για την οικογένειά μου… https://www.flickr.com/photos/jimenagamio/5380448528/ Θέλω να ταξιδέψω… Θέλω να μην φοβάμαι την καθημερινότητα… Θέλω να αισθανθώ το σώμα μου δυνατό, υγιές… Θέλω να επισκεφτώ ξαφνικά μια φίλη και να πάμε για καφέ… Θέλω να κάνω κάθε μέρα ένα μικρούλι κατιτίς για μένα… Θέλω να κάτσω στον καναπέ και να δω τις αγαπημένες μου σειρές, δίχως να σκέφτομαι τίποτε άλλο… Θέλω να φορέσω τα παλιά μου ρούχα δίχως να κρύβομαι… Θέλω να σκέφτομαι την ζωή χωρίς φόβους και ανασφάλειες… Θέλω να ξεφορτωθώ τις ενοχές μου… Θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος… Θέλω να αφιερώνω χρόνο στην οικογένειά μου δίχως να κοιτάζω το ρολόι… Θέλω να ακούω περισσότερο και να μιλάω λιγότερο… Θέλω να απολαμβάνω τις παύσεις…

error: Content is protected !!