Category

Γονείς

Category

Αγαπώ…

Η Κική λοιπόν του Hugs and Softies είχε μια υπέροχη ιδέα! Μας κάλεσε να σκεφτούμε τι είναι αυτά που αγαπάμε… Από πέρυσι τον Ιανουάριο που διάβασα την ανάρτησή της την κουβαλάω μαζί μου, αλλά η χρονιά ήταν δύσκολη, δυσκίνητη πολλές φορές, κουραστική και τόσο αγχώδης που νομίζω πως πολλές φορές ξεχάσαμε αυτά που μας αρέσουν, αυτά που μας φέρνουν το χαμόγελο στα χείλη, αυτά που μας κάνουν ανθρώπους, αυτά που αγαπάμε πιο πολύ. Τι γίνεται όμως αν χάσουμε κι αυτά; Παύουμε να είμαστε ευτυχισμένοι άνθρωποι, άνθρωποι που δεν εγκαταλείπουν και πάντα προσπαθούν να δουν την θετική πλευρά της ζωής, ακόμη και στα δύσκολα! Δεν άφησα ποτέ και τίποτα να μου το κάνει αυτό, δεν θα το αφήσω ούτε τώρα! Αγαπώ πολλά πράγματα! Δεν θα βάλω μέσα στην λίστα φυσικά τον άντρα μου και τα παιδιά μου, τις μεγαλύτερες αγάπες της ζωής μου, αλλά αυτά τα μικρά, ξεχωριστά, που με κάνουν…

Μύθοι και αλήθειες για τα αγόρια

«Πωπω! Δύο αγόρια; Δεν πειράζει μωρέ…». Αυτή είναι συνήθως η πρώτη αντίδραση που εισπράττω όταν απαντώ ότι έχω δύο παιδιά και είναι και τα δύο αγόρια. «Δεν πειράζει… Ωχ, ωχ… Υπομονή… Δεν έχεις τρελαθεί ακόμη;… Φαντάζομαι τι θα γίνεται στο σπίτι… Κουράγιο μάνα… Παίζουν ξύλο όλη την ώρα εεεε;…» και άλλα τέτοια. Και εσύ απαντάς «Μπα! Δεν κάνουν τίποτα μωρέ. Είναι παιδάκια, παίζουν, γελάνε, διαφωνούν, τα βρίσκουν, αλλά δεν με ενοχλούν, ούτε το ένα το άλλο, δεν κάνουν καμιά υπερβολή». Και κάπου εκεί διακρίνω και μια απολογητική διάθεση. Διακρίνω μια ανάγκη να προστατέψω τα αγόρια μου από αυτόν τον μύθο που τα θέλει να είναι κάτι σαν όρθια τερατάκια που έχουν έρθει στην ζωή μου για να με βασανίσουν. Σε αντίθεση φυσικά με τα κορίτσια που είναι όλα ήρεμα, δεν εκτονώνονται με τον ίδιο τρόπο, είναι πιο ευαίσθητα, καλλιεργημένα και παίζουν πιο ήρεμα παιχνίδια. Και αναρωτιέμαι: τι κάνουμε λάθος; …

«Μάθε παιδί μου να μοιράζεσαι!» ‘Η μήπως όχι; (Guest post)

Όταν πριν μερικές εβδομάδες μου ζήτησε η Ζωή να γράψω ένα κείμενο για το blog της Mama Petounia η χαρά μου δεν περιγράφεται! Φυσικά δέχτηκα με τεράστια χαρά. Την διαβάζω ανελλιπώς τα τελευταία χρόνια και είχα και την χαρά να την συναντήσω έστω και για λίγο, παρέα με την υπέροχη μικρή της. Έχω λατρέψει κάθε της φωτογραφία, έχω χαθεί σε κάθε της κείμενο και πραγματικά χαίρομαι που υπάρχουν τέτοιες μαμάδες στην blogόσφαιρα, που με τα κείμενά τους σε βάζουν σε σκέψη ενώ την ίδια ώρα σε χαλαρώνουν και σε ταξιδεύουν. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω για μια αγωνία, ένα άγχος που έχουν αρκετοί γονείς που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο: την ικανότητα το παιδιού τους να μοιράζεται. Μη μου πείτε πως δεν το έχετε δει να γίνεται παντού, στις κούνιες, στα πάρτι, σε φιλικά σπίτια! Μη μου πείτε πως δεν το έχετε ξεστομίσει εσείς οι ίδιοι όταν το παιδί…

Εσένα τι σε χαλαρώνει;

Έχω γνωρίσει πολλές μαμάδες τα τελευταία χρόνια που διαμαρτύρονται πως δεν έχουν κάποιο χόμπι, έχουν χάσει τα ενδιαφέροντά τους και δεν έχουν ούτε μια στιγμή χαλάρωσης. Μήπως απλά δεν τα βλέπουμε; Μήπως καμιά φορά η κούραση δεν μας αφήνει να δούμε ότι ακόμη υπάρχουν μικρές απολαύσεις στην ζωή μας, δραστηριότητες που μας χαλαρώνουν και βοηθούν το μυαλό να ξεφύγει λιγουλάκι; Για σκεφτείτε το… Μουσική Ακόμη κι αν οι ίδιοι δεν παίζετε κάποιο μουσικό όργανο και μόνο το άκουσμά της σε καθημερινή βάση μέσα στο σπίτι έχει πολλά οφέλη για το ανθρώπινο μυαλό. Δοκιμάστε να ακούσετε το αγαπημένο σας τραγούδι ή να χορέψετε στους ρυθμούς μιας αγαπημένης μελωδίας και θα δείτε πως αμέσως θα αισθανθείτε διαφορετικά. Τα τραγούδια μας ταξιδεύουν, ξυπνούν αναμνήσεις, μας χαλαρώνουν, βοηθούν στην έκφραση των συναισθημάτων μας και δημιουργούν μια αίσθηση ευφορίας. Κινηματογράφος Βραδάκι, καθισμένοι στον καναπέ με ένα ποτηράκι κρασί και ένα ελαφρύ μεζεδάκι βλέπετε την αγαπημένη…

Μια χρονιά έφυγε, μια καινούρια έρχεται! (Μέρος Β’)

Τα παιδιά μεγαλώνουν! Στο λένε, στο ξαναλένε και εσύ συνεχίζεις και βλέπεις το μωρό σου απλά να περνάει από την μια φάση στην επόμενη, αλλά είναι πάντα το μωρό σου. Και ενώ ο Άλκης μου είναι πλέον ένα προνηπιάκι, ναι, ναι αυτό το μωρό που γεννήθηκε μόλις 50 πόντους και 3170 κιλά, είναι σήμερα ένα προνήπιο, με άποψη, προσωπικότητα, προτιμήσεις, χιούμορ, όλο χαμόγελο και νάζι, το μεγάλο μου αγόρι έφτασε στην πόρτα του Δημοτικού! Απίστευτο!!!! Ένας μήνας έχει περάσει πλέον από την πρώτη φορά που διασχίσαμε την αυλή του σχολείου γεμάτοι αγωνία και ανασφάλεια. Το πρώτο άγχος για το ποιος θα είναι ο δάσκαλος μας αντικαταστάθηκε από το αν ο δάσκαλος θα είναι καλός, πώς θα διαβάζουμε, πού, πρέπει να πάρουμε από φέτος γραφείο κτλ κτλ. Πότε ήταν που έγραφα για την πιο αγαπημένη δασκάλα του Άρη, την Δήμητρα; Πότε ήταν που πήγε Νηπιαγωγείο; Και τώρα δημοτικό! Ο Αρούλης μου μεγάλωσε. Και…

error: Content is protected !!